MY- -Kazuya
Chapter # 1 Dejavu





......................ผิด.............ถูก..........ใครกำหนด

......................ก็แค่รักนาย...................

......................คาซึยะ..........................





…………………………………………………………………….



สายฝนร่วงหล่นโปรยปราย.. ก็แค่น้ำที่หล่นลงมาจากฟ้า แต่ในเดือนธันวากลับหนาวจับใจ.. ผมเห็นร่างเล็กๆ นั่งตากฝนอยู่เดียวดาย.....เนื้อตัวเปียกโชกพร้อมกับอาการสั่นเล็กๆที่สังเกตุได้....



“ เป็นอะไรรึเปล่า?…… “ ไม่ลังเลที่จะเข้าไปถาม หยุดยืนหน้าคนตัวเล็กที่นั่งตากฝนตัวสั่น.. ร่มที่ก่อนหน้านี้เคยกางให้ตัวเอง หยิบยื่นออกไปกางให้อีกคนอย่างไม่ลังเล


“……………”


ไร้เสียงตอบกลับมา… ยังคงนั่งชันเข่า ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น
มือทั้งสองโอบกอดร่างของตัวเองไว้แน่นหนา.. เหมือนกับว่าเป็นการให้ความอบอุ่นแก่ตัวเอง..... อยู่ตรงนี้มานานขนาดใหนแล้วนะ?



“ นี่... เป็นอะไรไป...“ ย่อตัวลงนั่งด้านหน้า.. ยื่นมือออกไปสัมผัสเพียงแผ่วเบา..
แต่รับรู้ได้ถึงอาการสั่นของคนตรงหน้า… ร่างเล็กนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง
หน้าตาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำ….น้ำฝน?… น้ำตา...


“ หนาวเหรอ ? “ นี่คงเป็นคำถามเดียวที่ผมคิดขึ้นได้ในตอนนั้นเมื่อรับรู้ได้ถึงอาการสั่นมากของร่างเล็กๆ ... คงจะหนาว...... แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นการส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมาให้คนแปลกหน้าอย่างผมได้รับรู้


“ ฉัน.............. ฆ่าพ่อตัวเอง “



ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเค้าถึงพูดเรื่องอย่างนั้นให้คนแปลกหน้าอย่างผมได้ฟัง...


นับจากวันนั้นผ่านมา 5 ปี แล้ว... ไม่ได้เจอกันอีกเลย... จะเป็นยังไงบ้าง ยังเป็นห่วงอยู่เสมอนะ....




……………………………………………………………




“ เอี๊ยด !!! “
เสียงเบรคที่ถูกเหยียบจนมิดของเฟอรารี่สปอร์ตคันหรูสีแดงเพลิง.… ร้อนแรง... ทั้งรถ... ทั้งคน...



คนขับเปิดประตูก้าวลงจากรถ.. … ชายหนุ่มรูปร่างสง่าผ่าเผย ผมสีน้ำตาลเข้ม...
สวมแว่นกันแดดน้ำตาลแดงเนื้อบาง...ใบหน้าขาว..ตัดกับริมฝีปากสีแดงจัด...
เสื้อผ้ายี่ห้อหรู…น้ำหอมยี่ห้อแพงกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว
ดูเด่นสะดุดตาไม่น้อยเลยทีเดียว... และยิ่งสะดุดตามากขึ้นเมื่อคนๆ นั้นคือ

... อาคานิชิ จิน...


“ กรี๊ด !!!!…” ความวุ่นวายเกิดขึ้นในทันที… ต่างคนต่างดึงดัน ยื้อแย่ง.. เพื่อที่จะได้เข้าไกล้ศิลปินชื่อดัง.. ทั้งๆ ที่เป็นเวลาเย็น นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านไปบ้างแล้ว.. แต่ก็ยังเหลือนักเรียนหญิงอยู่ไม่น้อยที่รุมล้อมขอลายเซ็น ขอถ่ายรูปจินอยู่ในตอนนี้

“ เอ่อ... ไม่ต้องตกใจตื่นเต้นกันขนาดนี้ก็ได้ฮะ.. ต่อไปผมจะมาเรียนที่นี่คงได้เจอกันทุกวัน... วันนี้ผมขอตัวก่อนได้มั้ย.. อยากเดินชมโรงเรียนก่อน.. เดี๋ยวต้องกลับไปทำงานต่อหน่ะฮะ “ ถอดแว่นกันแดดออกคล้องไว้กับสร้อยเงินเส้นโปรด.. คลี่ริมฝีปากสีแดงจัดออกนิดๆ ยิ้มให้.. แฟนๆ จึงยอมเปิดทางให้โดยดี... แถมยังเป็นไกด์พาจินเดินชมโรงเรียนอีกต่างหาก... ในเมื่อมีโอกาสได้อยู่ไกล้ ใครละจะไม่อยาก...


จินเดินนึกอะไรไปเรื่อย.. ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงอยากมาดูโรงเรียน พอรู้ตัวอีกทีก็ขับรถเข้ามาแล้ว.... รู้แค่.... ลางสังหรณ์มันบอก.. ว่าวันนี้คงได้มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นแน่..


“ เมื่อวานฝนตกหนักหน่ะอาคานิชิคุง.. แย่เลยทั้งๆ ที่เป็นหน้าหนาวแท้ๆ ยิ่งชมรมฟุตบอลกะเบสบอลยิ่งแย่ สนามแฉะหมด.. พวกชมรมฟุตบอลเลยไม่ได้ซ้อมเลย “ แฟนเพลงคนหนึ่งอธิบายให้จินฟังเมื่อเห็นจินมองไปยังสนามฟุตบอลข้างทางเดิน....

“ สุดทางเดินตรงนู้นเป็นสนามเบสบอล... ชมรมเบสบอลที่นี่ซ้อมหนักมากๆ เลยนะ ขนาดสนามแฉะยังไม่หยุดซ้อมเลย...”  พูดนู่นพูดนี่อธิบายจินไปเรื่อย จินเองก็รับฟังเงียบๆ แล้วส่งยิ้มเรียบๆ ให้ ...

เดินไปตามทางเดิน แวะดูชมรมต่างๆ มากมาย จนกระทั่งเดินไปเกือบจะสุดของทางเดิน........ ด้านหลังของโรงเรียน........  ชมรมสุดท้าย.......... .  ชมรมเบสบอล........ 


เด็กหนุ่มใบหน้าคมเข้มได้รูป ตัวไม่สูงมากนัก เดินมาตามทางเดินเรื่อยๆ ....พวกบรรดาแฟนๆ ของจินพากันซุบซิบๆ ถึงคนที่เริ่มเดินไกล้เข้ามา แล้วก็พากันหลีกทางให้ โดยหลบเรียงแถวไปอยู่ด้านหลังจินกันหมด


.....ไม่รู้ทำไม.... มีเสน่ห์....แต่ก็น่ากลัว......ชื่นชอบ...... แต่ก็ไม่กล้าเข้าไกล้ ....




เดินสวนกันในทางเดินคับแคบ



คนนึง......


......สวมชุดฟอร์มชมรมเบสบอล...เหน็ดเหนื่อยจากการซ้อมอย่างหนัก.....ใบหน้าได้รูปนั้นสกปรกเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน .....ชุ่มโชกไปด้วยกลิ่นเหงื่อ..... ก็นักกีฬานี่นะ!


กับ..... อีกคน......


.... เสื้อแจกเก็ตยี่ห้อหรู กางเกงสแล็กราคาแพง.... เพียงแค่เดินเฉียดก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมยั่วยวน.. ร่างกายหอมชวนให้คลั่งไคล้.. ผู้ชายสำอางที่ดูเหมือนเกิดมาไม่เคยพบเจอกับความลำบาก..



คนสองคนที่แตกต่าง..สบตากันเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ... แค่เสี้ยวลมหายใจ....
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น... ไม่ได้เอะใจอะไร.... ต่างคนต่างเดินต่อไปข้างหน้า....
ไม่มีเหลียวมองอีกคนที่เดินสวนไปแม้แต่น้อย


แน่ใจเหรอ?


มั่นใจใช่มั้ย?


......ว่าไม่เคยพบกันมาก่อน…



อะไรกันนะ.....สายตาคมกริบที่มองผ่านมาเมื่อกี้นี้.. แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ
แต่ราวกับว่าเคยพบกันมาก่อน........ ร่างสูงกว่าเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง..
คนที่นึกเป็นห่วงมาตลอดอย่างไม่รู้เหตุผล......


......จะใช่มั้ยนะ?.......



“ เอ่อ....อาคานิชิคุงชมรมเบสบอลซ้อมเสร็จแล้วล่ะ....จะเดินไปดูมั้ย” เสียงเล็กๆ เอ่ยทำลายความเงียบ
“ ไม่เป็นไรหรอกฮะ.. ผมว่ากลับเลยดีกว่า เดี๋ยวต้องเข้าบริษัทอีก “ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู.. ยิ้มจางๆ ให้ที่มุมปาก แล้วหันหลังเดินกลับออกมาทันที




……………………………………………………



โรงแรมแห่งหนึ่งในย่านรบปงหงิ

“ ได้ข่าวว่าวันนี้ไปดูโรงเรียนใหม่มาเหรอ “ ปลายเล็บสีแดงไล้วนไปทั่วแผงอกแข็งแกร่งของร่างที่นอนเคียงข้าง
“.......................... “
“ คิดยังไงถึงกลับไปเรียนเหรอจิน “ เสียงเล็กๆ ออดอ้อนออเซาะ.... แนบกายเข้าไกล้ชิด.. หวังปลุกเร้าอารมณ์ แต่เปล่าเลย อีกร่างกลับไม่ได้มีอารมณ์ร่วมเลยซักนิด...
“ เปล่า....ก็แค่รู้สึกว่าจะได้เจอเรื่องดีๆ ก็แค่นั้น “ ตอบเสียงเรียบ ลุกขึ้นจากเตียง ใส่กางเกงเตรียมจะลุกออกไป
“ อะไรกัน.. จะไปแล้วเหรอ.. ฉันไม่ได้เจอจินนานแล้วนะ.... พอหมดความต้องการก็จะทิ้งกันง่ายๆ เหรอไง”  รู้ว่าตัวเองเป็นแค่ของเล่นฆ่าเวลา.. พอหมดความต้องการก็คงหันหลังให้ไม่ใยดี.. แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยในคืนนี้ก็เป็นคนที่จินเลือก...... ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ลุกขึ้นตามไปโอบกอดจากด้านหลังของแผ่นหลังกว้าง... อย่างน้อยก็อยากอยู่ด้วยนานกว่านี้
“ นี่...จิน.... เมื่อไหร่จะพาฉันไปที่ห้องของจินบ้างล่ะ.. ได้ข่าวว่าสวยมากเลยใช่มั้ย” ลูบไล้แผ่วเบา.. ซบหน้าลงกับแผ่นหลัง

“ ตกลงกันแล้วไงยูกะ.... ไม่มีพันธะ.. ไม่มีข้อผูกพันธ์.. สำหรับฉันกับเธอมันก็ได้แค่นี้ละนะ “ ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อเชิตที่ถอดกองอยู่ขึ้นมาสวมใส่.... หยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องทันที



…... บุคคลอันตราย....เสือผู้หญิง... มีสัมพันธ์ลับๆ กับนางแบบชื่อดังหลายคน.....
แต่.... ไม่ว่ายังไง ก็ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนใหนที่จินจะเปิดประตูคอนโดสุดหรูให้เข้าไปสัมผัสซักครั้ง



…………………….
……………
……
……………
………………………


คอนโดสุดหรูชั้นสูงที่สุด ใจกลางกรุงโตเกียว…ภายในถูกจัดแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า......ประดับประดาด้วยเฟอร์นิเจอร์สั่งตรงจากแบรนด์ชื่อดังของต่างประเทศ.... ทั้งโซฟา....พรมปูพื้น..โคมไฟ...ดีไซน์หรูหราจัดแต่งข้าวของต่างๆ จนดูเข้ากันไปหมด....



แสงจากโคมไฟตั้งพื้นสลัว.... ส่องให้เห็นเงาชายหนุ่มผู้หนึ่ง....นั่งชันเข่าพิงไปยังกระจกใสบานกว้าง....

ทอดสายตาออกไปเบื้องนอกนั้น.... จากมุมนี้.. สามารถมองเห็นโตเกียวแทบทั้งเมือง..จัดว่าเป็นจุดชมวิวที่สวยไม่แพ้ที่อื่นของโตเกียวเลยทีเดียว....แต่ทำไมสายตาของชายผู้นี้กลับไม่รู้สึกอิ่มเอมไปกับภาพตรงหน้าแม้แต่น้อย....มีแต่สายตาเหงาๆ ของคนที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ใหนความโดดเดี่ยวก็ตามรังควานได้ไม่สิ้นสุด....




~~~ คนอย่างพี่ชายจะต้องมีความสุขแน่ๆ เชื่อผมซิ ~~~
อยู่ดีๆ ประโยคที่เคยได้ฟังจากคนๆ นึงก็เข้ามาในหัว…จินส่ายหน้าช้า ก่อนจะเปรยออกมาเบาๆ กับตัวเอง


“ ไม่เห็นจะมีความสุขเลย....ไม่เห็นจะมีความสุขเลยซักนิด...คาซึยะ....”


….นั่นซิ....ทั้งๆ ที่มีทุกอย่าง....แต่ทำไมไม่มีความสุขละ....?…



“ เฮ้อ~~“    เงยหน้าขึ้นถอนหายใจเบาๆ ให้กับตัวเอง.. ทั้งที่อยู่คนเดียวจนน่าจะชาชินกับมันได้แล้ว.. แต่ทำไม..ถึงไม่รู้สึกชินกับมันซักที....ทำไมเวลาที่อยู่คนเดียว..จึงทำให้นึกถึงคนๆ หนึ่ง ได้เสมอ


“”” พรุ่งนี้ก็คริสต์มาสแล้วสินะ...ทำให้นึกถึงเด็กคนนึงที่เคยได้พบ...รู้สึกผิดที่ไม่สามารถจะช่วยอะไรได้...แต่ก็อยากจะพบอีกสักครั้ง...คงเปลี่ยนแปลงไปมาก...ตั้งแต่ในตอนนั้น ชีวิตเล็กๆ ต้องเปลี่ยนแปลงไปแน่...”””

ส่ายหน้าช้าๆ ให้กับความคิดของตัวเอง...จุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางครุ่นคิดลำพังคนเดียวเงียบๆ...



Tulululululu Tululululululu~..
เสียงจากโทรศัพท์มือถือทำให้คนที่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยสะดุ้งเล็กน้อย.. หันมองยังโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างกาย
“ moshi moshi..” ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยคดี.. เสียงจากปลายสายก็ร่ายยาวมาเป็นชุด.. ทำเอาคนรับแทบหูชา..ยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูแทบไม่ทัน

“ จินทำไมวันนี้นายไม่เข้าบริษัท.. นายจำไม่ได้รึไงว่ามีประชุม..รู้มั้ยเค้าตามหากันให้ทั่วเลยนะ...โทรไปก็ปิดมือถือ…หายไปใหนของนายกันแน่..ทำอย่างงี้ได้ยังไง.. รู้มั้ยคนอื่นเค้าต้องมาเดือนร้อนเพราะนายกันเนี่ย..ฯลฯ…” น้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่ค่อยพอใจ.. แต่ก็ไม่ได้โกรธจริงจังอะไรเท่าไหร่.. เพราะรู้ว่าจินเป็นคนเอาแต่ใจ.. แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จินโดดประชุม

“ เดี๋ยวๆๆ นายพักซะบ้างเหอะยูอิจิ.. ฉันหูชาแล้วนะเนี่ย” พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นควันขาว ก่อนจะขยี้มันลงกับจานรองเพื่อสนทนากับยูอิจิที่บ่นเค้ามาเป็นชุด
“ ก็ได้ๆ.. งั้นจะพูดสั้นๆ นะ.. พรุ่งนี้เข้าบริษัทด้วย.. มีประชุม..”  ยูอิจิส่ายหน้าช้าๆ รู้อยู่แล้วว่าบ่นไปก็ไม่ได้เข้าหู..แล้วก็จริงๆ ซะด้วย
“ อะไรกัน..พรุ่งนี้คริสต์มาสทั้งทีนะ…ทำไมชั้นจะต้องเข้าประชุมด้วยละ” โวยวายอย่างขัดใจทันทีที่รู้ว่าตัวเองจะต้องเข้าประชุมในบริษัท..
“ เรื่องซิงเกิ้ลใหม่ของนายนะจิน.. คราวนี้ฉันก็ได้แต่งเพลงให้นายอีกแล้ว..ดีใจใช่มั้ยละ…รับรองดังเหมือนซิงเกิ้ลที่แล้วแน่ๆ” ยืดอกพูดอย่างภูมิใจ
“ ใช้เส้นหลานประธานบริษัทมาแต่งเพลงให้ฉันอีกละซิเนี่ย” ก็รู้อยู่หรอกว่าเก่ง..แต่ก็อยากจะแกล้งเล่นเฉยๆ
“ เจ้าบ้า.. ถ้าไม่เพราะฉัน..นายจะโด่งดังได้ขนาดนี้มั้ย..”
“คร๊าบๆ พ่อคนมีพรสวรรค์.. โปรดิวเซอร์อายุน้อย.. นักแต่งเพลงมืออาชีพ..” น้ำเสียงประชดเล็กๆ…
“ พอๆ นายไม่ต้องมายอฉัน....รีบๆ เข้าบริษัทเร็วๆด้วย.. คราวนี้คุณลุงก็จะร่วมประชุมด้วย”
“ ท่านประธานก็จะมาประชุมด้วยเหรอ? “
“ ก็เออสิ..มาเร็วๆ นะไอ้เด็กหัวแข็ง… “ พูดธุระเสร็จก็กดวางโทรศัพท์ไปทันที…

จินนึกขำคนที่โทรเข้ามาเมื่อกี้.. ทำเป็นบ่นไป.. จริงๆ แล้วก็คงเพราะห่วงเค้านั่นแหละ..
นาคามารุ.. ยูอิจิ.. เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว.. ไม่ใช่สิ…
เป็นทั้งพี่ทั้งเพื่อนเลยด้วยซ้ำทั้งที่อายุมากกว่าแค่ปีเดียว…


..นึกถึงตอนที่ชีวิตกำลังเหลวไหลจนเกือบจะที่สุด.. คนๆนี้ก็ไปพาออกมา.. ด้วยคำพูดง่ายๆ
“ จะเอาชีวิตมาเสี่ยงตาย..ด้วยเรื่องไร้สาระอย่างงี้ก็ตามใจ.. ไม่คิดว่ามีคนที่อยากจะพบมากที่สุดอยู่อย่างนั้นเหรอ” เพียงแค่ประโยคนี้.. ทำให้ย้อนนึกถึงเด็กคนนึงที่คิดอยากจะพบมาตลอด... นั่นซินะ..~


เบนหน้าออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ที่ยืนพิงอยู่…มองตรงไปยังตึกสูงที่อยู่ไม่ไกลออกไปซักเท่าไหร่นัก........ โปสเตอร์ขนาดใหญ่ของตัวเอง…

.......กลายเป็นอาคานิชิ จิน บุคคลสำคัญของใครหลายๆ คนไปแล้วซินะ..

~ นึกแล้วก็ขำตัวเองเมื่อก่อน… เหลวไหลไร้สาระชะมัด.. ~ ยิ้มมุมปากเล็กๆ ส่ายหัวให้กับตัวเอง..
..เทียบกับแต่ก่อนแล้วแตกต่างกันมาก.. ไม่นึกว่าตัวเองจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ถึงขนาดนี้..




…………………………………

.....อาคานิชิ จิน ....เยือกเย็น.... สุขุม…น่าค้นหา....ใบหน้าไร้ที่ติที่ใครๆ ก็ปรารถนาจะได้ครอบครอง….. เพียงได้อยู่ไกล้ก็ใจเต้นไม่เป็นไม่เป็นส่ำ.... ใครกันนะ....จะเป็นผู้ได้ครอบครองทั้งร่างกายแล้วก็หัวใจของชายผู้นี้

…………………………………



To be con 2.