MY- -Kazuya 9

MY- -Kazuya
Chapter # 9 Valentine's Day



“ใหนดูซิ…โทรออกหาใครมั่ง” จินนอนกระดิกเท้าเอกเขนกอยู่บนโซฟาหยิบมือถือคาเมะที่วางอยู่บนโต๊ะมากดเล่น…
“อะไรกันเนี่ย… หมูจิน???? นายเปลี่ยนเป็นหมูจินเหรอ…..ใจร้าย!” เด้งตัวลุกขึ้นนั่งหน้ามุ่ยมองไปทางคาเมะ
“แล้วนายคิดว่าฉันจะกล้าใช้โทรศัพท์เครื่องนี้เหรอ ถ้ายังเป็นชื่อที่นายตั้งเอาไว้อยู่หน่ะ” เหลือบตามองนิดนึง ก่อนหันไปสนใจทีวีตรงหน้าต่อ…
“โธ่เอ้ย… หมูจินก็หมูจินซิ…ว่าแต่นายไม่โทรหาฉันบ้างละ อยากเห็นชื่อที่ฉันบันทึกไว้บ้าง” หน้าระรื่นยิ้มกว้าง
“จะโทรไปทำไมกัน” น้ำเสียงเรียบ..
จินหน้าบูดเมื่อเห็นคาเมะไม่สนใจจึงทำท่าไม่สนใจบ้าง
กดโทรศัพท์เล่นต่อก่อนต้องคลี่ยิ้มกว้างออกมาไม่รู้ตัว
---------โทรเข้า-หมูจิน--------
--------- เบอร์โทรออก-ไม่มี----------
---------16 ข้อความ - หมูจิน--------
“นายไม่ได้ให้เบอร์โทรกับใครใช่มั้ย…ดีจัง”
“อืม….ขี้เกียจวุ่นวาย… แค่นายคนเดียวก็แย่แล้ว” ตอบไปทั้งที่ตายังคงสนใจกับทีวีตรงหน้าอยู่
“ยังไงก็ดีใจแหละนะ” ปรายตามองยิ้มๆ ล้มตัวลงนอนกดมือถือเล่นต่อ…


## ปิ๊งป่องๆ ##
เสียงกดกริ่งหน้าห้องทำให้คาเมะละความสนใจจากทีวีกำลังจะเดินไปเปิดประตูให้.. แต่จินยกแขนกันไว้ก่อน
“ไม่ต้องหรอกนายดูต่อไปเถอะ…เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง” แง้มบานประตูออกไปก็เจอกับหน้ากวนๆ ของเจ้าเพื่อนตัวดี..จินกุมขมับเล็กน้อยก่อนยกมือขึ้นปัดไล่ๆ แสดงออกทางท่าทางว่าให้กลับไป ดึงประตูจะปิดคืนไว้เหมือนเดิม
“เดี๋ยวซิ..ใจร้ายจังนะ” ยกแขนขึ้นกัน.. ถ้าปิดแรงกว่านี้โดนหนีบแน่ๆ
“ อ๋อ… แบบนี้นี่เอง… พัฒนาขึ้นนะเนี่ย” เอาตัวเองเข้าไปห้องแล้วครึ่งนึง.. โผล่หน้าเข้าไปเห็นคาเมะนั่งอยู่.. คาเมะเองก็หันมาเห็นยูอิจิด้วยเหมือนกันจึงโค้งให้นิดนึง… จินจึงปล่อยเลยตามเลยให้ยูอิจิเข้ามาในห้อง…
“หวัดดีฉันยูอิจิน่ะ…” เดินไปนั่งบนโซฟาติดกับคาเมะ.. แต่พอเห็นสายตาของจินจึงหัวเราะแหะๆ กระเถิบออกไปนั่งตรงอื่นแทน…

“ผมคาเมะนาชิฮ่ะ…คุยกันไปก่อนแล้วกันผมขอตัวก่อน”
แนะนำตัวเองก่อนลุกเดินเข้าห้อง.. ปล่อยให้สองคนคุยกัน

“ว่าไง… มาถึงนี่มีอะไรละ” ลงมานั่งข้างๆ
“ก็จะมาถามว่าจะเอายังไง… อีกไม่กี่วันก็จะถึงกำหนดวางแผงแล้วนะ… ยังไม่เรียบร้อยเลยเนี่ย” ยูอิจิหน้าตาจริงจัง พอขึ้นเรื่องงานทีไร..เอาเรื่องทุกทีคนๆ นี้
“ก็บอกแล้วไง…จะทำให้ทัน.. แต่ฉันก็อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง..” จินเริ่มหงุดหงิดนิสัยเอาแต่ใจที่เป็นมานานแล้ว
“เวลาส่วนตัว?… ในขณะที่คนอื่นวิ่งหานายกันให้วุ่น.. กลับมานอนสบายอยู่อย่างนี้หนะเหรอ”
“ขอโทษ” คำพูดเดียวสั้นๆ…
“เฮ้อ~ นายเปลี่ยนไปนะ…. เอาเถอะนานๆ จะรู้จักขอโทษคนอื่น ยกโทษให้ก็ได้” ยูอิจิชะงักไปนิดนึงจึงถอนหายใจออกมาแรง
“อย่าให้เสียงานอีกก็แล้วกัน….ไปละ….. ขอโทษที่รบกวน”
ลุกขึ้นยืน ตบแรงๆ ไปที่บ่า เดินผิวปากอารมณ์ดีออกจากห้อง..


หลังจากยูอิจิไปได้สักครู่จินก็แง้มประตูเบาๆ เข้าไปในห้องคาเมะ… หยุดยืนนิ่งมองคนที่หลับอยู่บนเตียง… ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ..ริมฝีปากบางที่ปรารถนาอยากครอบครองเป็นเจ้าของ… ใหนจะผิวกายขาวภายใต้เสื้อยืดตัวนั้นอีกเล่า… จะว่าไปช่วงนี้ตัวเค้าเองก็ร้างจากเรื่องอย่างว่ามาพอสมควร.. ไม่แปลกหากจะเกิดความต้องการขึ้นมาบ้างตามประสาผู้ชายแบบเค้า…


...............มันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ.. จะอดทนได้ถึงเมื่อไหร่...................
........แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่อยากถูกเกลียดหรอกนะ..............................
หลับตาเม้มริมฝีปากแน่น…ถ้าทำอะไรไปตอนนี้…ทุกอย่างต้องศูนย์เปล่าแน่ๆ
..............................สิ่งที่ทำไปทุกอย่าง….คงเท่ากับศูนย์..........................................


......กับเรื่องแบบนี้ใครที่ใหนจะรับได้กัน.........หรือแม้แต่ตัวเค้าเองในทีแรกยังสับสนกับความรู้สึก...... แล้วถ้าเกิดเค้าบอกความรู้สึกออกไปจะเป็นยังไงกันนะ....ไม่ได้!!   ยังไงก็บอกออกไปไม่ได้เด็ดขาด..........ลางสังหรณ์มันบอกกับตัวเค้าว่า….ถ้าพูดคำว่ารักออกไปเมื่อไหร่.........ทุกอย่างที่พยายามมาต้องพังหมดแน่นอน..........


……………………………….
……………………..
……………


“ไม่กลับอีกแล้วเหรอ…. อืม..ไม่เป็นไร…. แค่นี้นะ” วางโทรศัพท์ลงจากจินก็ยืนมองอาหารบนโต๊ะสีหน้าหนักใจนิดหน่อย….. 
“แล้วเราคนเดียวจะกินหมดมั้ยเนี่ย.........เฮ้อ....”  เหลือบมองภายในห้อง......ดูกว้างขึ้นถนัดตาเมื่อเจ้าของห้องไม่อยู่…… ไม่เหงาหรอกนะ… ก็แค่รู้สึกว่า….มันเงียบจนเกินไป...........ก็แค่นั้นเอง............

ทางด้านจินหลังวางโทรศัพท์จากคาเมะ ก็มีสีหน้าหนักใจไม่แพ้กัน… ออกจะดูเครียดกว่าเสียด้วยซ้ำ.. อยากอยู่ไกล้ … แต่ไม่รู้จะทำยังไง….หาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้…. กลัวตัวเอง… ถ้ายังอยู่ไกล้จะเป็นยังไงต่อไป… แม้แต่ตัวเองก็คงให้คำตอบไม่ได้…. ความรู้สึกรุนแรงแบบนี้…มันทำร้ายนายได้ทุกเมื่อ… สู้เอาตัวออกห่างไว้ดีกว่า……… บอกแล้วไง……ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่อยากถูกเกลียด…….


“อ้าวมานอนตรงนี้อีกแล้วเหรอ” เปิดประตูกลับเข้ามาในตอนเช้าก็พบกับร่างบางนอนขดอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องทุกครั้ง….
“อืม…กลับมาแล้วเหรอ” ลุกขึ้นนั่งขยี้ตา… ค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นมองหน้า…ผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งเหยิง…พูดไปก็ยกมือขึ้นปิดปากหาวไป….จินเผลออมยิ้มมองไม่ได้..................น่ารัก..............

“หิวมั้ย….จะหาอะไรให้กิน” คำถามเดิมทุกครั้ง…ที่เอ่ยถามก็เพราะเป็นห่วง… นอนรอตรงนี้เผื่อว่าจินกลับมาจะได้รู้……ถ้าหิวกลับมาก็จะได้ทำอะไรให้กิน…
“....เอาสิ…. หิวอยู่พอดี…. เนี่ยยังไม่ได้กินอะไรเลย” เอามือลูบท้อง หน้าตายิ้มแย้ม…ดีใจที่ยังคอยใส่ใจเป็นห่วง
“ไปอาบน้ำซะสิ… ออกมาจะได้กินพอดี” ทำมือไล่ให้ไปอาบน้ำ... กลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหล้า กลิ่นผู้หญิงที่ติดตัวจินมา ดูจะขัดกับเหตุผลที่ว่าต้องอยู่อัดเสียงที่สตูดิโอ......แต่ก็ช่างเถอะ….ไม่เกี่ยวอะไรกับเค้าอยู่แล้วนี่......


“อร่อยจัง…” หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เดินมาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงที่ตรงข้ามกับคาเมะ… หน้าตาสดชื่น…กินไปก็ยิ้มไป
“เว่อร์แล้ว…แค่ไข่ดาว…” คำพูดขัดหูนั่นแหละถึงทำให้คนที่กำลังหน้าบานอยู่หุบยิ้มลงทันที
“วันนี้กลับค่ำมั้ย…?.....” เสียงเรียบเอ่ยถามทั้งที่ไม่มองหน้า…
“เอ่อ….ทะ…ทำไมเหรอ….” ครั้งแรกที่ได้รับคำถามแบบนี้
ใจเต้นไม่ทันตั้งตัวได้เหมือนกัน………สนใจเรื่องของฉันด้วยเหรอ...?......

“ป่าวหรอก….. วันนี้ออกซิงเกิ้ลใหม่นี่…. จะฉลองให้”

“จะ…..จริงเหรอ…..งั้นฉันจะรีบกลับ…” ดีใจแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่…
“วันนี้นายไม่ต้องไปรับฉันที่โรงเรียนนะเดี๋ยวฉันกลับเอง..ส่วนนาย(เหล่ตามองนิดนึง)..เอาเป็นว่าทำงานเสร็จเมื่อไหร่ค่อยมาละกันฉันจะรออยู่นี่” เอานิ้วชี้จิ้มลงบนโต๊ะ..จินพยักหน้ารัวว่าเข้าใจ ยิ้มกว้างจนคาเมะเองก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

“งั้นเจอกันที่บ้านนะ…. จะรีบตั้งใจทำงานให้เสร็จ….. แล้วจะรีบกลับเลย….”
ยิ้มกว้างจนตาหยี.. แทบจะนับนาทีรอช่วงเวลาตอนเย็นเสียจริง….

“....อืม…. แล้วเจอกัน…. รีบกลับมาละ…”

……………………………….
………………………
……………..

วันนี้อารมณ์ดีกว่าทุกวันตั้งใจทำงานเต็มที่…ทั้งงานแถลงข่าว…อัดรายการ…รึรายการวิทยุต่างเสร็จสิ้นเร็วกว่ากำหนดทั้งนั้น… ก็รีบจะมานี่นา…. เสร็จงานก็รีบตรงมาที่นี่ทันที… เดินล้วงกระเป๋าผิวปากอารมณ์ดีมาตามทางเดิน จะไปแอบดูคาเมะซ้อมเบสบอลซะหน่อย…

สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนนั่งอยู่ตรงริมทางเดิน…ปกติไม่ใช่วิสัยของเค้าอยู่แล้วที่จะไปสนใจกับเรื่องของคนอื่น…… แต่คนที่นั่งอยู่นี่…… คนๆ นี้ก็ชอบคาเมะเหมือนกันกับเค้า…

“อ้าวนายนั่นเอง… มานั่งคอตกอะไรแถวนี้เนี่ย” แตะบ่ายามะที่นั่งหน้าเศร้าอยู่..
“เรื่องของฉันน่า…จะมาสมเพชละสิ” แหวใส่เสียงดัง… ก่อนฟุบหน้าลงกับชอคโกแลตกล่องใหญ่บนตัก
“อ๋อ…คาซึยะไม่รับชอคโกแลตของนายเหรอ…น่าสงสารจังนะ” ย่อตัวลงนั่งข้าง.. ยกมุมปากยิ้มๆ.. คำพูดเย้ยหยันในเวลาแบบนี้อีกคนอยากฟังที่ใหนกัน…!…
“ก็เออสิ…. ถ้ารับของยัยนั่นนะ… คอยดู!!” พึมพำทั้งที่ยังฟุบหน้าอยู่
“ยัยใหน… ฉันว่าเค้าไม่รับของใครหรอกน่า…” กอดอกพูดแบบมั่นใจสุดๆ..
“จะบอกอะไรให้นะ… คาเมะนาชิหน่ะสำหรับคนอื่นแล้วถึงจะเท่ห์มากก็จริง แต่ก็ไม่ค่อยมีใครเข้าไกล้หรอก…เฉยชาซะแบบนั้น……วันนี้….มีคนให้ชอคโกแลตกับมือเค้าแค่สองคน…..คือฉัน……กับยัยนั่น….”
“....เหรอ…” เริ่มนั่งไม่ติดพื้น… หน้าตาแบบนั้นก็ไม่สงสัยหรอกหากจะมีคนชอบเยอะ….. เพราะเห็นว่าอยู่คนเดียวบ่อยๆ เลยวางใจ….แต่ถ้ายัยนั่นที่ว่าเกิดตรงสเปคขึ้นมา…? ไม่ไหวนะ…!!....

“จะรับมั้ยน้า” เงยหน้าขึ้นมาเปรยขึ้นเบาๆ
“ถ้าสงสัยก็ไปดูสิ” จินลุกเดินตรงไปยังสนามเบสบอลทันที… โดยมียามะวิ่งตามไปด้วย

“เอ่อ…คาเมะนาชิคุง…ช่วย..รั….” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดีคาเมะก็เดินผ่านหน้าไปซะก่อน… รีบวิ่งไปดึงแขนเอาไว้….
“อ๊ะ…” เหลียวกลับมาสีหน้าตกใจ…เพราะเซจนเกือบล้ม…
“ขอโทษจ๊ะ” ยืนก้มหน้าสำนึกผิด… คาเมะก็ไม่ได้ว่าอะไร.. แกะมือที่จับแขนอยู่ออกเดินหนีออกมา
“เดี๋ยวสิ..” วิ่งตามไปหาจนล้มลงกับพื้น…
“................”   ชอคโกแลตกล่องเล็กกลิ้งไปโดนขา..คาเมะหยุดยืนก้มเก็บให้… ก้มลงมองกล่องสีสวยในมือยังไม่ทันจะส่งคืนเจ้าของ ทั้งจินและยามะก็มาเห็นเข้า… ต่างตกใจกันทั้งคู่… จินอารมณ์เสียหุนหันออกมาทันที… ถ้าไม่เห็นยามะเอามือกุมที่หัวใจทรุดลงไปต่อหน้าต่อตาซะก่อน…
“เฮ้ๆๆ เป็นอะไรหน่ะ” ประคองเอาไว้..
“..............” ยามะไม่ตอบอะไร.. หลับตาปี๋… ฝ่ามือเล็กบีบเกร็งขยำเสื้อเหนือหัวใจจนยับไปหมด…

…………………
………..
…..

“ที่แท้….ก็เป็นโรคหัวใจจริงๆ หรอกเหรอ” ยืนกอดอกมอง
“อืม….” ไม่ตอบอะไรดึงผ้าห่มมาปิดคลุมศรีษะเอาไว้…
“งั้นฉันไปละ….ถ้านายค่อยยังชั่วก็รีบกลับบ้านละกัน…คนที่บ้านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง….” เลื่อนบานประตูก้าวออกไปยังไม่ทันจะพ้นจากห้องพยาบาลดี…ก็มีเหตุให้ต้องเหลียวกลับมามองอีกครั้ง…
“ฉันจะทำยังไง…. ถ้าคาเมะนาชิไปรักผู้หญิงคนนั้น….ฉันจะทำยังไงดี”.. น้ำเสียงสั่น..

“.....ฉันไม่ใช่เหรอ….ที่ควรพูดประโยคนี้…” เปรยเสียงเบากับตัวเอง…

...........มันก็ทั้งคู่นั่นแหละ.... ก็แค่รักคนๆ เดียวกัน....รวมทั้งผู้หญิงคนนั้นก็ด้วย...
.....................คิดได้แบบนี้แล้วจะให้ทำยังไง......................

......เพียงแค่ถ้าฉันเป็นผู้หญิง....อะไร....จะง่ายดายกว่านี้มั้ย?.....คาซึยะ....


………
……………

------------- 4 ทุ่ม --------------
------------- 5 ทุ่ม --------------
------------- เที่ยงคืน --------------
------------- ตีหนึ่ง --------------
------------- ตีสอง -------------
------------- ตีสาม -------------


............................ใหนละ........................ที่บอกว่าจะรีบกลับ............................


## แอด ##
เสียงเปิดประตูดังเข้ามากระทบโสตประสาท.. คาเมะที่นั่งฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะเงยขึ้นมองเงาของคนที่ค่อยก้าวเข้ามาในห้อง... ก่อนปลายตามองนาฬิกาแขวนตรงหน้า
------------- ตีสี่ -------------   ตีสี่กว่าแล้ว…. นี่เหรอรีบกลับ…..

.............จ้องหน้าจินแววตานิ่ง..... ค่อยยันตัวเองลุกขึ้นจากโต๊ะเดินหนีเข้าห้องนอน.....

“เดี๋ยวซิ….จะรีบไปใหน” เดินตามไปคว้าข้อมือไว้…
“ถ้าหิวก็ไปกิน… อยู่บนโต๊ะนั่น… ดีที่ฉันยังไม่ทันได้เททิ้ง” สะบัดมือออกให้พ้นจากการเกาะกุม… ชี้นิ้วไปยังโต๊ะกลางห้อง…. อาหารบนโต๊ะยังไม่มีร่องรอยการกินแม้แต่นิดเดียว…

“ฉันไม่หิว” กระชากเสียงตอบห้วน.. คาเมะได้ยินถึงกับอารมณ์ขึ้นด้วยความไม่พอใจ
“ดี…งั้นก็ไม่ต้องกิน… ฉันไม่น่านึกอยากจะทำอะไรเพื่อนายเลยจริงๆ” เดินกลับมาดึงผ้าปูโต๊ะออกแรง…. จานอาหารบนโต๊ะตกคว่ำกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น..

“นายกล้าทำแบบนี้เหรอ” จินหน้าชา กิริยาของคาเมะเหมือนตบลงที่หน้าเค้าอย่างแรง
.............อาหารพวกนี้ทำเพื่อเค้าไม่ใช่เหรอ.........ทำไมถึงทำแบบนี้.............

....ยืนนิ่งกันชั่วคู่ปล่อยให้ความเงียบเข้า...ครอบคลุมก่อนที่จินจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา...

..“..นายเป็นของฉันทุกอย่างมันถูกกำหนดมาตั้งแต่แรกแล้ว...รู้ตัวมั้ย...?.....”

น้ำเสียงเย็น…. คาเมะได้ฟังเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ.. ถอยหลังหนีจนชิดกำแพง…
“ก็นายเป็นของฉันนี่…. ใช่มั้ย?....คาซึยะ” มือนึงเอื้อมจับแขนดึงร่างบางเซถลาเข้ามาแนบอก ล็อคเอาไว้ไม่ให้ผละออกไปได้.. อีกมือไล้ตามพวงแก้มขาวใส… ประคองให้เงยขึ้นมองหน้าเค้า…..

“พูดอะไรหน่ะ… นายมันบ้าไปแล้ว…พูดไม่รู้เรื่อง” หน้าเสียที่ถูกทำแบบนี้
ตะโกนเสียงดังใส่.. ใช้มือซ้ายข้างที่ว่างอยู่ทั้งผลักทั้งดัน
“ก็กำลังจะทำให้นายรู้อยู่นี่ไง…”
“นายกำลังเมานะจิน….ฉันเป็นผู้ชายนะ….อย่าทำแบบนี้ ไม่งั้นนายจะต้องเป็นฝ่ายเสียใจ…”  ดูท่าว่าคงพูดไม่รู้เรื่อง…ทุบลงไปที่อกแรงๆ หลายที…
“ทำไม?….ถ้าฉันเป็นผู้หญิงคนนั้นนายจะรักงั้นเหรอ” จับมือที่ทุบอกของเค้าอยู่ขึ้นมาจูบ… ไม่เข้าใจคำที่จินพูด…. ยิ่งการกระทำที่กำลังแสดงออกกับเค้าอยู่ตอนนี้ยิ่งไม่เข้าใจ….


...........“..ชั้น….รักนายนะ…”...........


สิ้นสุดคำพูดขืนจูบหนักหน่วงลงไปที่ริมฝีปาก…. ปลายลิ้นร้อนควาญลึกเข้าไปถึงภายใน..คาเมะแทบทนไม่ได้....ออกแรงทั้งหมดผลักจินออกไปให้พ้นจากตัวของเค้า….

“.........นายมันบ้าไปแล้ว.........” แววตาแข็งกร้าวเอาเรื่อง…ยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากทำท่าสะอิดสะเอียนกับคนตรงหน้านี้เต็มทน…..

“นายกล้าใช้สายตาแบบนี้มองฉันงั้นเหรอ” สาวเท้าเข้าไกล้… คว้าจับเอาคาเมะมาขืนจูบหนักๆ ลงไปอีกครั้ง… กดร่างตรงหน้าลงกับพื้นพรม…ฝ่ามือร้อนลุกล้ำไปแทบทุกส่วนของร่างกาย…ริมฝีปากยังคงทำงานไม่ได้หยุด..ฝากรอยไว้แทบทุกส่วนที่พาดผ่าน… คาเมะนอนนิ่งกำมือแน่นก่อนออกแรงทั้งหมดปล่อยหมัดไปที่หน้าจิน…แรงพอที่จะทำให้จินเซออกไปได้.. รีบลุกขึ้นจะหนีเข้าไปในห้อง. ... จินสะบัดหน้าให้หายมึนใช้ลิ้นดุนที่ข้างแก้ม ก่อนคว้าเอาขาของคาเมะไว้ได้…ดึงแรงจนคาเมะล้มลงกระแทกอย่างแรงกับพื้น….

“ปล่อย….จิน….พอได้แล้ว.. นายจะบ้าไปแล้วเหรอ…. เดี๋ยวนี้หน้ามืดตามัวไม่เลือกแล้วอย่างนั้นใช่มั้ย… ฉันเป็นผู้ชายนะ…. อยากมากก็ไปที่อื่น…ปล่อย!!!!” ผลักจินแรงๆ อีกครั้ง แต่ถูกคว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบเอาไว้… จินไม่ฟังเสียงที่พูดกับเค้าอยู่…ยังคงทำตามใจ……ไม่สนว่าต่อไปจะเป็นยังไง……..

“อย่า…เอามือของนายออกไป” ฝ่ามือร้อนเลื่อนลงใต้ขอบกางเกงนอน.. คาเมะสะดุ้งออกแรงทั้งหมดที่มีดิ้นอยู่ภายใต้ร่างของจิน…
“ไม่ให้ใช้มือ….ให้ใช้อย่างอื่นแทนใช่มั้ย…..” แสยะยิ้มมุมปากจ้องหน้า… ก้มลงไปเบื้องล่าง…คาเมะออกแรงทั้งหมดที่มีถีบจินให้ออกไปจากร่างของเค้าแต่มันสะเทือนแค่เล็กน้อย…

“ฉันไม่อยากจะรุนแรงกับนายเลยนะคาซึยะ…อยู่เฉยๆ ได้มั้ย” อัดลงไปอย่างแรงที่ท้อง…เพราะความจุกทำให้คาเมะนอนนิ่งไร้เรี่ยวแรงขยับเขยื้อนไปใหน…. จินจัดการถอดเสื้อที่คาเมะใส่อยู่ออกมัดแขนทั้งสองข้างกดเอาไว้เหนือศรีษะ… สักพักพอเริ่มหายฟื้นจากอาการจุกจึงออกแรงถีบจินแรงๆ ออกไปอีกครั้ง………

“ฤทธิ์มากจังนะ…ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากรุนแรงกับนาย” ชกลงไปแรง…คาเมะเลือดซึมขึ้นที่มุมปาก…หน้าชามึนจนมองภาพตรงหน้าเลือนลาง…จินก้มลงเลียเลือดที่มุมปากให้ ก่อนบีบหน้าคาเมะให้หันมามองหน้าเค้า..หยิบยื่นรสจูบยาวนานจนแทบขาดอากาศหายใจ…..คาเมะกัดลิ้นของจินอย่างแรงส่งผลให้จินละออกจากริมฝีปากขึ้นจ้องหน้า…ปล่อยหมัดลงมาที่หน้าท้องของเค้าอีกครั้ง……….หมดแรงขัดขืน….หมดแรงต่อต้าน………


.....“.........ขอโทษ............ฉันก็แค่รักนาย..........แค่นี้จริงๆ..........”...


แววตาเศร้า... มองจ้องมา...สายตาที่เหมือนกับว่าจินต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกทำร้าย
.......แวบนึงเผลอสงสารคนตรงหน้าจับใจ.........แต่จินไม่ใช่เหรอที่เป็นฝ่ายผิด......

ออกแรงครั้งสุดท้ายใช้สองแขนที่ถูกมัดคว้าเก้าอี้ที่อยู่เหนือศรีษะขว้างใส่คนตรงหน้า
...............แรงที่เยอะเกินไปรู้มั้ยว่าเก้าอี้นั่นมันไปกระทบเข้ากับอะไร..?.............

# เพล้ง !!!! #

“คาซึยะ…ระวัง!!!” รวบตัวเข้ามากอด….. ใช้ทั้งตัวของเค้าเข้ากันไว้….เศษกระจกแตกเกลื่อนกลาดบาดผิวจนแสบ…. คาเมะถอยตัวออกมา….พลิกฝ่ามือมองดูเลือด…. ไม่ใช่เลือดของเค้า….. เลือดจิน!!!!!!.........

......บาดแผลเต็มตัว…..เลือกไหลออกมาไม่หยุด....... กับตัวเค้า..... ที่มีก็แค่แผลถลอกนิดหน่อย.....

“ปลอดภัยใช่มั้ย..?......” ไม่วายเป็นห่วงคนที่ตัวเองรัก…ฝ่ามืออุ่นลูบไล้ใบหน้าคาเมะแผ่วเบา…

“เฮ้ย!!! จิน… นายอย่าเป็นอะไรนะ” ร่างใหญ่ตรงหน้าทรุดลงไปแล้ว แต่ฝ่ามือจินยังคงทาบอยู่ที่พวงแก้มของเค้า ....คาเมะเอามือตัวเองจับมือของจินไว้… ถึงจะถูกทำเรื่องไม่ดีใส่…แต่ก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้…ถ้าไม่ช่วยเค้าเอาไว้จะเป็นขนาดนี้มั้ยนะ…..จิน…..

......พยุงเข้าห้อง…..พันแผล….ห่มผ้าให้เรียบร้อย… ทั้งที่เพิ่งจะถูกจินทำเรื่องไม่ดีด้วยเมื่อกี้นี้…กลับไม่รู้สึกเกลียดจินแม้แต่น้อย…..ก็แค่เสียใจ…... สำหรับจินเป็นคนสำคัญมากก็จริง…. แต่มั่นใจว่าไม่ใช่ความรักแน่ๆ…. ถ้าเรื่องที่นายพูดเป็นความจริง… ชั้นจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้อย่างนั้นหรือ...?....

”......ยังไงก็ต้องขอบใจที่ช่วยฉันไว้นะ.....จิน......”
.....ลุกขึ้นยืนพูดกับจินที่ข้างเตียง..... ค่อยๆ แง้มประตูออกไปนอกห้อง.....


......ไม่โกรธเหรอ......นายไม่โกรธฉัน......ไม่เกลียดด้วยใช่มั้ย......?......
......ได้แต่หวังว่า...........สิ่งที่ทำลงไปทุกอย่าง........คงไม่เท่ากับศูนย์........


...."....ขอโทษ....คาซึยะ......ฉันขอโทษ” น้ำเสียงเบาสั่นพร่า...เจ็บจนน้ำตาไหล
...............ปลายนิ้วบีบเกร็งกำแน่นกดเน้นเหนือหน้าอกข้างซ้าย.................

...............................................ปวดใจ.....................................................

ถ้า........ลืมตาขึ้นมาพรุ่งนี้นายไม่อยู่แล้วจะเป็นยังไง................
...........................................................ฉันจะเป็นยังไง.........?...................
.......................................................................................................................
ถ้า.......คนที่นายรักคือผู้หญิงคนนั้น........................................................
...............ฉันจะทำยังไง...................ควรทำยังไงดี..............?...................
........................................................................................................................
.................................... รักนายมากเกินไป....................................................

........................................................................รักมากซะจนเกินมากแล้วนะ
...............................................................................................................................
........จะทำยังไงดี........หาทางออกไม่ได้เลยจริงๆ..............คาซึยะ..........

To be con 10

 

TALK : ใครที่อ่านตอนที่แล้วคงนึกว่าฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคน่ารักหวานแหวว แต่จริงๆ แล้วผิดถนัด^^  ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคทรมานจินค่ะ คนแต่งไม่ได้หมั่นไส้จินเป็นการส่วนตัวน้า แต่ว่าต่อจากนี้ไปก็จะเริ่มเศร้าแล้วละ จินจะเริ่มน่าสงสารขึ้นเรื่อยๆ บางทีแต่งไปแอบสงสารจินซะเอง T^T   แต่ฟิคเรื่องนี้ก็จะยังคงทำร้ายจินต่อไป หุหุ  ^_____^