:: Love gives us a fairy tale ::

Endless story # 3

Kaolin — 2009-11-08T06:16:01+09:00

Endless story # 3
(Since 08 Nov 98 - 08 Nov 09)

ไม่เคยลืม....... ฤดูร้อนเมื่อตอนอายุสิบหกได้เปลี่ยนทั้งชีวิต

ทั้งที่เหมือนไม่ค่อยเข้าใจไอ้ความรู้สึกอึดอัดในอกนั่นสักเท่าไหร่
แต่ก็เข้าใจมันได้ดีโดยใช้เวลาเพียงไม่นานนัก

ความรักที่เกิดขึ้น... ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะยอมรับ หรือเข้าใจได้แน่
แต่ยังไงก็หยุดไม่ได้แล้ว

二人で見た夜明けのあの色
きれいなムラサキだったね
Futari de mita yoake no ano iro
Kirei na murasaki datta ne

.......... แสงสีม่วงที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นคือแสงแรกของรุ่งอรุณยามเช้าก่อนที่ดวงอาทิตย์เริ่มทอแสงตัดผ่านเส้นขอบฟ้า.......... เพียงชั่วครู่ความสว่างเริ่มกระจ่างทั้งผืนฟ้าและผืนน้ำ แสงสีม่วงค่อยๆ จางเปลี่ยนเป็นสีทองกระจ่างทอแสงริ้วมาแทนที่ กระจายออกเป็นริ้วๆ........แล้วเพียงชั่วเวลาไม่นานก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามของวันใหม่.......

‘สวยชะมัดเลย...โชคดีจริงๆ ที่ได้มาเห็น...’

‘อืม..... ไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย....’

............ชั่วขณะที่ได้เห็นความสวยงามของธรรมชาติตรงหน้า
กลับถูกความน่ามองอย่างอื่นดึงดูดให้สะกดสายตา................

เป็นเพราะเวทมนต์ของโอกินาว่ารึยังไงนะทำให้เด็กผู้ชายซุกซนขี้เล่นคนนึงดูแปลกไปจากที่เคยเห็นมาตลอด........ ราวกับความรู้สึกบางอย่างถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่จงใจมองข้ามมันตลอดมา..........และนี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าพระเจ้าสร้างสิ่งมีชีวิตให้งดงามได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ.................

‘อยู่ข้างๆ กัน.......ตลอดไปนะ....’

คำพูดที่เปรยออกมาคล้ายกับละเมอ....สีหน้าของเด็กผู้ชายตรงหน้าติดจะแปลกใจนิดๆ แต่ก็พยักหน้าอย่างงงๆ ตอบกลับมา ภาพของเด็กผู้ชายธรรรมดาๆ คนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าเค้า ณ เวลานั้น มาถึงตอนนี้ก็จำมันได้ดี...........

ไม่ว่ากี่ปีผ่านไปสายลมฤดูร้อนของโอกินาว่าก็ตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เหมือนคอยเตือนให้ระลึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขนั้น ที่ไม่เคยจางลงแม้เพียงนิด.....

กระพริบตาถี่ๆ ก่อนลืมตาขึ้นจากพวังความคิด... เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำและฉายภาพเดิมซ้ำทุกครั้งที่คิดถึง

นี่เค้าคงจะเป็นคนที่โหยหาแต่อดีตมากเสียจนเกินไปแล้วสินะ
...................ถึงได้มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบากกับปัจจุบันแบบนี้..........

""""ไปจากที่นี่ซะ............ไปจากญี่ปุ่น.......จนกว่าจะรู้จักรับผิดชอบการกระทำของตัวเองแล้วค่อยกลับมา""""

เสียงที่เหมือนดั่งคำสั่งประกาศิตดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงสะท้อน...
.......จินอยากจะร้องไห้นัก........... จะให้ทิ้งทุกอย่าง.............
...............ทิ้งคนอันเป็นที่รัก แล้วจากไปอย่างนั้นหรือ.............
จะทำได้ยังไงกัน....................... เค้าจะทำได้ยังไง?........................

กลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ... กดไรฟันกับริมฝีปากแน่นจนน่ากลัวว่าเลือดจะไหล.. ขยับตัวเอื้อมหยิบกรอบรูปเล็กๆ ที่หัวเตียงพลางจ้องมองคนในรูปถ่ายอย่างรักใคร่.... รอยยิ้มไร้เดียงสาของทั้งตัวเค้าและคนข้างๆ ดูช่างมีความสุขนัก.. ไม่ต้องคิด ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องสนใจสิ่งรอบข้าง...

.....อยากย้อนเวลากลับไป...........ชีวิตวัยเยาว์ที่เหมือนภาพในความฝัน.........

"...............ณ จุดเริ่มต้นของพวกเรา อยากให้เวลาหยุดอยู่เพียงแค่นั้น แล้วอย่าได้มีวันนี้เลย วันที่ต้องทำใจยอมรับว่าต้องห่างจากนายไป อย่างไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้ยืนเคียงกันอีก....."

........สะอื้นเสียงเบาในลำคอ นึกสมเพชตัวเองที่ช่างอ่อนแอนัก.......

あの日に見たムラサキを
また見にいけたらいいな
Anohi ni mita murasaki wo
Mada mi ni iketara ii na

.....แสงสีม่วงที่สวยงาม......... ถ้าทำได้อยากให้เวลาหยุดอยู่ ณ ที่ตรงนั้น.....

.......ตลอดไป...............

.............................................................................

"บ้าชะมัด!! ทำไมในเวลาแบบนี้ดันติดต่อไม่ได้นะ!!"
ขว้างโทรศัพท์ลงข้างตัวอย่างหัวเสีย คาเมะกระวนกระวายใจจนนั่งไม่ติดพื้น เค้าติดต่อจินไม่ได้นี่ก็เข้าวันที่สองแล้ว ทั้งที่พยายามโทรหากลับเจอแต่บริการรับฝากข้อความโง่ๆ จนนึกอยากจะเกลียดเสียงตอบรับอัติโนมัตินั่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล..

"เฮ้อ..." ถอนหายใจยาว ส่ายหน้าช้าก่อนก้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาจินอีกครั้ง.. นึกหงุดหงิดแล้วก็รำคาญอย่างบอกไม่ถูก อยากทิ้งทุกอย่างทิ้งงานตรงหน้านี้แล้วตรงดิ่งไปหาจินแต่ก็ทำไม่ได้.... พยายามทำใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้ อย่างน้อยถ้างานตรงหน้าเสร็จเร็วขึ้นสักนิด ก็จะได้รีบไปหาจินสักที...

.............................................................................

ไม่รู้ว่าหลับไปนานขนาดใหน จินรู้ตัวอีกทีตอนที่มีคนมากดกริ่งหน้าประตูห้อง ยังไม่ทันที่จะเห็นคนตรงหน้าชัด แรงผลักอย่างแรงทำให้จินเซจนเกือบล้มเพราะแรงดันจากคนที่อยู่อีกฝากของประตู

"พวกนาย!!" ตกใจกับภาพที่ได้เห็น สมาชิกแทบทุกคนของคัทตุนมาอยู่ตรงหน้าเค้าแต่กลับไร้เงาของคนที่เค้าอยากจะพบมากที่สุด พยายามชะโงกมองหาใครบางคนจากกลุ่มคนตรงหน้า.. ก่อนก้มหน้าอย่างผิดหวังเดินกลับเข้ามาในห้อง

"คาเมะจังให้พวกฉันมาดูนาย บอกว่าติดต่อนายไม่ได้มาสองวันแล้ว" โคคิเดินตามพลางเอื้อมมือแตะที่บ่าจิน สังเกตุจากสีหน้าของจินแล้วก็นึกสงสาร แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เค้าจะไปช่วยอะไรจินได้

"อาจจะไม่ใช่เรื่องที่สมควรพูดตอนนี้แต่เพราะเรื่องของนายทำให้ตารางงานที่แน่นอยู่แล้วของคาเมะ กลับแน่นขึ้นมากกว่าเดิม" ยูอิจิเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาบ้างเพราะเข้าใจว่าจินคงผิดหวังที่คาเมะไม่ได้มาด้วย และเค้าเองก็นึกเป็นห่วงสมาชิกอายุน้อยที่สุดในวงที่เป็นเหมือนดังตัวแทนคัทตุน ตัวผอมๆเล็กๆกว่าใครแต่กลับทำงานหนักและรับภาระมากกว่าใครทั้งหมดดูแล้วน่าเป็นห่วงนัก

"พรุ่งนี้ต้องแถลงข่าวแล้วสินะบอกคาเมะรึยัง? คาเมะไม่ใช่คนโง่ ฉันว่าเค้าพอจะเดาเหตุการณ์อะไรออกบ้างแล้ว แต่สิ่งที่นายควรทำคือบอกให้รู้จากปากของนายเอง" จุนโนะเดินตามมาแตะไหล่จินพลางนั่งลงข้างๆ จริงอยู่ที่พวกเค้าได้ฟังเรื่องราวจากปากของจินแล้ว แต่คนที่จินควรจะบอกมากที่สุดกลับยังไม่ได้รับฟังอะไรจากปากจินทั้งนั้น

"รีบไปหาคาเมะจังจะดีกว่านะ" โคคิลงนั่งประกบอีกข้างของจิน เค้าเป็นห่วงจินแต่ก็ไม่ได้เป็นห่วงคาเมะน้อยไปกว่าจินเลย

"กลัวเหรอที่จอนนี่ซังสั่งเอาไว้?"

เสียงนิ่ง เย็น ราบเรียบราวกับจับความรู้สึกจินเอาไว้ได้ทั้งหมด ร่างสูงหันมองคนที่เพิ่งพูดสิ่งที่ทำให้เค้านึกแปลกใจอย่างที่สุด กลับสบตาเข้าอย่างจังทำให้จินรีบหลบสายตา คนๆ นี้มีเรื่องให้จินแปลกใจได้เสมอมาตั้งแต่เมื่อก่อน ทั้งที่จินไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แต่อุเอดะกลับคาดเดาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและสิ่งที่จินคิดได้ราวกับอ่านใจเค้าได้ยังไงยังงั้น.. จินไม่ได้ตอบอะไรก้มหน้าใช้ความคิดคนเดียวเงียบๆ........

"นายไม่ใช่คนประเภทที่ใครจะบังคับได้เลยนะจิน..."

ประโยคสุดท้ายที่ได้ยินดูจะช่วยเพิ่มความกล้าให้คนขี้ขลาดคนนี้ได้มากนัก... จินเงยหน้าสบตาอุเอดะและคัทตุนทั้งสาม........พยักหน้าช้าๆ ให้เป็นคำตอบ...........นั่นสินะ

..........................................................

การถ่ายทำที่ยืดเยื้อในที่สุดคาเมะก็ทำให้มันเสร็จเรียบร้อยลงได้เร็วอย่างที่คิดไว้ กลับถึงห้องรีบขว้างกระเป๋าลงกับโซฟากลางห้องรับแขก วิ่งควานหาที่ชาจน์มือถืออย่างร้อนลนเพราะนึกเป็นห่วงกลัวว่าจินจะโทรกลับมา แต่พอหน้าจอที่ดับสนิทเปิดติดขึ้นมาก็ต้องส่ายหน้าอย่างหัวเสียอีกครั้ง ไม่มีทั้งมิสคอล ไม่มีทั้งข้อความ

"ทำบ้าอะไรอยู่นะจิน" พยายามที่จะต่อสายหาจินอีกครั้ง คราวนี้คาเมะเย็นไม่ไหวแล้ว จินที่เงียบไปแบบนี้เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าก็ไม่รู้

เสียงตอบรับอัติโนมัติที่ได้ยินมาตลอดในรอบสองวัน ทำให้ความความใจเย็นที่มีมาตลอดเริ่มจะสิ้นสุดลง คว้ากุญแจรถผลุนผลันเปิดประตูออกจากจากห้องจังหวะเดียวกับที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..... คาเมะแทบจะตะกายไปหาโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างหัวเตียง...

"จิน...!!" เสียงร้อนรนที่กรอกกลับไปทำให้ต้นสายถึงกับชะงักในน้ำเสียง
จินเงียบอยู่สักพักลังเล...ว่าจะเริ่มพูดอะไรกลับไปก่อนดี...

"เอ่อ.. ขอโทษนะ......." เสียงเบาอ้อมแอ้มในลำคอ

"เฮ้อ........ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ...รู้ใช่มั้ยว่าเป็นห่วง" คาเมะถอนหายใจออกมาอย่างเสียไม่ได้ ถ้าเป็นเรื่องของจินก็โกรธได้ไม่นานเลยจริงๆ

...เสียงนุ่มๆ แบบที่จินเคยได้ยินมาตลอดตอบกลับมา คาซึะยะของเค้าเป็นแบบนี้เสมอมาไม่ว่าจะเป็นเรื่องเอาแต่ใจ รึเรื่องทำอะไรไม่คิด ต่อให้จินทำผิดกับเรื่องซ้ำๆ ก็พร้อมจะให้อภัยเค้าเสมอ...

"เอ่อ...... คือ........พรุ่งนี้.......ฉันต้องแถลงข่าว...........................พักงาน.............."
การเริ่มมักยากเสมอ จินอ้ำๆ อึ้งๆ ก่อนสูดลมหายใจลึกกลั้นใจพูดออกมา

"อืม..........ฉันนคงเป็นคนสุดท้ายที่รู้สินะ"

จินนึกแปลกใจ เคยคิดว่าคาเมะจะโวยวายกว่านี้ กลับเพียงแค่นิ่งไปสักพักก่อนตอบกลับมาอย่างเข้าใจ แต่คาเมะก็เป็นแบบนี้ตลอดเป็นผู้ใหญ่และเข้าใจอะไรได้ง่ายๆผิดกับจิน

"ฉันจะไปที่อื่นนะ.........จะไม่อยู่ที่นี่สักพัก"
"จะไปที่ใหน?.........." คาเมะตกใจแต่ก็พยายามข่มน้ำเสียงให้ปกติ

แต่สำหรับจินตอนนี้น้ำเสียงนั้นมันทำให้จินแทบอยากลุกขึ้นมากรีดร้อง คาซึยะที่เคยคิดว่าเข้าใจอะไรได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนรับรู้ได้ง่ายเกินไปราวกับไม่เห็นเค้ามีความสำคัญ...จินเงียบไปสักพัก

"ไม่รู้....ฉันไม่รู้อะไรเลย... ไม่รู้อะไรทั้งนั้น.." เสียงที่เริ่มสั่นจนกลั้นแทบไม่ไหวแล้ว..........ในหัวมันมีอะไรมากมายจริงๆ จินเกลียดการใช้ความคิดอย่างที่สุดและตอนนี้เค้าก็ไม่อยากจะคิดอะไรแล้ว

"จิน....เป็นอะไรรึเปล่า?...ตอนนี้อยู่ที่ใหน? ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้" จับน้ำเสียงที่แปลกไปของจินได้ คาเมะเป็นห่วงจินแค่ใหนไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ ไม่รอให้จินตอบคำถามร่างกายเร็วกว่าสมองแล้ว รีบคว้ากุญแจรถผลุนผลันวิ่งออกจากห้อง

กระชากประตูเปิดออกแรงยังไม่ทันจะก้าวพ้นจากห้องดี ไม่แม้แต่จะจับภาพตรงหน้าได้ถนัดตา แรงที่โถมทั้งน้ำหนักลงมายังเค้า ทำให้คาเมะหงายหลังล้มลงท้าวแขนกับพื้น เสียงกระแทกประตูปิดดังสะท้อนเข้ามาถึงโสตประสาท โทรศัพท์ในมืออีกคนร่วงลงที่พื้นไม่ห่างจากตัวเค้ามากนัก........ก่อนคนร่างสูงกว่าจะตามมาสวมกอดเค้าแน่น......

"คาซึยะ.........คาซึยะ......." จินกอดคนในอ้อมแขนไว้แน่น

"แม้เพียงแค่วันเดียว... นาทีเดียว...ก็ไม่อยากไปที่ใหนทั้งนั้น"

น้ำเสียงสั่นเครือ.......เพราะไม่รู้อะไรเลยจริงๆ.......จะเกิดอะไรขึ้นกับเค้าบ้าง........ หวาดหวั่นกับอนาคต... ทั้งที่เคยใช้ชีวิตมีความสุขจนเหมือนเป็นเรื่องปกติแต่กลับต้องมาหวาดกลัวกับวันพรุ่งนี้ที่กำลังจะมาถึง......

"ไม่อยากไป.... ฉันไม่อยากไป..... ไม่อยากไปเลย...คาซึยะ"

จินกระชับวงแขนแน่นขึ้นไปอีก คาเมะไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ที่ทำได้ก็แค่ลูบไล้เรือนผมให้สงบลงบ้าง จินดูอ่อนแอจนคาเมะไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง รึสรรหาคำพูดอะไรมาปลอบ

"ไปด้วยกันนะ.........นะ.........คาซึ....ไปกับฉันนะ........ไปด้วยกัน"

จินรวบรวมความกล้ากลั้นใจพูดออกมา ความหวังที่ฉายแววสำเร็จเพียงน้อยนิด แต่ในหัวจินมีแต่คำว่าอยากอยู่ด้วยกัน...... มีแต่คำว่าเราสองคน... มีแต่คำว่าจินกับคาซึยะ..........

"ไม่.......ไม่ไปหรอกจิน... ฉันไปด้วยไม่ได้หรอกนะ"

คำปฏิเสธที่ได้รับกลับมารวดเร็วราวกับไม่ต้องเสียเวลาคิดสักนิด ทำให้จินละถอยมามองอีกคนด้วยแววตาที่เจ็บปวด.......... คาเมะแปรความคิดของจินได้ผ่านทางแววตานั้น เม้มริมฝีปากแน่นแต่ก็ยังไม่ทันแม้จะพูดอะไรกลับไป

"เปลี่ยนไปนะ...............คาซึยะ...... เด็ดเดี่ยวและตัดรอนได้เสียจนน่าใจหาย"
น้ำเสียงผิดหวังถูกถ่ายทอดออกมาผ่านใบหน้าเศร้า......

"สำหรับคาซึ.........ทุกอย่างสำคัญเสมอ......ยกเว้น.................จินคนนี้........"

ลุกเดินไปยังกระจกใสบานกว้าง.. วิวที่จินชอบที่สุดทุกครั้งที่มายังห้องนี้
มองออกไปเบื้องนอกนั้น......ไปยังที่ไกลแสนไกล...

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ไม่ใช่อย่างที่นายคิด" คาเมะมองตามแผ่นหลังกว้างที่ตอนนี้มันสั่นนิดๆ

ไม่มีสิ่งใหนเลยที่จะสำคัญไปกว่าจิน.......แต่เพราะจินสำคัญที่สุดต่างหาก........

...ที่ไม่ตามจินไปเพราะเค้าก็ต้องพยายามเหมือนกัน.....เพื่อที่จะเตรียมสถานที่ๆ ดีที่สุดไว้ให้เมื่อจินกลับมา.... เพื่อจะได้กลับมายืนข้างกันอีกครั้ง.... ที่ทำลงไปทุกอย่างก็เพราะนึกถึงจินที่สุด...

" คิดถึงนะ.......เมื่อก่อน..........ถ้าทำได้.......อยากย้อนเวลา............กลับไป ณ ตอนนั้น"

"............กลับไปในตอนที่พวกเราเดินไปที่ใหนๆ ได้อย่างใจ"

ความสุขเล็กๆ ที่ตกหายไปตามกาลเวลา.......สำคัญต่อจินเสมอ..

"...........ไม่ต้องคิด ไม่ต้องคอยกังวลสีหน้าคนอื่น......"

......เสียงเศร้าๆ ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างต่อเนื่อง......ไม่ใช่แค่จินที่คิดอย่างนั้น คาเมะเองก็ไม่ต่างกัน.......วันวานที่แสนหวาน ความสุข ณ วัยเยาว์............. แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อเวลาเป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ต่อให้กรีดร้องแค่ใหนก็ไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้.......

"ไม่มีใครมาคอยจับผิด ไม่มีคนมาคอยบีบบังคับห้ามในเรื่องไร้สาระ อย่างการที่แค่ฉันยืนข้างคาซึยะ... ก็เหมือนกับมันเป็นความผิดนักหนา"

เมื่อนึกถึงความจริงอันเจ็บปวด.. จินทนไม่ได้ที่จะต้องสะกดกลั้นความอึดอัดที่ท่วมท้นเสียจนหายใจแทบไม่ออกนี้ สะอื้นเสียงเบาในลำคอ.. ก่อนทรุดตัวลงเอนหลังพิงพนักกระจกด้านหลังอย่างอ่อนแรง..........

คาเมะสาวเท้าเร็วไปอยู่ต่อหน้าจิน.......ความรู้สึกของจินเท่านั้นที่มีผลกระทบต่อเค้ามากที่สุด.......สีหน้าของจินมันเจ็บปวดรวดร้าวเกินกว่าที่คาเมะจะทนมองไหว เค้ากดศรีษะจินลงให้ซบที่หน้าอก ไม่อยากทนมองแววตานั้นอีกต่อไปแล้ว .......

"หมดแล้วทุกอย่าง... จบลงแล้ว....ไม่เหลืออะไรแล้ว... จะไม่มีฉันที่ยืนข้างคาซึยะอีกต่อไปแล้ว................"

จากที่เคยคิดว่าไม่มีอะไรแยกเราจากกันได้………. แต่ตอนนี้……….

จินปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย สะอื้นไห้ราวกับเด็กเล็กๆ แต่ต่างกันตรงที่ถ้าเป็นเด็กเล็กคงหยุดร้องได้เมื่อมีมืออ่อนโยนมาลูบหัวปลอบใจ แต่จินไม่เป็นเช่นนั้น ต่อให้อีกคนปลอบโยนแค่ใหนก็ไม่มีทีท่าที่น้ำตานั้นจะเหือดแห้งไปได้เลย... ไม่สามารถหยุดความเสียใจนี้ได้จริงๆ .........

"ทุกอย่างจะดีขึ้น.......มันจะต้องดีขึ้นนะจิน....." คาเมะกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น อีกมือก็พลางลูบศรีษะที่สั่นน้อยๆ นั้นอย่างเบามือ จินยังคงซุกหน้าอยู่ที่เค้า.... เสียงสะอื้นไห้ที่เหมือนเด็กๆ ช่างหดหู่ ชวนให้อยากร้องไห้ไปด้วยอีกคน แต่ถ้าจินอ่อนแอ เค้าจะแข้มแข็ง.... จะเป็นสถานที่ให้จินได้พักหัวใจอ่อนแอดวงนั้น... ได้แต่ลูบผมเบาๆปลอบประโลม กอดจินไว้แนบกับอกแววตากร้าว...

".... ฉันรักจินนะ.....พิสูจน์ให้เห็นสิว่าจินดูแลตัวเองได้.......ไม่ว่าจินจะไปอยู่ที่ใหน...หัวใจดวงนี้ก็เป็นของจินเสมอ........อ้อมแขนนี้ยังคงรอคอยจินเสมอ......"

"และเมื่อจินกลับมา..." กัดเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง พยายามปรับเสียงไม่ให้สั่น ทั้งที่แค่จะเอ่ยปากพูดให้เป็นประโยคก็ยากลำบากแล้ว...

"ฉันจะเตรียมรอยยิ้มแบบที่จินชอบที่สุดไว้รอต้อนรับจินที่เป็นผู้ใหญ่ จินที่พิสูจน์ให้เห็นว่าดูแลตัวเองได้ คนที่ทำให้ฉันภูมิใจเพราะแข้มแข็งกว่าใครทั้งหมด............นะ....จิน...."

"...................คาซึยะ...................."

.........คาซึยะที่อยู่ข้างๆ คอยเป็นกำลังใจไม่ว่าในยามหัวใจอ่อนแอ..... รึแข็งแรง... ทั้งที่ดูบอบบางแต่กลับแข้มแข็ง... พึ่งพาได้ยิ่งกว่าใครทั้งหมด.......

ไม่ว่าเมื่อไหร่หัวใจดวงนี้ก็คอยพึ่งพาอ้อมแขนนั้นอยู่เสมอ....... เพียงแค่ได้ซบหน้าลงกับอ้อมอกตรงหน้า ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอ่อนโยน.... แม้ว่าจะมีเรื่องให้ทุกข์ใจเพียงไรกลับข่มตาหลับได้อย่างเป็นสุขอยู่เสมอ....... ทั้งที่เคยเป็นสุขอยู่เสมอในอ้อมแขนนี้แท้ๆ............

ดวงตาทั้งสองข้างยังคงมีน้ำใสสะอาดไหลรินออกมาเรื่อยๆ ร้องไห้จนตาบวมช้ำมันคงจะไม่ต่างอะไรกับหัวใจที่เจ็บจนช้ำไปหมด……… แค่หายใจเข้า ออก กลับเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้..... เป็นครั้งแรกที่รู้สึกทรมานอยู่ในอ้อมแขนที่เคยมอบแต่ความสุขให้มาตลอด.....

............จินกอดเอวคาซึยะไว้แน่น.......ซบหน้าลงกับอ้อมอกที่ทำให้สงบลงมาก แต่ไม่ได้หักห้ามความเสียใจให้น้อยลงไปได้เลย.........ที่ได้ยินก็มีแค่เสียงสะอื้นเท่านั้น............

..........จินร้องไห้.... ได้แต่ร้องไห้.........ทำได้แค่ร้องไห้จริงๆ.........

.....................................................................................................

'ถ้าวันใหนที่ฉันเกิดเสียใจร้องไห้ขึ้นมา....ปลอบฉันด้วยนะ....'
'เอาไงดีน้า........ปลอบคนไม่เป็นซะด้วยสิ..............'
'ใจร้ายชะมัด.........งั้นถ้าปลอบไม่เป็นก็อยู่ข้างๆ จนกว่าน้ำตาจะหยุดไหลนะ.....สัญญา?....'

.......................................................................................................

to be con. 4

TALK : มีแต่คนบอกว่าอ่านฟิคเราเรื่องใหนก็สงสารจิน.... สงสารจินกันเหรอ? สงสัยฟิคเราเป็นฟิคทรมานจินหละมั้ง^^ แต่เรามองหน้าจินแล้วคิดแต่ฟิคแบบนี้ออกมาได้จริงๆ ยกโทษให้คนแต่งด้วยน่ะคะแฟนๆ จิน^^"

ตอนที่ตั้งใจว่าจะเขียนฟิคฉลองอาคาเมะเดย์ ก็มานั่งนึกว่าในช่วงสิบเอ็ดปีของทั้งสองคนมีเหตุการณ์อะไรที่แรงๆบ้าง แล้วก็นึกได้ในทันทีเลยว่าตอนที่จินพักงานไปแอลเอคิดว่าเหตุการณ์นี้น่าจะแรงที่สุดแล้ว คิดว่าในตอนนั้นทั้งสองคนคงเศร้าน่าดู T_T แล้วเราก็เป็นอีกคนนึงที่คิดว่าแอลเอเปลี่ยนจุดเปลี่ยนมากๆ เพราะหลังจากจินกลับมาแล้ว อาคาเมะโมเม้นท์ก็เหมือนกลายเป็นเรื่องต้องห้ามไปเลย ทำไมต้องเป็นอย่างงี้ด้วยน้า Y_Y

Endless story # 2

Kaolin — 2009-11-08T06:13:17+09:00

Endless story # 2
(Since 08 Nov 98 - 08 Nov 09)
7423 『Remember, you're love』

เดินกลับออกมาจากห้องของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นใหญ่ที่สุดในบริษัทอย่างสิ้นหวัง..
คำตัดสินสุดท้าย.. ได้ถูกตัดสินแล้ว... ทั้งหมดเพราะตัวเค้าเองทั้งนั้น
ที่รังแต่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง............... สองขาทรุดลงอย่างอ่อนแรง..

....จินนั่งชันเข่าพิงหลังกับกำแพง พาดแขนข้างขวาเรียบไปกับหัวเข่า..พลางจ้องแหวนเล็กๆ ที่อยู่บนนิ้วก้อยนั้น เลื่อนมันมาจูบเบาๆ แล้วกุมไว้ด้วยมืออีกข้างอย่างคนใช้ความคิด... ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ใช้หลังมือปิดทั้งสองตาของตัวเองไว้ อย่างคนไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว...

"จิน...!!!!" ภาพที่เห็นทำให้คาเมะไม่รอช้า...
รีบวิ่งเต็มกำลังตรงมายังจิน คุกเข่าลงเบื้องหน้าพลางเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่

"เป็นอะไรรึเปล่า?..... เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความเป็นห่วง

จินยกหลังมือขึ้นช้าๆ ก่อนค่อยๆ เปิดเปลือกตามองคนที่มีสีหน้าระคนตกใจ
เค่นยิ้มที่พยายามให้เหมือนปกติที่สุดกลับไป...

"ไม่มีอะไร... แต่หน้ามืดหนะ"
แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทำท่าจะลุกขึ้นแต่เรี่ยวแรงที่ไม่รู้หายไปใหนทำให้เซเล็กน้อยจนเกือบล้ม คาเมะยื่นมือมาฉุดแล้วดึงให้เค้าลุกขึ้นมายืนพิงกำแพงไว้ ตัวก็เล็กกว่าไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงเยอะแยะแบบนี้มาจากที่ใหน... จินยืนได้เป็นปกตินี่แหละคาเมะถึงกอดอกจ้องหน้าคนที่เอาแต่หลบสายตาตรงๆ...

"มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆนะ .... ห้ามปิดบัง" ทำไมจะจับไม่ได้กับไอ้การโกหกที่จินเป็นอยู่ มีเรื่องอะไรแน่ๆ แต่ไม่ยอมบอกเค้า แล้วไอ้อาการหลบสายตานั้นอีก..

"ไม่มีอะไรจริงๆ...."

"แน่นะ....ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับจอนนี่ซังใช่มั้ย"
เลิกคิ้วถามเอาแบบคาดคั้น... เพราะนึกเอะใจว่าจินนานเกินไปจนผิดสังเกตุถึงได้เข้ามาที่บริษัท กลับเจอคนที่ตามหา ท่าทางไม่ค่อยดีอยู่ตรงนั้ัน จะให้คิดว่ายังไง...

"ไม่มีอะไรหรอกน่า.... เมื่อกี้ฉันแค่เวียนหัวจริงๆ" จินถึงกับสะอึกไปกับคำถาม ช่างคาดคั้นเค้าได้ตรงประเด็นจริงๆ พยายามฝืนยิ้มที่คิดว่าทำได้ดีที่สุดในตอนนี้กลับไป

"นี่รู้รึเปล่า คนที่ไม่ค่อยได้ใช้สมอง.. โกหกไม่เก่งหรอกนะ" แกล้งพูดให้ติดตลกแต่สำหรับจินตอนนี้แล้วมันไม่ขำเลยสักนิด..คนที่จะรู้จักจินดีไปเสียหมดก็คงไม่พ้นคนๆ นี้..ปิดอะไรไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

"เฮ้อ..... เอาเถอะ.. ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร" ถอนหายใจหน่ายเมื่อจนปัญญาที่จะคาดคั้นเอากับคนที่ยืนกระต่ายขาเดียวอย่างจิน หวังแค่ว่าเรื่องที่จอนนี่ซังเรียกพบคงไม่ร้ายแรงอะไร

"แต่ที่จริงก็โดนดุนิดหน่อย....แย่ชะมัดเลย.. นี่จะให้ฉันระวังตัวทุกฝีก้าวเลยรึไงนะ ไม่ต้องออกจากบ้านกันพอดี" แสร้งทำท่าร่าเริงเข้าไปออดอ้อน รู้ๆ อยู่ในไม่ช้าคาเมะก็ต้องรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่จินก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกกับคาเมะในตอนนี้....ขอยื้อเวลาแห่งความสุขนี้อีกสักนิดก็ยังดี

"ว่าแล้วเชียว... คราวนี้โดนว่าเรื่องอะไรอีกหละ แล้วจอนนี่ซังโกรธมากมั้ย.. หายโกรธรึยัง?" ถามรัวเป็นชุดด้วยความเป็นห่วง ไม่ผิดไปจากที่คิดไว้เลย

"อืม...คุยกันเข้าใจแล้ว.... ไม่มีเรื่องอะไรแล้วหละ" อ้อมแอ้มตอบส่งๆ ไป

"เฮ้อ....ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งนะจิน....ทำอะไรระวังหน่อยสิ....พวกเราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะได้รับการให้อภัยทุกครั้งที่ทำผิดอีกแล้วนะ.......โตแล้วต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองรู้มั้ย" อีกครั้งที่ต้องถอนหายใจออกมาแรง จินชอบทำอะไรไม่คิดให้เป็นกังวลได้ตลอด กับคาเมะที่เอาแต่ให้อภัยจินได้ทุกครั้ง.....

"ก็มีคนอ่อนโยนที่ใจกว้างเหมือนแม่น้ำอยู่ตรงหน้านี้ไง............ไม่ว่าเมื่อไหร่... ก็ให้อภัย...ฉันเสมอ" กอดเอวหลวมๆ ซบหน้าพักสายตากับไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่า

"ก็เพราะนายเป็นแบบนี้ไง... ถึงได้ถูกว่าบ่อยๆ ว่าไม่รู้จักโตเสียที" เปรยออกมาอย่างเหนื่อยใจก่อนยีเรือนผมยุ่งๆของจินที่ซบหน้าอยู่ตรงบ่าเค้าให้ยุ่งไปมากกว่าเดิมอย่างอดไม่ได้

กับคาเมะหนะใช่ที่จินจะได้รับการให้อภัยอยู่เสมอ.... แต่กับคนอื่น.... คนที่เป็นใหญ่ที่สุดในบริษัทนี้....คาเมะยังไม่รู้ว่าหรอกว่าผลของมันคราวนี้แตกต่างจากทุกครั้ง...และจินก็จะไม่ได้รับการให้อภัยอีกแล้ว....

.......................................................................

"จิน..... เป็นอะไรรึเปล่า".. คาเมะเดินเข้าไปถามจินที่นั่งท้าวคางเหม่อมองลอยๆ มาได้สักพักแล้ว...
"อ๊ะ...อืม....ป่าวนี่... อย่าห่วงไปเลย ช่วงนี้นอนไม่ค่อยพอหนะ" ชะงักจากอาการเหม่อ ส่งยิ้มกลบเกลื่อนไปให้

จินไม่ได้เหม่ออะไรหรอก......... แค่มองเท่านั้น..........

เฉพาะช่วงเวลานี้เท่านั้น ที่ไม่อยากคลาดสายตาไปใหน........
................... แทบไม่อยากจะละสายตาเลยก็ว่าได้...............................
อยากเก็บภาพคนตรงหน้าไว้ให้มากที่สุด............เผื่อเวลาที่เหงาจะได้จำได้.....

ว่า....เวลาทำงาน.....คาซึยะมักจะดูจริงจังอยู่เสมอ....
.....คาซึยะตอนยิ้ม...........เป็นยังไง....
.....................ตอนหัวเราะ.......ทำหน้าแบบใหน.........
...........คิ้วที่ขมวดนิดๆ แบบนี้....คือหน้าตาที่กำลังเป็นห่วงใช่มั้ย?.....
รวมทั้งตอนโกรธ.... ตอนไม่พอใจ....รึตอนที่กำลังกลุ้มใจเรื่องของจินก็ด้วย....

.........จำได้ทั้งหมด...............ราวกับของมีค่า..................

"นอนไม่ค่อยหลับเหรอ?"

แล้วก็อีกครั้งที่เผลอเหม่อกับการเก็บภาพของคนตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว... อึ้งไปนิดกับคำถาม... ปฏิกิริยาทุกอย่างที่จินแสดงออก คาเมะจับจุดและรับรู้มันทั้งหมด อย่าว่าแต่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย ต่อให้จินไม่พูดคาเมะก็รู้ได้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่....... แต่จินที่ไม่ยอมพูดออกมานี่สิ... ยิ่งทำให้คาเมะไม่สบายใจขึ้นไปอีก...

"อืม...........คิดถึงคาซึยะตลอดเวลาจนไม่ได้นอนเลย...มีเวลาให้ฉันมากกว่านี้หน่อยสิ... จะได้หายคิดถึง" แกล้งทำเสียงอ้อนกลบเกลื่อน... พลางช้อนตาเหลือบมองอีกคนที่ยังทำสีหน้าสงสัยรวมกับเป็นกังวลไม่หาย

"เฮ้อ..... ไม่มีอะไรหรอกน่า... อย่าห่วงไปเลย.... แต่ตอนนี้ฉันต้องการกำลังใจนะ...ได้มั้ย?" จินจึงได้แต่ถอนหายใจแรง..... ก่อนเอื้อมไปจับมือคนตรงหน้ามาวางบนเรือนผมของเค้า แล้วจับมือคาซึยะยีผมยุ่งๆของตัวเองแบบที่เจ้าตัวชอบทำอยู่บ่อยๆ...

"ยิ้มให้ฉันหน่อยสิ.... ไม่เอาน่าอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่มีอะไรจริงๆ" มือหนึ่งยังจับมือที่อยู่บนเรือนผมยุ่งๆ ของเค้า... อีกมือเอื้อมไปกอดเอวคาเมะที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้เข้ามาไกล้...

หน้าตาแบบนี้จะให้เชื่อได้ยังไงว่าไม่มีอะไร........สายตาเศร้าของจิน....คาเมะไม่อยากมองมันนักหรอก
เอื้อมกดศรีษะของจินมาแนบไว้กับอกตัวเองเสียเอง..... กอดแน่นอยู่แบบนั้น....
จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น.......เค้าไม่รู้....แต่ที่รู้ตอนนี้.....จินที่ดูอ่อนแอลงราวกับคนสิ้นหวัง.....
แล้วจะให้เชื่อได้ยังไง ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ.............

.............................................................................

ผ่านไปเพียงไม่กี่วันตารางงานของคัทตุนถูกปรับเปลี่ยนจนคาเมะรู้สึกผิดสังเกตุ มันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เค้าไม่ได้คิดไปเองแน่นอนว่าจินทำงานน้อยลง พอลอบมองไปยังจินก็ได้รับรอยยิ้มที่พร้อมจะส่งกลับมาราวกับรู้ตัวตลอดเวลาว่าคาเมะจับตาดูการแสดงออกทางสีหน้ายังไงยังงั้น... เหมือนกับว่าจินเองก็จับตาดูการแสดงออกทางสีหน้าของเค้าเหมือนกัน..... เกิดอะไรขึ้นกันนะ...........จิน.............

.............รวมทั้งตารางงานที่แทบจะว่างเปล่าของจินสำหรับอาทิตย์หน้า พอเค้ามองหน้าสมาชิกแต่ละคนในวงก็ทำท่าเป็นปกติกันจนดูเกินปกติ ราวกับไม่มีใครสงสัยในเรื่องนี้จนผิดสังเกตุ ยิ่งทำให้คาเมะอึดอัด... เค้าตัดสินใจแล้วว่าต้องไปถามใครสักคนให้รู้เรื่อง..........

.......................................................................

"อยากจะถามเรื่องจินใช่มั้ย...."

ถามราวกับรู้ล่วงหน้าว่ายังไงคาเมะก็ต้องมาแน่

"ครับ..จอนนี่ซังคงไม่ได้คิดจะพักงานจินใช่มั้ย?" กลั้นใจถามออกไปตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม ใช่ว่าจะเดาอะไรไม่ได้เลยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

"กับพวกนายที่รักเหมือนลูก เห็นมาตั้งแต่เด็ก จะให้บอกว่าหวังดี ในขณะที่มีเรื่องธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก และพวกนายก็คงจะไม่คิดที่จะเชื่อตาแก่คนนี้" ชายสูงวัยไม่ได้ตอบคำถาม กลับพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่คาเมะสงสัยสักนิดขึ้นมา

"ขอให้จำไว้ว่าสิ่งได้ตัดสินใจไปแล้ว.. ไม่ได้หวังร้ายกับพวกนายเลย" พูดช้าๆ ก่อนหมุนเก้าอี้ที่นั่งหันหลังให้กับคาเมะแล้วมองออกไปด้านนอกหน้าต่างแทน

"จินทำผิดถึงขนาดให้อภัยไม่ได้เลยเชียวเหรอครับ.... ขอร้องหละไม่ว่าจะเรื่องอะไร ก็ให้โอกาสจินได้แก้ตัว.. ผมรับรองว่าจะไม่ให้จินก่อเรื่องอะไรอีก..." .... คาเมะหวั่นใจกับปฏิกิริยาของชายสูงวัยตรงหน้า กับบรรยากาศและท่าทางที่ดูเครียดจนผิดสังเกตุ....

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าจินทำอะไรถึงขนาดที่จอนนี่ซังให้อภัยไม่ได้.... แต่ว่าขอโอกาสให้จิน.. คัทตุนจำเป็นต้องมีอาคานิชิ จิน นะครับ"

คิตางาว่าที่นิ่งเงียบไป.... คาเมะจึงมองตามออกไปเบื้องนอกกระจกใสบานกว้าง... คัตเอ้าท์ขนาดใหญ่ที่คิตางาว่าซังทอดสายตามองอยู่ก็คือ........คัทตุน.... คือพวกเค้าทั้งหก.......ความภูมิใจของคนที่ผลักดันและสร้างมากับมือ....

"มันจะไม่มีอะไรแย่ลง.... ทุกอย่างจะดีขึ้น... ฝากอาคานิชิด้วย แค่ช่วยให้เจ้าเด็กหัวแข็งนั่นเข้มแข็งให้ได้สักครึ่งของนาย... เมื่อนั้นตาแก่อย่างฉันก็สบายใจแล้ว"

คาเมะไม่เข้าใจอะไรมากนักกับสิ่งที่คนที่เค้าเคารพเสมือนดังญาติผู้ใหญ่พยายามจะบอกในตอนนี้ แต่ก็รู้ได้โดยสัญชาติญาณลางๆ แล้วว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น....และคนตรงหน้าต้องการจะให้เค้าทำอะไร... ต้องยืนที่จุดใหน.............จึงจะดีต่อจินที่สุด...

.......................................................................

......................................

........................

'ฉันเคยบอกไปแล้วใช่มั้ย?.....ต่อให้เกิดอะไรขึ้น...ก็จะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด.....'
'......หืม....'
'......เพราะฉะนั้น......อย่าปล่อยมือจากฉันนะ.... สัญญา.....?......'

to be con. 3

TALK : ตอบคนอ่านค่ะ คือว่าจริงๆ ในเรื่องจินไม่ได้จงใจจะสร้างข่าวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปซะหมดหรอกค่ะ จริงๆ แล้วก็เป็นเพราะนิสัยรักสนุก แล้วก็ทำอะไรไม่คิดด้วยทำให้เกิดเรื่องราวขึ้นมา(เรามองจินเห็นเป็นอย่างงี้อ่ะ T^T) ขอโทษแฟนๆ จินด้วยน่ะ^^" เรื่องนี้มีทั้งหมดห้าตอนจบค่ะ เพราะไม่ได้ตั้งใจที่จะแต่งเป็นเรื่องยาวแต่เป็นฟิคฉลองอาคาเมะเดย์ ที่บังเอิญยาวเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง^^
แล้วก็ต้องขอโทษคนที่รอเรื่องมายคาซึยะด้วยจริงๆค่ะ รับปากว่าจะแต่งให้จบแน่นอน^^" แต่เวลาคิดที่จะแต่งเรื่องนั้นทีไร แต่งไปไม่เท่าไหร่ก็เครียดซะเอง สงสัยจะอินจัดกับฟิคมากไปหน่อย T^T

Endless story # 1

Kaolin — 2009-11-07T09:37:56+09:00

Endless story # 1
(Since 08 Nov 98 - 08 Nov 09)

..............11 ปี.................

.......กับ...... ความรัก....................
.....................ที่ไม่เคยลดลงเลยซักวัน............

.............................................................................................

2006年10月

"เฮ้อออ เหนื่อยชะมัดเลย.. " คาเมะบ่นเสียงดัง
ก่อนจะกำมืออีกข้างมาทุบๆ ที่ไหล่ไล่ความปวดเมื่อย

"ย้าาาา เหนื่อยชะมัดเลย..." อีกคนที่ยืนห่างไปแค่ไม่กี่ก้าวทำตามเหมือนกันเปี๊ยบ แถมยังยิ้มล้อเลียนที่มุมปากมาด้วยซะอีก

"ไม่ต้องมาตลกน่าจิน... วันนี้นายพลาดยืนผิดตำแหน่งด้วยนะ.. ไม่มีสมาธิเลย.. ตั้งใจหน่อยสิ" คาเมะเหล่ปลายหางตาไปมองนิดๆ ถ้าเป็นเรื่องงานหละก็คนนี้จริงจังเสมอ จินได้แต่ลูบท้ายทอยแก้เก้อ หัวเราะแหะๆ โดนดุเข้าแล้วไง

"คาเมะจังก็ใช่ย่อยนะ.. เล่นเตะจินออกอากาศขนาดนั้น" เสียงโคคิที่อยู่อีกมุมของห้องตะโกนมาแต่ไกลเมื่อพูดถึงเทปรายการอุตะวะระที่เพิ่งอัดเสร็จไปหมาดๆ จินแอบยิ้มดีใจมีคนเข้าข้างแล้ว

"อะไรกัน.. นี่เข้าข้างจินรึไง.. ก็ใครจะไปรู้หละว่าตอนนั้นกล้องจะซูมระยะไกล จริงๆ มันต้องซูมแค่หน้าไม่ใช่รึไงเล่า" ปากก็แย้งไป แต่ก็ไม่วายปลายหางตามองหน้าจิน จนคนถูกมองเสียวสันหลังวาบรีบหลบสายตาคนบ้างาน...

โคคิไม่เข้าใจหรอกว่าสำหรับคาเมะแล้วมันน่าหมั่นไส้แค่ใหน ตอนซ้อมก็ไม่ตั้งใจ.. ยิ่งไอ้ท่าทางที่เหมือนเมาค้างนั่นยิ่งทำให้หงุดหงิด.. ก็อุตส่าห์เตือนไปแล้วว่าตอนอัดจริงอย่าให้พลาด... แล้วมันต่างไปจากที่คิดไว้มั้ยหละ!!!....

"เอาน่าๆ เรื่องนั้นหนะช่างมันเหอะ ว่าแต่พวกเราไปหาอะไรกินกันดีกว่า" ยูอิจิเดินเข้ามาห้ามทัพ ก่อนที่คัทตุนจะเถียงกันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก.. ทุกคนจึงแยกย้ายกันเก็บของ.. เตรียมออกจากสตูดิโอ...

"อาคานิชิซัง อาคานิชิซัง.. !!!" เสียงร้องเรียกของหนึ่งในสต๊าฟที่วิ่งตามมา ทำให้ทั้งคาเมะและจินหยุดเหลียวหลังไปตามเสียงเรียก...

"มีอะไรรึเปล่า?" จินเอ่ยถามเสียงเรียบ
"คือว่าเมื่อกี้ได้รับโทรศัพท์จากเลขาส่วนตัวของคิตางาว่าซัง ว่าติดต่อมือถือของอาคานิชิซังไม่ได้เลย" ท้าวแขนกับเข่าทรุดลงหอบน้อยๆ เพราะรีบวิ่งตามมาสุดกำลัง
"แล้วยังไง...มีเรืองด่วนอะไรรึเปล่า" ติดจะขัดใจเล็กน้อยในน้ำเสียง..
"เลขาของคิตางาว่าซังแจ้งมาว่า อยากให้อาคานิชิคุงเข้าบริษัทโดยด่วน"

"อะไรนะ.. " จินยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ..
"บ้าน่า... ตอนนี้เนี่ยนะ" ขมวดคิ้วขัดใจ มันเรื่องอะไรกันนักกันหนา นี่จะให้เค้าเข้าไปฟังคำต่อว่าอะไรอีกเนี่ย....

"ไปเถอะจิน" คาเมะยื่นมือมาแตะที่ไหล่ สต๊าฟถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก.. ก็มีแต่คนนี้ละน้าที่ทำให้จินอ่อนได้เสมอ...

"ถ้าไม่อยากไปคนเดียว...ให้ฉันไปเป็นเพื่อนก็ได้" ยิ้มมุมปาก ยักคิ้วเท่ห์ๆ ให้จินในแบบที่เค้าถนัด ทำหน้าตาแบบที่ว่าเป็นที่พึ่งให้ได้ขนาดนั้น จนจินนึกขำหัวเราะเบาๆ ออกมา.. นี่จงใจให้เค้ารู้สึกดีขึ้นหละสิ....

"ไม่เป็นไรหรอก.....ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไปคนเดียวได้ คาซึรีบตามพวกโคคิไปเถอะ"ส่ายหน้าช้า ก้มมองคนตรงหน้า ก่อนยิ้มเหมือนกับให้วางใจในตัวเค้า ไม่อยากให้คาเมะมาเป็นห่วงเป็นกังวล.... จากเรื่องคราวที่แล้วที่โดนเรียกไปตักเตือน คาเมะออกหน้าแก้ตัวให้เค้าราวกับเป็นเรื่องตัวเองในตอนที่จอนนี่ซังกำลังโกรธจัด ก็เกือบทำให้คาเมะต้องโดนหางเลขไปด้วยอีกคน คราวนี้ไปคนเดียวนี่แหละดีที่สุด.....

"จะไม่มีอะไรแน่เหรอจิน.. ให้ฉันไปด้วยเถอะ เผื่อจอนนี่ซังบ่นเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกฉันจะได้ช่วยพูดให้" แล้วมันก็ต่างไปจากที่จินคิดไว้ที่ใหน... อยากจะพูดออกไปจริงๆ ว่า ไอ้คนที่น่าเป็นห่วงมันนายมากกว่านะ....พอเรื่องฉันทีไรก็เป็นฟืนเป็นไฟยิ่งกว่าเรื่องตัวเองทุกที

จะห้ามได้ยังไงที่จะไม่ให้เป็นห่วง คาเมะคิดมากยิ่งกว่าเรื่องของตัวเองซะอีก ระยะนี้จินมีข่าวไม่ดีออกมาบ่อยราวกับนักข่าวจงใจหาเรื่องอาคานิชิ จิน ให้ได้ยังไงยังงั้น แล้วก็อีกหลายครั้งที่จินได้ไปขึ้นหราอยู่หน้าปกแม็กกาซีนทั้งที่ไม่มีเรื่องอะไรเป็นสาระสำคัญ...... จินไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้วกับเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น ห่วงก็แต่ความรู้สึกของคนตรงหน้านี้ที่สุด..

"ไม่ต้องเป็นห่วงน่า.. ไม่มีอะไรหรอก.. เดี๋ยวเสร็จแล้วฉันจะรีบโทรหาเลยนะ" จินจับความรู้สึกเป็นกังวลของคนตรงหน้าได้ถนัด แกล้งยีเบาๆ บนเรือนผมที่เซ็ตเป็นทรงนั้นจนยุ่งเหยิง ก่อนดันไหล่คาเมะให้หมุนตัวกลับไปอีกทาง อีกคนทำท่าไม่ยอมจะเดินไปทั้งอย่างนั้น จินหัวเราะเบาๆ แล้วออกแรงดันหลังคนหัวแข็งให้รีบตามพวกโคคิไป.. คาเมะทำหน้าขัดใจนิดหน่อยก่อนจำใจเดินไป แต่ก็ไม่วายเหลียวมามองหน้าจินอย่างเป็นห่วง.....

................................................................................................
.............................................................
.........................................

ตึง!! เสียงตบโต๊ะดัง แสดงให้รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังโกรธถึงขั้นใหน
ยิ่งจินทำหน้าเฉยเมย อย่างคนไม่รับรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด
ก็ยิ่งส่งให้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นใหญ่ที่สุดในบริษัทถึงขั้นตะคอกออกมาอย่างลืมตัว
ไม่เคยมีเด็กคนใหนในสังกัดทำให้จอนนี่ คิตางาว่าโมโหได้ขนาดนี้มานานแล้ว

"เคยเตือนไปหลายครั้งแล้วใช่มั้ยว่าให้ระวังเรื่องข่าว"
ชายสูงวัยตวาดเสียงดังอย่างหัวเสีย เรื่องไม่เป็นเรื่องที่ทำให้เค้าต้องพูดเป็นการส่วนตัวกับจินแบบนี้ไม่ใช่แค่ครั้งแรก และมันก็บ่อยจนเค้าเองไม่อยากจะนับแล้วว่าในรอบสองเดือนที่ผ่านมาเรียกคนตรงหน้ามาพูดซ้ำกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเดิมๆ มาแล้วกี่ครั้ง...

"ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่ มันไม่มีอะไรซักหน่อย"
จินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

ต่อให้เป็นคำแก้ตัวที่สมเหตุสมผลน้อยแค่ใหนผู้สูงวัยกว่าก็พร้อมจะรับฟังอย่างคนที่เห็นโลกมาก่อน แต่ไอ้ท่าทางไม่สนใจ ไม่ใส่ใจนั่น ทำให้ชายสูงวัยถึงกับส่ายหน้า

สำหรับจิน....เค้าก็แค่ฟังให้ผ่านๆหูไป..... เหมือนทุกครั้ง....
...คิดว่าเดี๋ยวเหนื่อยก็คงเลิก.. เบื่อก็คงหยุด..... แล้ว......
....จินก็จะได้ไปหาคาซึยะเสียที....ไม่อยากมาเสียเวลาอยู่ตรงนี้..
.......ไม่อยากจะฟังคำบ่นพวกนี้อีกต่อไปแล้ว....

ใช่จะอยากต่อล้อถ่อเถียงกับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม คิตางาว่าพยายามปรับอารมณ์ให้เย็นที่สุด ไม่ใช้ความโมโหเข้าสู้ เค้ากุมขมับ ถอนหายใจยาว... อยากรู้เหลือเกินว่าอาคานิชิ จิน ที่เคยนอบน้อม ว่าง่าย ทำอะไรด้วยความมุ่งมั่นคนนั้นหายไปใหน... ถึงได้เหลือแต่จอมอวดดี ที่ขยันก่อเรื่องให้ปวดหัวได้ไม่หยุดมายืนต่อหน้าเค้าแบบนี้.....

"ตั้งใจจะให้นักข่าวไปสนใจในเรื่องอื่น.............. ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลยสักนิด" เว้นช่วงเสียงไปพักหนึ่งแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนเน้นย้ำที่ประโยคหลัง.......

"เพียงเพื่อเบี่ยงเบนในเรื่องที่ต้องการปกปิด.... "

น้ำเสียงราบเรียบค่อยๆ พูดช้าๆ แต่มันกลับทำให้จินตกใจเสียยิ่งกว่าเสียงตวาดเมื่อก่อนหน้า จากหน้าตานิ่งเฉยจินถึงกับตาโตในสิ่งที่ได้ยิน เงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าอย่างเคลือบแคลงสงสัย... ยิ่งประโยคที่เน้นย้ำ... นี่จอนนี่ซังรู้อย่างนั้นเหรอ..?... เรื่องที่ต้องการปกปิด?.. เรื่องที่ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้?.... อ่านเค้าออกขนาดนี้?... จะมีสักเรื่องที่ปิดคนๆ นี้ได้มั้ย?.....

......... ไม่ใช่ว่าตัวเค้าเองพยายามที่จะสร้างข่าวไม่ดีอะไรขึ้นมา แต่จะให้ตอบว่าที่ทำไปจริงๆ แล้ว..... จุดประสงค์มันไม่ใช่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจดังที่คนตรงหน้าพูด ก็คงปฎิเสธออกมาไม่ได้อีกเหมือนกัน.......

"เป็นข่าวได้ไม่เว้นแต่ละวัน รังแต่จะถูกมองในแง่ไม่ดีคิดบ้างมั้ย"

น้ำเสียงเรียบทิ่มแทงใจของจินที่สุดในตอนนี้ยังคงทำหน้าที่ต่ออย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบลงที่ตรงใหน..... จินเงยหน้ามองเพดานเม้มริมฝีปากแน่น... แล้วจะให้ทำยังไง...?... ทางออกที่ดีกว่านี้มันไม่มีหรอก.....

"และฉันก็ไม่สามารถจะทนดูเฉยๆ ได้อีกต่อไปแล้ว"
น้ำเสียงก็ยังเรียบเย็นเหมือนเดิม แต่กับจินมันเหมือนคำประกาศิตของคนที่กำลังจะโดนลงโทษก็ไม่ปาน....

มีแต่แววตากร้าวโต้ตอบกลับไป...จินไม่ยอมรับกับสิ่งที่ได้ยิน.... ต่อให้รู้จินก็ไม่แคร์... ต่อให้คนตรงหน้าอ่านเค้าออกแค่ใหน แต่ตราบใดที่เค้าไม่ยอมรับ.. ไม่สนใจ .. ก็ไม่มีทางที่จะทำอะไรเค้าได้.... และที่ยอมไม่ได้อย่างที่สุดคือการที่จะต้องทำให้อีกคนมาเดือดร้อนไปด้วย... ต่อให้ต้องเถียงหัวชนฝา.. รึแก้ตัวอย่างเด็กที่ถูกจับได้เมื่อโกหกก็ต้องทำ....

"ก็ผมบอกแล้วไงว่ากับนางแบบคนนั้นมันไม่มีอะไรจริงๆ" อีกครั้งที่จงใจวกกลับไปยังเรื่องเก่า จงใจข้ามๆ ไอ้เรื่องที่ว่าอยากปกปิดนั่นไปซะให้พ้นๆ แล้วกับไอ้ข่าวกอสซิบนิดๆ หน่อยๆ กับนางแบบจะต้องเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรนักหนา...

"แล้วรูปพวกนี้มันหมายความว่าอะไร... ไม่เกินไปรึยังไงกัน"
ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกโยนลงตรงหน้าจิน แรงกระแทกอย่างแรงของซองกระดาษกับโต๊ะ ทำให้มีรูปปลิวออกมาสองสามใบ.. จินเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู

"บ้าน่า... รูปพวกนี้มันบ้าชัดๆ" อุทานออกมาด้วยความตกใจ

รูปถ่ายที่เห็น มันไม่ใช่รูปที่ถูกถ่ายเอาไว้นานเลย แต่มันเพิ่งเป็นรูปจากเมื่อคืนนี้ชัดๆ แถมมาอยู่ที่นี่.... ในมือเค้าแค่เพียงข้ามคืนแบบนี้... นี่มันจงใจอยากให้ชีวิตเค้าจบสิ้นไปจากวงการเลยรึยังไงกัน....เมื่อคืนเค้าคงจะเมามากไปหน่อยถึงไม่ทันระวังเรื่องถูกถ่ายรูป....จินจ้องหน้าสวยๆ ในรูปอย่างแค้นเคือง.... ทำกับเค้าถึงขนาดนี้..... มันน่าแค้นนัก... รูปแบบนี้... ถ้าถูกนำไปขึ้นหน้าหนึ่ง คงจบกันหมดแน่.... ส่วนคนที่เค้าให้ความสำคัญมากที่สุด................ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ.................

"นายคิดว่าเพื่อจะปิดข่าวพวกนี้ ต้องแลกกับอะไรบ้าง..."
จากที่มองปฏิกิริยาจินอยู่นานก็พูดขึ้นมาบ้าง....

..........................................จะเคยหยุด.......................................
.......แล้วคิดถึงผลเสียของการกระทำที่ตัวเองก่อเอาไว้บ้างมั้ย....

ทั้งที่มีงานต้องรับผิดชอบ มีเรื่องราวที่ผ่านและต้องทำให้เติบโตขึ้น
แต่จินกลับไม่ได้เติบโตแล้วมีความคิดเหมือนดั่งที่ควรจะเป็น.......
เป็นสิ่งที่แตกต่างกับอีกคนนัก คิตางาว่าส่ายหน้าช้า..............
ช่างแตกต่างจากเจ้าคนอายุน้อยกว่าที่มีแต่ความรับผิดชอบคนนั้นเสียจริง...

"ถ้าจะพูดเรื่องเงิน ผมยอมให้จอนนี่ซังหักเงินส่วนของผมไป รึถ้ามันไม่พอผมยินดีจ่ายเพิ่มให้ก็ได้" จินที่ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งโมโห เมื่อคืนเค้าพลาดไปจริงๆ แล้วไอ้นางแบบในรูปนั่นหวังจะเกาะเค้าดังหละสิถึงเอารูปมาขายได้ในช่วงเวลาไม่ทันข้ามคืน...

"มันใช่เรื่องนั้นซะที่ใหน!!!" คิตางาว่าตวาดเสียงดัง...
อีกครั้งที่ลืมตัวให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลอย่างช่วยไม่ได้

....กับเด็กไม่รู้จักโตคนนี้ ต้องให้พูดขนาดใหน สั่งสอนยังไงถึงจะยอมฟัง ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นใช่ว่าใช้แค่เงินแล้วจะแก้ได้ที่ใหนกัน...... กับเรื่องพื้นฐานแบบนี้ก็ยังไม่เข้าใจ...

........ นี่ต้องให้สอนกันอีกเท่าไหร่ถึงจะโตเสียที........

"จะไม่มีคำแก้ตัว และจะปล่อยไปไม่ได้อีกแล้ว"

"สำหรับพวกนายถึงแม้จะเปรียบได้กับสินค้าของบริษัท แต่กับเด็กที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก ก็เปรียบเหมือนลูก" น้ำเสียงแผ่วลงในตอนปลาย เค้าคงจะอายุมากเกินไปแล้วจริงๆ .......

"ในเมื่อเด็กที่เห็นโตมากับมือ กลับอวดเก่ง ยึดถือแต่ความคิดตัวเองแบบนี้ มันใช้ได้ที่ใหน.... แล้วเมื่อไหร่ถึงจะเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จักเหตุรู้จักผล.."มองจินสีหน้าผิดหวังก่อนส่ายหน้าช้า

"ทางเดียวที่จะตัดปัญหาทั้งหมดได้ก็คือทำให้คนลืมอาคานิชิ และคาเมนาชิไปซะ ถ้าทำอย่างนั้นได้ ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างข่าวขึ้นมาทำลายภาพพจตัวเองอีก"

ที่ได้ยินทำให้จินนิ่ง.... ทั้งนิ่ง ทั้งสั่น มันเหมือนทุกอย่างรอบตัวมันหมุนไปหมด.. ในหัวมันกลวงไปแล้ว...

สิ่งรอบตัวตอนนี้เป็นสีดำสนิทเหมือนกับว่าจินตกลงไปในหลุมขนาดใหญ่... ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวแล้วก็หาทางออกไม่ได้.... รู้จริงๆ ด้วยสินะ..เรื่องของเค้ากับ......คาซึยะ....

ทุกเรื่องจินรนหาที่เองทั้งนั้น จะว่าขยันสร้างข่าวมันก็ไม่จริงทั้งหมด บางครั้งที่ออกไปเที่ยวมันก็เพราะตัวเองด้วย จะให้อีกคนมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!!! แล้วถ้าคิดจะมาแยกพวกเค้าออกจากกันอย่าได้คิดเลย.... ไม่ยอมแน่....!!!

"ไม่เอานะ.. พูดแบบนี้จอนนี่ซังหมายความว่ายังไง?" จินทุบโต๊ะเสียงดัง
ทั้งโกรธทั้งโมโห ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วต้องเจอกับเหตุผลงี่เง่านี้
ก็ไม่อยากจะเอาอะไรมาคิดให้รกสมอง.. แม้แต่เรื่องต่อจากวินาทีนี้

"อยู่ให้ห่างๆ กันไว้ ถ้าไม่ใช่เวลางานก็พยายามเจอกันให้น้อยที่สุด"

"ไม่เอาหรอก แบบนั้นมันเกินไปนะ"

"รึจะให้เรียกคาเมนาชิมารับรู้ตรงนี้ด้วย"

มันเหมือนกับว่าจินทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นเพียงแค่ชื่อนั้นถูกหยิบยกขึ้นมาอ้าง.. ชื่อที่ถูกพูดถึงทำให้จินสงบลงได้ แต่มันก็แค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น ก่อนจะอาละวาดปึงปังขึ้นมาอีก... ถึงขนาดปัดแฟ้มบนโต๊ะ รวมทั้งกองรูปถ่ายพวกนั้นลงพื้นอย่างคนคุมสติตัวเองไม่ได้...

"ไม่เคยคิดเลยว่าอาคานิชิ จิน ที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก จะโตขึ้นมาอวดดีและก้าวร้าวแม้แต่ต่อหน้าฉัน" ที่คิดว่าจะพูดดีๆ ทำใจเย็น.. ยกโทษให้แล้วปล่อยไปเหมือนทุกครั้งก็คงไม่ได้อีกแล้ว เพราะถ้าปล่อยให้เป็นแบบนั้นต่อไป ก็คงต้องกลับมาเป็นแบบนี้ เรียกมาพูดกันซ้ำๆ กับเรื่องเดิมๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นแม้แต่อย่างเดียว

"ที่คิดว่าจะใจดีกับนายกว่านี้คงทำไม่ได้.......เตรียมใจยอมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้เลย"

.........................................................................

'เกลียดมะเขือเทศที่สุดเลยให้ตายเหอะ.......แล้วจินหละเกลียดอะไรที่สุดเหรอ..?....'
'....เกลียดการที่ไม่มีคาซึยะอยู่ข้างๆ....'
'........ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย.....ตอบให้ตรงคำถามหน่อยสิ....'

.............................................................................

ความสุขกับการได้อยู่ข้างกันแบบนี้.........
.........จะอยู่กับฉันอีกนานเท่าไหร่กันนะ............

to be con. 2

TALK : ตั้งใจจะแต่งฟิคสั้นในวาระสิบเอ็ดปีคาเมะกับจิน แต่ก็ดันไม่สั้นอย่างที่ตั้งใจไว้ซะงั้น^^" แต่ว่าไม่ยาวมากหรอกคะ ฟิคเรื่องนี้จบแน่ๆ เพราะตั้งใจให้เป็นฟิคสั้นจริงๆ ^^

Endless Story

Kaolin — 2009-09-09T04:18:53+09:00

Endless story
『Remember, you're love』

♥ Multi-chapter ♥
     - Endless story
       Chapter # 1 , Chapter # 2, Chapter # 3, Chapter # 4, Chapter # 5  END

♥ Random One Shot ♥
     - Lonely in Gorgeous (2006/12)
     - 00'00'16 (2007/02)
     - A Moment of Happiness (2007/05)
     - そばにいるから (2009/09)
     - Crying Like A Child (from past till now)

MY- -Kazuya 10

Kaolin — 2009-07-09T00:45:48+09:00

MY- -Kazuya
Chapter # 10 Unrequited Love

“เฮ้ย!!!!! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?!?!?” สภาพห้องเกลื่อนกลาด……..ข้าวของกระจัดกระจาย…..กระจกบานใหญ่แตกละเอียด…. จินยืนอยู่ตรงนั้น…ตรงด้านหน้าที่ๆ เคยเป็นกระจก….

“เรียกช่างซ่อมกระจกให้ที….” สีหน้าเรียบเฉย …เหม่อมองออกไปเบื้องนอก…ปลายเท้าโผล่พ้นออกไปครึ่งนึง…. มันดูอันตรายแค่ใหนกับคนที่ได้พบเห็น….ถ้าพลาดไปแม้เพียงนิด…ร่างสูงนั้นคงได้ทิ้งตัวลงไปนอนมองฟ้าอยู่เบื้องล่าง….แล้วกับที่สูงขนาดนี้…..ศพคงไม่สวยเท่าไหร่นักหรอก…..

“แกจะบ้าไปแล้วเหรอ…..” ยูอิจิรีบเดินไปลากตัวจินเข้ามาข้างใน…ท่าทางหมดอาลัยตายอยากแบบนี้…เกิดโดดลงไปข้างล่างจริงๆ… คงได้พาดหัวข่าวใหญ่เป็นแน่….
“เกิดอะไรขึ้น…..คาเมะละ?” เขย่าตัวจินแรง…. เพียงได้ยินชื่อของคนนั้นโผล่มาน้อยนิด ถึงกับคุมสติอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่… สองมือยกขึ้นกุมศรีษะ….สั่น……..ยูอิจิรับรู้ได้ถึงอาการสั่น……………

“คาซึยะหนีไปแล้ว……เค้าไปแล้ว……เค้าไม่อยู่ที่นี่แล้ว….”

“พอแล้ว….ตั้งสติ…..นายตั้งสติสิ……..” ตะคอกเสียงดัง เขย่าตัวจินแรงขึ้น….
มือที่จับแขนอยู่ทั้งสองข้างบีบแน่นจนผิวเนื้อเป็นสีช้ำขึ้นมาก็ยังไม่ทำให้จินสงบลงได้…….
“นายเข้าใจมั้ย…เค้าไปแล้ว……เค้าไม่อยู่ที่นี่แล้ว….เค้าทิ้งฉัน…ไปแล้ว…!!..” พูดประโยคเดิมซ้ำไปมา ปลายนิ้วเสยผมที่ตกมาปรกหน้าไปด้านหลังอย่างลวกๆ ก่อนเลื่อนมาเขย่าตัวยูอิจิให้ฟังเรื่องอัดอั้นของเค้าบ้าง

## ซ่า ## ไม่รู้จะห้ามให้จินสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร ปัดแขนที่บีบแน่นออกจากไหล่ทั้งสองข้าง เดินไปหยิบแก้วเบียร์บนโต๊ะมาเทราดลงไปบนหัวของจิน…นั่นละถึงสงบลงได้บ้าง…..

".......เฮ้อ......ทำไมเป็นได้แบบนี้นะจิน…” …. ถอนหายใจมองจินอย่างผิดหวัง…จินที่เคยรู้จักไม่ใช่ผู้ชายแบบนี้…ไม่ใช่คนแบบนี้…จินที่เคยเย่อหยิ่งทะนงในความเป็นตัวเองหายไปใหนซะหมด…ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นเพื่อนของเค้าในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้เลยจริงๆ……
“ฟังนะ….เค้าไปก็ไปตามเค้ากลับมาซิ…..ไม่ใช่มามัวแต่ซดเหล้า..ซดเบียร์…หมดอาลัยตายอยากอยู่แบบนี้…”

“นายเคยเป็นคนที่เท่ห์มากคนนึงนะจิน…. แต่ดูสภาพนายตอนนี้ซิ….มันดูได้มั้ย….” ลากตัวจินเข้าไปในห้องน้ำ…จับหน้าคมให้ส่องกระจก

…………นั่นซินะ…สภาพเค้าแบบนี้ดูได้ที่ใหนกัน…………

“แผลเปิดหมดแล้ว….. อาบน้ำซะ…. แล้วเดี๋ยวทำแผลให้ใหม่”
…..น้ำเสียงเฉียบออกคำสั่ง…. ก่อนมาทิ้งตัวลงนั่งกอดอกรอที่โซฟา….

“เอ้า…เสร็จแล้ว….” แปะพาสเตอร์ไปที่แผลสุดท้าย…ก่อนตบแรงๆ ลงบนแผลที่แขน….
“โอ๊ย…เจ็บนะ” ร้องออกมาเสียงดัง…เจ็บจะตายตีลงมาได้…
“คงไม่อยากไปทำงานละซิ... ฉันให้นายหยุดงานได้ 3 วัน...” ยกนิ้วขึ้นชูบอกปริมาณว่าสามวันเท่านั้นนะ....
“ไงดีใจละซิ…ฉันช่วยนายได้แค่นี้แหละ….ไปละ” ลุกขึ้นยืน…ตบแรงไปที่ไหล่อีกทีนึง…
“โอ๊ย…เจ็บนะ” ยกมือลูบไปบนแผลที่ไหล่ของเค้า…
“แค่นี้ทำใจเสาะไปได้…..” ก้มหยิบกุญแจรถบนโต๊ะ.. หันหลังชูสองนิ้วให้……
“ขอบใจนายมากนะ….”
“ไม่เป็นไร.....ก็นายมันเพื่อนฉันนี่" อมยิ้มเล็กๆ.... ดีที่นึกแปลกใจอะไรบางอย่างถึงได้แวะมาหา....ถ้าวันนี้เค้าไม่มาที่นี่....จะมีโอกาสได้พบกับจินอีกมั้ยนะ.....ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเดินออกมาจากห้อง

…………………
………….
…….

..."...คาซึยะ....”.. เรียกเสียงแผ่วเบา… ทรุดตัวลงนั่งด้านข้าง….
ขับรถมาถึงก็เที่ยง…ตามหาซะทั่วโรงเรียน…สุดท้ายก็มาเจอตัวเอาที่ดาดฟ้า....
...".........."... หันมามองหน้าจิน แววตาเฉย... ไม่พูดอะไร... ไม่แสดงออกทางสีหน้า...

.."..ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ...ไม่มีเรื่องต่อว่าฉันเหรอ…..คาซึยะ!!...” ...กลับเป็นจินที่เป็นฝ่ายทนต่อความเงียบไม่ได้ซะเอง.. เขย่าแขนคาเมะทั้งสองข้าง..ตะคอกเสียงดัง…จ้องลึกในดวงตาสีน้ำตาลไหม้…

..“แล้วนายจะให้ฉันพูดอะไร...”.. จ้องกลับไม่หลบสายตา…

..“..............นายโกรธฉัน..?............นายเกลียดฉัน..?.........” เผลอออกแรงบีบแขนของคาเมะแน่น...
..“...เปล่า.....ฉันแค่เสียใจ........”.....ค่อยๆ แกะมือจินออกจากแขนของเค้า...

..“นายเหรอเสียใจ.......ฉันไม่ใช่เหรอที่ต้องเสียใจ.....ฉันรักนายนะ......". ...ขืนดึงตัวคาเมะเข้ามากอดแนบแน่น.... แต่ถูกผลักออกไปแรง…จนเซไปชนกับประตูทางขึ้นดาดฟ้า…

“ทำอะไรไม่รู้จักคิด..ทำเรื่องไร้สาระ…ทำเรื่องให้คนอื่นลำบากใจแล้วมาอ้างเหตุผลง่ายๆ ว่ารัก… ไม่งี่เง่าไปหน่อยเหรอ อาคานิชิ!!!....” ตวาดเสียงดัง....

“แต่ฉัน....รั....” ยังไม่ทันจะพูดได้จบประโยคก็ถูกคาเมะแทรกขึ้นมา.......

“หยุดพูดคำนั้นซักทีเถอะ.....อย่าให้ฉันต้องเกลียดนายจริงๆเลย.....ขอร้อง.......” คำพูดเด็ดขาด...เน้นทีละคำให้ได้ยินชัดๆ ก่อนจบประโยคด้วยเสียงแผ่วเบาในตอนท้าย...
“คาซึยะ....” ก้มหน้านิ่ง.....ที่ได้ฟัง......ไร้ซึ่งคำตอบกลับไปได้.......….เจ็บนะ......

................................สองคนยืนนิ่งกันทั้งคู่.........ไม่มีคำพูดใดๆ......................

จินมองแผลที่มุมปากของคาเมะ......ใหนจะร่องรอยบอบช้ำตามตัวอีกเล่า.......
ล้วนเกิดจากการกระทำของเค้า.......ไม่ถูกเกลียดก็ดีเท่าไหร่....
แล้วตัวเรายังกล้าเรียกร้องอะไรอีกอย่างนั้นเหรอ....?

.............................นั่นสินะ..................................

“อ๊ะ...รุ่นพี่คาเมะนาชิอยู่ที่นี่เอง...” น้ำเสียงหวานผลักบานประตูเข้ามา..
ทั้งจินและคาเมะต่างหันไปมองบุคคลที่เข้ามาใหม่...จินเลิกคิ้วสูงไม่พอใจอยู่มาก
........ผู้หญิงคนนี้.............ที่จินคิดว่าจะมาแย่งเอาคนของเค้าไป.................

ดึงตัวคาเมะเข้ามาไกล้หวังจะขืนจูบลงไปที่ริมฝีปาก.....แสดงให้เห็น..บอกให้รู้....
.............ว่าเป็นของเค้า.......ของเค้าคนเดียว...........เธอไม่มีสิทธิ์!!!!.................

หน้าสวยมองจากทางด้านหลัง… เห็นไม่ชัดนักว่าคนทั้งคู่กำลังทำอะไร…
กำลังจะก้าวเท้าเดินเข้าไปไกล้กลับต้องชะงักถอยออกมาซะก่อน…

“..เลิกบ้าได้แล้ว...ฉันยังอยากเห็นนายเป็นเพื่อนอยู่นะจิน!!..."... คาเมะชกจินแรง จนล้มลงไปกองอยู่กับพื้นตรงหน้าบุคคลที่สาม...ที่ดูท่าว่าก็คงตกใจอยู่เหมือนกันกับสถานการณ์ตรงหน้า...

จินยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก.......จ้องหน้าคาเมะค้นหาคำตอบ......แต่มันกลับว่างเปล่า......สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึก....กับแววตาที่ไม่สามารถแปลความหมายใดๆได้..........ไม่เคยหาคำตอบได้เลยสักครั้ง..................

“เธอชอบฉันใช่มั้ย…เรามาลองคบกันดูนะ” ผ่อนลมหายใจหนักๆ เป็นฝ่ายละสายตาจากจินซะเอง.... หันกลับมาคว้ามือบาง... จูงเดินลงจากดาดฟ้า.......ร่างสูงมองตามแผ่นหลังที่ลับหายไปหลังบานประตูไม้...... แทบอยากล้มทั้งยืนกับสิ่งที่เห็น............... สิ่งที่คาเมะกำลังทำอยู่.......................

..................รู้มั้ย......ปฏิกิริยาของนาย.....คำพูดของนาย......ทำร้ายฉันอยู่นะ.......
.....................หัวใจ................กำลังถูกทำร้าย.................นายฆ่าฉันทั้งเป็น!!............

………………………
…………….

“นี่…เรจังโชคดีจังเลยนะ…ดูซิได้เป็นแฟนรุ่นพี่คาเมะนาชิด้วย…”
เอาไหล่กระแซ่ะล้อเลียนเพื่อนสาวข้างกาย…น้ำเสียงกรี๊ดกราดดีใจ…….
“บ้าเหรอ…อย่าแซวได้มั้ย…” หน้าแดง…สองมือยกขึ้นปิดแก้มที่สีเข้มขึ้นทั้งสองข้าง สายตามองตรงไปยังสนาม.. คนที่ยืนเด่นที่สุดในสนามนั่น..ไม่อยากจะเชื่อ…ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนของเธอจริงๆ…

อีกคนที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังกำมือแน่น…สิ่งที่เค้าพยายามแทบตายแต่ผู้หญิงคนนี้กลับได้มันไปง่ายๆ

................................ ดีจังนะแค่เกิดมาเป็นผู้หญิงคนนั้น..............................................

“ขอโทษที่ทำให้รอน่ะ” วิ่งตรงเข้ามาหา… ผมสีอ่อนเปียกเหงื่อชุ่ม…หอบเหนื่อยเล็กน้อย…
“เอ่อ…ไม่เป็นไร…” หน้าแดงเมื่อคาเมะเดินเข้ามาไกล้...............
คนตรงหน้าเล่นเอาทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว........

.........เท่ห์แค่ใหน?........ ลองได้มายืนไกล้ๆ แบบนี้สิ...........

“อืม….งั้นกลับกันเลยก็แล้วกันนะ”….เค้าเองก็เพิ่งจะเคยคบผู้หญิงครั้งแรก…ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไงบ้าง…ก็คงประมาณนี้ละมั้ง….ไปส่งที่บ้าน……….

........แต่รู้อะไรกันมั้ย?.........คนที่ยืนมองอยู่ตรงมุมนึงของสนามอิจฉาจนทำอะไรไม่ถูก… แทบอยากจะเข้าไปกระชากผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างคาเมะออกไปให้ห่างซะเดี๋ยวนี้.. ที่ๆ ควรจะเป็นเค้าไม่ใช่เหรอ…สถานที่ข้างคาเมะคือของเค้า.. ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นด้วย!!!

“......เอาผู้หญิงคนนั้นไปที เอาไปห่างๆ อย่าให้เข้าไกล้คาซึยะ......อย่าให้คาซึยะมอบความรักให้....!!...“ กัดฟันพูดกับตัวเองอย่างเหลือจะทน..กำมือแน่น…สะกดกั้นเอาไว้…. จะเก็บได้ถึงเมื่อไหร่กัน?.... ถ้าทนไม่ไหว.... ทั้งนายและผู้หญิงคนนั้นจะต้องเดือดร้อนทั้งคู่....คอยดูซิ....!!....

…………….
……..

เฝ้ามองคาเมะไปใหนมาใหนกับคนที่ไม่ใช่เค้าอยู่หลายวันมีเหรอคนอย่างจินจะทนได้… ในที่สุดก็ต้องหาทางทำอะไรซักอย่าง……..

#ครืด#
“รุ่นพี่คาเมะนาชิ… อยู่ใช่รึเปล่าค่ะ” เลื่อนประตูออก…ส่งเสียงทัก.. ได้รับจดหมายที่ใส่ไว้ในตู้รองเท้าบอกว่าให้มาหาที่ห้องจึงรีบออกมา… ห้องเรียนในเวลาเย็นอย่างตอนนี้… บนตึกทั้งตึกแทบจะไม่มีคนอยู่แล้วด้วยซ้ำยังใจกล้าขึ้นมาคนเดียว…ช่างซื่อเหลือเกินนะ..

“…. คาซึยะไม่อยู่… เข้ามาก่อนซิ..” หัวเราะเสียงเบาในลำคอ…เค่นยิ้มที่ไม่อาจแปลความหมายได้…รอยยิ้มเย็น… คิดจะทำอะไรอีกเหรอ….อาคานิชิ….….

“..ค่ะ…” เลื่อนเก้าอี้ออกนั่ง… เข้าใจว่าคาเมะนัดให้มาจริงๆ จึงตั้งใจจะนั่งรออยู่ที่นี่…

“นี่…เธอหนะ….ชอบคาซึยะเหรอ…” ลุกขึ้นก้าวเข้าหา…ท้าวแขนคล่อมร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้…
“..อืม…ใช่ค่ะ…”
“..เหรอ….ชอบขนาดใหนกัน…. ชอบมากมั้ย…” โน้มใบหน้าลงไปไกล้… สัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปาก..
“ถ้าให้เลือกฉันกับเค้า………..เธอจะเลือกใคร….” ถอนจูบออกมา….ยิ้มเจือจางให้ที่มุมปาก…
“.....รุ่นพี่……อาคานิชิ…” …ที่ออกมาไม่ใช่คำตอบ…หากแต่ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าคิดจะทำอะไรกันแน่….

“รุ่นพี่ไม่ได้ชอบฉัน....ฉันรู้... ทำแบบนี้ทำ...” …ออกแรงผลักจินออกไปให้ห่าง......
“เธอเองก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว…จะถามไปทำไมกัน…” สาวเท้าเข้าไกล้...กดอีกคนลงบนโต๊ะนักเรียน...

“.....รักฉันซิ อย่ารักคาซึยะเลย....” รสจูบรุนแรง… ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าใต้สาบเสื้อ…ลุกล้ำล่วงเกิน… กับแค่นี้จะไปรู้สึกรู้สาอะไรสำหรับผู้ชายแบบเค้า… จะกอดผู้หญิงสักคนไม่เคยมีปัญหาอะไรอยู่แล้ว......

“พอเถอะ…อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย…” ทั้งดิ้นทั้งผลักจินที่กำลังฝากรอยไว้ที่ซอกคอ…
“ปล่อย…ขอร้องล่ะ…” คว้ากระเป๋าที่ถือติดมือมาด้วยฟาดจินแรงๆ ทีนึง… ใช้จังหวะนี้ผละออก…วิ่งหนีออกไปนอกห้อง............

“เฮ้อ....” ....ถอนหายใจ........ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้..........ไม่คิดตาม...........

..........................อ่อนแอ.....................รู้ได้ถึงความอ่อนแอของตัวเอง............... ถ้าเมื่อกี้ปล่อยเลยตามเลยจะเป็นยังไง..... คงได้ถูกนายเกลียดจนแม้แต่หน้าก็ยังไม่อยากจะมองใช่มั้ย?............

......................กลัว......ฉันกลัว.....................คาซึยะ..........ฉันกลัว...................

# ครืด # เสียงเลื่อนเปิดประตูห้อง…จินไม่แม้แต่จะสนใจหันไปมองบุคคลที่ก้าวเข้ามาแม้แต่น้อย

“นายหนะ.. มันรักมากจนกลายเป็นคนขี้ขลาดไปแล้วรู้ตัวมั้ย......” น้ำเสียงหวานลึก....ในตอนนี้มันดูเย็นเฉียบที่สุดเท่าที่จินเคยได้ยินมา.................ขี้ขลาดงั้นเหรอ?...........คนอย่างเค้า.........?..............

“....................” เงยหน้าขึ้นมองหน้าหวานตรงหน้า...... ก่อนก้มลงใช้สองมือเอื้อมประคองศรีษะตัวเอง.... คิดอะไรไม่ออก..........สั่น..........กลัว..........??..........

“กลัวโดนเกลียดละซิ...นายรู้มั้ยถ้าคาเมะนาชิรู้ว่านายทำแบบนี้จะเป็นยังไง....คงได้ถูกเกลียดจริงๆ แน่...”

น้ำเสียงเย้ยหยัน......หัวเราะเสียงเบาในลำคอ......สำหรับจินแล้วใบหน้าสวยน่ารักตรงหน้าในตอนนี้มันดูน่าเกลียดจนเค้าไม่อยากจะมองมันเอาเสียเลย............ สายตาดูแคลน ใบหน้าเย้ยหยัน ริมฝีปากอิ่มแดงที่ยกมุมปากขึ้นยิ้มน้อยๆ ให้......ยิ่งดูน่ารังเกียจซะจนต้องเบือนหน้าหนี............

“ร้ายนะ.........เห็นหน้าตาแบบนี้แต่ร้ายนัก...........”
“.........ไม่เท่านายหรอกมั้ง........…” ........เดินเข้าไกล้........ นั่งลงบนโต๊ะเรียนด้านหน้าจิน....ยกขาขึ้นไขว่ห้างยื่นใบหน้าหวานเข้าไปไกล้.........

“จะบอกอะไรให้ไม่ใช่แค่นายหรอกนะ....รักของฉันมันก็รุนแรงไม่แพ้นายรู้มั้ย.....ถ้านายไม่ทำแบบนี้ฉันก็จะทำเหมือนกัน" แตะบ่าจินให้หันมามองหน้า.....

“ฉันหนะอยากจะได้รับความรักจากเค้านะ....แต่หัวใจมันไม่เข้มแข็งขนาดนั้น”

.........ไม่ได้บอกจะตัดใจ....แต่.... ในเมื่อยิ่งเข้าไกล้.....
ก็ยิ่งอ่อนแอ.....หัวใจ...........มันเต้นช้าลงเรื่อยๆ......

“..นายต้องการจะบอกอะไรกันแน่ยามาชิตะ…” น้ำเสียงเคลือบแคลงสงสัยกับสีหน้างุนงงของจินทำให้ยามะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ... แต่จินก็ไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ....

“ไปละ” กระโดดลงจากโต๊ะเรียนเดินหนีไปซะดื้อๆ….
“เดี๋ยว……” เรียกเอาไว้ ยามะหันกลับมาตามเสียงเรียก…
“นายสินะ....คือคู่แข่งที่น่ากลัว….”.....
“....................” ไม่ตอบอะไร........ส่งยิ้มเรียบให้............

.....".....เราสองคน....ก็แค่......รักคนๆ เดียวกัน.......ก็แค่นั้นแหละ..."...

…………….
……..

## ปิ๊งป่องๆ ## เสียงกดกริ่งหน้าประตูบ้านทำให้รีบออกมาเปิดประตูรวดเร็ว.. แต่พอเห็นว่าเป็นใครเท่านั้น… รีบดึงประตูปิดคืนทันที….
“เดี๋ยวซิ…” จินใช้แรงที่มากกว่าดึงประตูให้เปิดไว้ตามเดิม….
“รุ่นพี่อาคานิชิ….มีอะไรถึงมาที่นี่…” หันหน้าหนี…
“ขอโทษ” ก้มหัวให้…
“ตลกรึเปล่า….คนอย่างรุ่นพี่เนี่ยนะจะมาขอโทษฉัน” หัวเราะเสียงเบา…เงยหน้ามองจินตรงๆ

”อย่าเอาเค้าไปจากฉันเลยนะ.…ขอร้อง”.. น้ำเสียงสั่นเบา…
“รุ่นพี่ว่าอะไรน่ะ…” ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน…ไม่แปลกหากจะคิดแบบนี้..
ก็ในเมื่อแม้แต่ตัวจินเองยังไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ตัวเค้ากำลังทำอยู่ในตอนนี้เลย….

“ขอร้องละ…..อย่าเอาคาซึยะไปเลย…”
“เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วยสินะ…” สองมือไขว้หลังกำแน่นปลายเล็บสีอ่อนจิกฝังลงไปในเนื้อ..
“รุ่นพี่เป็นผู้ชาย…. รุ่นพี่คาเมะนาชิก็เป็นผู้ชาย….รักกันไม่ได้หรอก…”
กลั้นใจพูดออกมา..เบือนหน้าหนี.. สิ่งที่ได้ฟังเกินกว่าที่จะทำใจยอมรับได้….

“งั้นถ้าคาซึยะเป็นผู้หญิงเธอจะยังรักเค้าอยู่มั้ย..?........”
“...........................” นั่นสินะ..?......... ไร้คำตอบจะโต้กลับไปได้….

“..ตอบไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ.........สำหรับฉัน.......กับคำถามแบบนี้แทบไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ..."
“..ฉันเหรอ......ที่ต้องเป็นฝ่ายแพ้......”

“......ไม่มีใครแพ้หรือว่าชนะ.....พวกเราก็แค่...........รักผู้ชายคนนั้น........” ..

หันหลังก้าวเดินออกมาเงียบๆ.........ไม่คิดว่าใครจะยอมรับมันได้..... ผู้หญิงคนนั้นจะทำยังไง.........ทุกคนกำลังสับสน.........แล้วก็เจ็บปวด.........คำตอบอยู่ที่คนเพียงคนเดียว.....................

“............................................คาซึยะ....................................................."

คนตรงหน้าที่ได้เห็นเล่นเอาก้าวขาไม่ออกอยู่เหมือนกัน...........ในจินตนาการเห็นนายอยู่เสมอก็จริง แต่ไม่ได้เห็นไกล้ๆ แบบนี้มาหลายวันแล้ว..........ผอมลงไปน่ะ.....ที่ข้อมือข้างซ้ายมีรอยแปะของพาสเตอร์อยู่ด้วย.......รอยแผลนั้นเกิดจากอะไรกัน?..........ขอบตาช้ำ.....นอนไม่หลับอย่างนั้นเหรอ?....ปอยผมด้านหน้าสั้นลงไปรึเปล่า?........ยังใส่ใจในทุกรายละเอียดของนายอยู่เสมอ.................ยังอยากรู้ในเรื่องของนายอยู่..............จะรู้บ้างมั้ย.........................

“นาย..............มาทำอะไรที่นี่.....” ตกใจเล็กน้อยที่เห็นจิน สีหน้าสงสัย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน....เสียงของคาเมะช่วยให้จินที่เผลอมองอยู่นานรู้สึกตัว รีบหลบตาลงต่ำ ก้าวขารวดเร็วเดินออกจากรั้วบ้านทันที.....

“รุ่นพี่คาเมะนาชิ… เข้ามาข้างในก่อนซิ” เดินเข้ามาหา คลี่ยิ้มให้....
“ไม่ล่ะ…ฉันแค่แวะมาดูเฉยๆ เพื่อนของเธอบอกว่าเธอไม่สบายนี่นะ....” หันมองตามแผ่นหลังของจินไป....ยกมือขึ้นห้ามมือที่กำลังจะดึงเค้าเข้าไปข้างในบ้าน...

“..........." ตาสวยมองคาเมะแววตาเศร้าอยู่ครู่นึง...ก่อนตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างออกมา....

“อาทิตย์หน้าฉันจะไปอเมริกาแล้วรุ่นพี่รู้มั้ย?” เสียงเล็กๆ เอ่ยทำลายความเงียบ...
“.....เลิกกันเถอะนะ.....ฉันอยากบอกลารุ่นพี่ด้วยความรู้สึกดีๆ”

คาเมะสีหน้าตกใจเล็กน้อย...แท้จริงแล้วรู้สึกโล่งมากกว่า เค้าหลอกใช้ความรู้สึกคนอื่น.......กว่าจะรู้ตัวทุกอย่างก็เลยตามเลย.... ปฏิเสธอะไรไม่ได้ในเมื่อความสัมพันธ์แบบนี้เค้าเริ่มมันขึ้นเอง....

“โล่งอกละซิ....ตอนนั้นคงพูดขึ้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบใช่มั้ย.... พอนึกขึ้นได้ก็คงไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยปล่อยให้เป็นแบบนี้” รอยยิ้มเจือจางส่งให้ทั้งที่ตอนนี้แทบร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว....
“ขอโทษนะ.....ฉันขอโทษ......” คาเมะก้มหัวให้.....ไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่าคำนี้......
“พอเถอะรุ่นพี่......วันนี้ฉันได้ยินคำนี้มามากพอแล้ว...” หันหลังให้.... ยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง....

“รุ่นพี่ไปเถอะ....มีคนที่รักรุ่นพี่มากกว่าฉัน......” สะอื้นเบาๆ
“.....รุ่นพี่ต้องมีความสุขแน่......” ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ..... พูดทั้งที่ยังหันหลังให้อยู่อย่างนั้น.. “....เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากนะ.......” ตะโกนไล่หลัง......
......เป็นผู้หญิงที่น่ารัก......แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รัก.....แล้วจะมีความหมายอะไร?......

“.....นาย......ยังไม่กลับไปอีกงั้นเหรอ" ผลักประตูรั้วสีขาวเดินกลับออกมาก็เห็นจินยืนพิงกำแพงอยู่ที่ด้านนอก....หยุดหันมองนิดนึงก่อนออกเดินต่อ แต่แขนเรียวโดนรั้งเอาไว้ซะก่อน

.....“......กลับบ้านเราเถอะนะ......ฉันขอโทษ.....”....

“...................................” คาเมะไม่รู้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังสีหน้าเป็นยังไง..... แต่รับความรู้สึกผ่านมืออุ่นที่จับแขนของเค้าอยู่ได้........... ยังไงก็คงไม่ปล่อยไปใช่มั้ย....?.......

“.......จะไม่พูดอะไรกับฉันซักคำเลยเหรอ..............จะไม่พูดคำว่ารักอีกแล้ว......จะไม่พูดว่ารักอีก.....กลับบ้านเถอะนะ........ ขอโทษ......” หมดแรง.....ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น.....อย่าเมินเฉยสิ.....ทนไม่ได้รู้บ้างมั้ย.........

“..............” เหมือนแรงดึงลงต่ำหันหลังกลับก็เห็นจินคุกเข่าอยู่ที่พื้น.... แทบไม่อยากเชื่อสายตา คนที่คิดว่าเย่อยิ่งกว่านี้.......... ถือดีกว่านี้........จะยอมทิ้งศักดิ์ศรีเอาดื้อๆ เพียงเพราะคนอย่างเค้า........

“....ลุกขึ้นสิ....”
“...ไม่....."
“..บอกให้ลุก..."
“....ไม่!!..."
“.....อาคานิชิ..จิน!! ....”
“......................................”

“.....รับปากสิ.....ว่าจะกลับบ้าน....”
“......งั้นนายก็นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ......”

ก้มแกะมือที่กำแน่นอยู่ออกกลับถูกดึงให้ลงไปอยู่ในอ้อมอกของจิน.....อ้อมกอดแนบแน่น....ถูกรัดแน่นอยู่อย่างนั้น.....แวบนึงอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก.......รู้สึกสงบ......เผลอหลับตาลงชั่วครู่.....พักกาย....พักใจ.......

จินหลับตาโอบหน้าเรียวซบลงที่อกข้างซ้าย..ไม่พูดอะไรอีก..... วินาทีนี้ต่างคนต่างเงียบไร้ซึ่งเสียงใดๆ.... ได้ยินแต่เสียงชีพจรการเต้นของหัวใจของคนทั้งคู่........จินนิ่งให้ร่างกายและลมหายใจช่วยบอกคาเมะแทนคำพูด......

“.......นายได้ยิน.......เสียงหัวใจ.......ฉันมั้ย......ได้ยินใช่มั้ย...?....”
“...................." เงียบนิ่ง....เฉยอีกแล้ว.....ไม่ตอบอีกแล้ว...... เจ็บมากรู้มั้ย......
ทำแบบนี้เหมือนกับว่าฉันไม่มีตัวตน.....ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ....

“....จะไม่ทำเรื่องให้นายลำบากใจ.....ฉันสัญญา.....ได้ยินใช่มั้ยเสียงจากหัวใจของฉัน....”

“....ได้สิ.....เต้นแรงออกแบบนี้....แต่.....ขอโทษนะจิน.....ขอเวลาให้ฉันหน่อย....แล้ว....ฉันจะกลับไปเอง....”

ผละออกจากอ้อมอกลุกขึ้นยืนก้มหน้าลงมองไปที่จิน......สีหน้าแบบนั้น.....แววตาแบบนั้นคาเมะอยากมองมันซะที่ใหน..........จินมีแววตาที่สงบนิ่งแต่ดูเจ็บปวดเสียจนคนที่มองดูอย่างเค้าแทบอยากร้องไห้ออกมาแทน...............อดทนมองอยู่ได้ไม่นานจึงเบนหน้าหนีหันหลังก้าวเดินออกมา..............แต่เรียวขากลับถูกรั้งไว้ด้วยฝ่ามือเดิม..................

.........คาเมะหยุดยืนนิ่งไม่พูดอะไร เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าครุ่นคิดตัดสินใจ...........ทำไมกันนะ...สีส้มของท้องฟ้ายามเย็นในตอนนี้ถึงได้ดูเจ็บปวดไม่ต่างอะไรกับเค้าแล้วก็จินเลยสักนิด...... สำหรับเค้า จินเป็นคนสำคัญ แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อไม่ได้รัก.........ลมหนาวพัดมาประทะผิวหน้าของคนทั้งคู่จนแสบ.........

ฝ่ามือที่จับเรียวขาอยู่ตอนนี้มันเย็นเฉียบซะจนบาดขั้วหัวใจ........ คาเมะหลับตาเม้มริมฝีปากแน่น..... ก้าวขาออกเดินโดยไม่คิดจะหันกลับมามองคนที่อยู่เบื้องหลัง...... จินจำต้องปล่อยมือ..............ปล่อยให้เดินจากไป........................

“............อ.....ย่า..............................” ....อย่าไป!........อยากจะเรียกไว้...... อยากจะรั้งเอาไว้......แต่ลำคอมันแห้งผาก....... เสียงที่เล็ดลอดออกมาเบาเสียยิ่งกว่าเสียงกระซิบ ....... คำพูดมากมายที่อยากพูดเพื่อฉุดรั้งอีกคนเอาไว้ ถูกกลืนหายลงไปทั้งที่ใจไม่อยากให้เป็นเช่นนี้............ ถูกทิ้งจริงๆ แล้วใช่มั้ย.............หมดแรงนั่งอยู่อย่างนั้น........ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน............จริงๆ.........................

............................นายใจร้ายนะ............................ทิ้งกันได้ลงคอ...............................
ทั้งที่นายสำคัญกับฉัน......................มากขนาดนี้แท้ๆ..............................................

To be con. 11

TALK : จินในความคิดของเราหน่ะดูเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองอยู่มาก แล้วเหมือนกับจะไม่ค่อยแคร์คนอื่น อยากได้อะไรก็คงได้มาโดยไม่ยากเท่าไหร่ อืม…ก็ประมาณเหมือนคนไม่ใส่ใจกับความรักแล้วก็สิ่งรอบตัวมากนัก.. อธิบายไม่ถูกแฮะ --"-- นั่นแหละน่ะ เหอๆ แต่นั่นก็ความคิดเรานะ …ขอย้ำว่าความคิดเรา แบบมองเผินๆ แล้วคิดออกมา (ไม่ได้ว่าจินนะ)
เราก็เลยมาลองคิดว่า ถ้าคนแบบจินเกิดรักใครจริงๆ ขึ้นมาจะเป็นยังไง สิ่งที่อยากได้แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง แล้วแบบว่าไม่ง่ายด้วยในการที่จะได้สิ่งๆ นั้นมา(ค่อนข้างเครียด โทษทีแหะๆ ^^”) ก็เลยเกิดเป็นฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา ♡ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามฟิคอย่างดีตลอดมา ก็ช่วยติดตามต่อไปด้วยน้า… ติชมได้น่ะจ๊ะ ^-^