MY- -Kazuya 10

MY- -Kazuya
Chapter # 10 Unrequited Love



“เฮ้ย!!!!! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?!?!?” สภาพห้องเกลื่อนกลาด……..ข้าวของกระจัดกระจาย…..กระจกบานใหญ่แตกละเอียด…. จินยืนอยู่ตรงนั้น…ตรงด้านหน้าที่ๆ เคยเป็นกระจก….

“เรียกช่างซ่อมกระจกให้ที….” สีหน้าเรียบเฉย …เหม่อมองออกไปเบื้องนอก…ปลายเท้าโผล่พ้นออกไปครึ่งนึง…. มันดูอันตรายแค่ใหนกับคนที่ได้พบเห็น….ถ้าพลาดไปแม้เพียงนิด…ร่างสูงนั้นคงได้ทิ้งตัวลงไปนอนมองฟ้าอยู่เบื้องล่าง….แล้วกับที่สูงขนาดนี้…..ศพคงไม่สวยเท่าไหร่นักหรอก…..

“แกจะบ้าไปแล้วเหรอ…..” ยูอิจิรีบเดินไปลากตัวจินเข้ามาข้างใน…ท่าทางหมดอาลัยตายอยากแบบนี้…เกิดโดดลงไปข้างล่างจริงๆ… คงได้พาดหัวข่าวใหญ่เป็นแน่….
“เกิดอะไรขึ้น…..คาเมะละ?” เขย่าตัวจินแรง…. เพียงได้ยินชื่อของคนนั้นโผล่มาน้อยนิด ถึงกับคุมสติอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่… สองมือยกขึ้นกุมศรีษะ….สั่น……..ยูอิจิรับรู้ได้ถึงอาการสั่น……………

“คาซึยะหนีไปแล้ว……เค้าไปแล้ว……เค้าไม่อยู่ที่นี่แล้ว….”

“พอแล้ว….ตั้งสติ…..นายตั้งสติสิ……..” ตะคอกเสียงดัง เขย่าตัวจินแรงขึ้น….
มือที่จับแขนอยู่ทั้งสองข้างบีบแน่นจนผิวเนื้อเป็นสีช้ำขึ้นมาก็ยังไม่ทำให้จินสงบลงได้…….
“นายเข้าใจมั้ย…เค้าไปแล้ว……เค้าไม่อยู่ที่นี่แล้ว….เค้าทิ้งฉัน…ไปแล้ว…!!..” พูดประโยคเดิมซ้ำไปมา ปลายนิ้วเสยผมที่ตกมาปรกหน้าไปด้านหลังอย่างลวกๆ ก่อนเลื่อนมาเขย่าตัวยูอิจิให้ฟังเรื่องอัดอั้นของเค้าบ้าง

## ซ่า ## ไม่รู้จะห้ามให้จินสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร ปัดแขนที่บีบแน่นออกจากไหล่ทั้งสองข้าง เดินไปหยิบแก้วเบียร์บนโต๊ะมาเทราดลงไปบนหัวของจิน…นั่นละถึงสงบลงได้บ้าง…..

".......เฮ้อ......ทำไมเป็นได้แบบนี้นะจิน…” …. ถอนหายใจมองจินอย่างผิดหวัง…จินที่เคยรู้จักไม่ใช่ผู้ชายแบบนี้…ไม่ใช่คนแบบนี้…จินที่เคยเย่อหยิ่งทะนงในความเป็นตัวเองหายไปใหนซะหมด…ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นเพื่อนของเค้าในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้เลยจริงๆ……
“ฟังนะ….เค้าไปก็ไปตามเค้ากลับมาซิ…..ไม่ใช่มามัวแต่ซดเหล้า..ซดเบียร์…หมดอาลัยตายอยากอยู่แบบนี้…”

“นายเคยเป็นคนที่เท่ห์มากคนนึงนะจิน…. แต่ดูสภาพนายตอนนี้ซิ….มันดูได้มั้ย….” ลากตัวจินเข้าไปในห้องน้ำ…จับหน้าคมให้ส่องกระจก

…………นั่นซินะ…สภาพเค้าแบบนี้ดูได้ที่ใหนกัน…………

“แผลเปิดหมดแล้ว….. อาบน้ำซะ…. แล้วเดี๋ยวทำแผลให้ใหม่”
…..น้ำเสียงเฉียบออกคำสั่ง…. ก่อนมาทิ้งตัวลงนั่งกอดอกรอที่โซฟา….

“เอ้า…เสร็จแล้ว….” แปะพาสเตอร์ไปที่แผลสุดท้าย…ก่อนตบแรงๆ ลงบนแผลที่แขน….
“โอ๊ย…เจ็บนะ” ร้องออกมาเสียงดัง…เจ็บจะตายตีลงมาได้…
“คงไม่อยากไปทำงานละซิ... ฉันให้นายหยุดงานได้ 3 วัน...” ยกนิ้วขึ้นชูบอกปริมาณว่าสามวันเท่านั้นนะ....
“ไงดีใจละซิ…ฉันช่วยนายได้แค่นี้แหละ….ไปละ” ลุกขึ้นยืน…ตบแรงไปที่ไหล่อีกทีนึง…
“โอ๊ย…เจ็บนะ” ยกมือลูบไปบนแผลที่ไหล่ของเค้า…
“แค่นี้ทำใจเสาะไปได้…..” ก้มหยิบกุญแจรถบนโต๊ะ.. หันหลังชูสองนิ้วให้……
“ขอบใจนายมากนะ….”
“ไม่เป็นไร.....ก็นายมันเพื่อนฉันนี่" อมยิ้มเล็กๆ.... ดีที่นึกแปลกใจอะไรบางอย่างถึงได้แวะมาหา....ถ้าวันนี้เค้าไม่มาที่นี่....จะมีโอกาสได้พบกับจินอีกมั้ยนะ.....ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเดินออกมาจากห้อง

…………………
………….
…….


..."...คาซึยะ....”.. เรียกเสียงแผ่วเบา… ทรุดตัวลงนั่งด้านข้าง….
ขับรถมาถึงก็เที่ยง…ตามหาซะทั่วโรงเรียน…สุดท้ายก็มาเจอตัวเอาที่ดาดฟ้า....
...".........."... หันมามองหน้าจิน แววตาเฉย... ไม่พูดอะไร... ไม่แสดงออกทางสีหน้า...

.."..ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ...ไม่มีเรื่องต่อว่าฉันเหรอ…..คาซึยะ!!...”  ...กลับเป็นจินที่เป็นฝ่ายทนต่อความเงียบไม่ได้ซะเอง.. เขย่าแขนคาเมะทั้งสองข้าง..ตะคอกเสียงดัง…จ้องลึกในดวงตาสีน้ำตาลไหม้…

..“แล้วนายจะให้ฉันพูดอะไร...”.. จ้องกลับไม่หลบสายตา…

..“..............นายโกรธฉัน..?............นายเกลียดฉัน..?.........” เผลอออกแรงบีบแขนของคาเมะแน่น...
..“...เปล่า.....ฉันแค่เสียใจ........”.....ค่อยๆ แกะมือจินออกจากแขนของเค้า...

..“นายเหรอเสียใจ.......ฉันไม่ใช่เหรอที่ต้องเสียใจ.....ฉันรักนายนะ......". ...ขืนดึงตัวคาเมะเข้ามากอดแนบแน่น.... แต่ถูกผลักออกไปแรง…จนเซไปชนกับประตูทางขึ้นดาดฟ้า…

“ทำอะไรไม่รู้จักคิด..ทำเรื่องไร้สาระ…ทำเรื่องให้คนอื่นลำบากใจแล้วมาอ้างเหตุผลง่ายๆ ว่ารัก… ไม่งี่เง่าไปหน่อยเหรอ อาคานิชิ!!!....” ตวาดเสียงดัง....

“แต่ฉัน....รั....” ยังไม่ทันจะพูดได้จบประโยคก็ถูกคาเมะแทรกขึ้นมา.......

“หยุดพูดคำนั้นซักทีเถอะ.....อย่าให้ฉันต้องเกลียดนายจริงๆเลย.....ขอร้อง.......”   คำพูดเด็ดขาด...เน้นทีละคำให้ได้ยินชัดๆ ก่อนจบประโยคด้วยเสียงแผ่วเบาในตอนท้าย...
“คาซึยะ....”  ก้มหน้านิ่ง.....ที่ได้ฟัง......ไร้ซึ่งคำตอบกลับไปได้.......….เจ็บนะ......


................................สองคนยืนนิ่งกันทั้งคู่.........ไม่มีคำพูดใดๆ......................

จินมองแผลที่มุมปากของคาเมะ......ใหนจะร่องรอยบอบช้ำตามตัวอีกเล่า.......
ล้วนเกิดจากการกระทำของเค้า.......ไม่ถูกเกลียดก็ดีเท่าไหร่....
แล้วตัวเรายังกล้าเรียกร้องอะไรอีกอย่างนั้นเหรอ....?
 

.............................นั่นสินะ..................................


“อ๊ะ...รุ่นพี่คาเมะนาชิอยู่ที่นี่เอง...” น้ำเสียงหวานผลักบานประตูเข้ามา..
ทั้งจินและคาเมะต่างหันไปมองบุคคลที่เข้ามาใหม่...จินเลิกคิ้วสูงไม่พอใจอยู่มาก
........ผู้หญิงคนนี้.............ที่จินคิดว่าจะมาแย่งเอาคนของเค้าไป.................

ดึงตัวคาเมะเข้ามาไกล้หวังจะขืนจูบลงไปที่ริมฝีปาก.....แสดงให้เห็น..บอกให้รู้....
.............ว่าเป็นของเค้า.......ของเค้าคนเดียว...........เธอไม่มีสิทธิ์!!!!.................

หน้าสวยมองจากทางด้านหลัง… เห็นไม่ชัดนักว่าคนทั้งคู่กำลังทำอะไร…
กำลังจะก้าวเท้าเดินเข้าไปไกล้กลับต้องชะงักถอยออกมาซะก่อน…

“..เลิกบ้าได้แล้ว...ฉันยังอยากเห็นนายเป็นเพื่อนอยู่นะจิน!!..."...  คาเมะชกจินแรง จนล้มลงไปกองอยู่กับพื้นตรงหน้าบุคคลที่สาม...ที่ดูท่าว่าก็คงตกใจอยู่เหมือนกันกับสถานการณ์ตรงหน้า...

จินยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก.......จ้องหน้าคาเมะค้นหาคำตอบ......แต่มันกลับว่างเปล่า......สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึก....กับแววตาที่ไม่สามารถแปลความหมายใดๆได้..........ไม่เคยหาคำตอบได้เลยสักครั้ง..................

“เธอชอบฉันใช่มั้ย…เรามาลองคบกันดูนะ” ผ่อนลมหายใจหนักๆ เป็นฝ่ายละสายตาจากจินซะเอง.... หันกลับมาคว้ามือบาง... จูงเดินลงจากดาดฟ้า.......ร่างสูงมองตามแผ่นหลังที่ลับหายไปหลังบานประตูไม้...... แทบอยากล้มทั้งยืนกับสิ่งที่เห็น............... สิ่งที่คาเมะกำลังทำอยู่.......................


..................รู้มั้ย......ปฏิกิริยาของนาย.....คำพูดของนาย......ทำร้ายฉันอยู่นะ.......
.....................หัวใจ................กำลังถูกทำร้าย.................นายฆ่าฉันทั้งเป็น!!............


………………………
…………….

“นี่…เรจังโชคดีจังเลยนะ…ดูซิได้เป็นแฟนรุ่นพี่คาเมะนาชิด้วย…”
เอาไหล่กระแซ่ะล้อเลียนเพื่อนสาวข้างกาย…น้ำเสียงกรี๊ดกราดดีใจ…….
“บ้าเหรอ…อย่าแซวได้มั้ย…” หน้าแดง…สองมือยกขึ้นปิดแก้มที่สีเข้มขึ้นทั้งสองข้าง สายตามองตรงไปยังสนาม.. คนที่ยืนเด่นที่สุดในสนามนั่น..ไม่อยากจะเชื่อ…ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนของเธอจริงๆ…

อีกคนที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังกำมือแน่น…สิ่งที่เค้าพยายามแทบตายแต่ผู้หญิงคนนี้กลับได้มันไปง่ายๆ 

................................ ดีจังนะแค่เกิดมาเป็นผู้หญิงคนนั้น..............................................


“ขอโทษที่ทำให้รอน่ะ” วิ่งตรงเข้ามาหา… ผมสีอ่อนเปียกเหงื่อชุ่ม…หอบเหนื่อยเล็กน้อย…
“เอ่อ…ไม่เป็นไร…” หน้าแดงเมื่อคาเมะเดินเข้ามาไกล้...............
คนตรงหน้าเล่นเอาทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว........


.........เท่ห์แค่ใหน?........ ลองได้มายืนไกล้ๆ แบบนี้สิ...........

“อืม….งั้นกลับกันเลยก็แล้วกันนะ”….เค้าเองก็เพิ่งจะเคยคบผู้หญิงครั้งแรก…ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไงบ้าง…ก็คงประมาณนี้ละมั้ง….ไปส่งที่บ้าน……….

........แต่รู้อะไรกันมั้ย?.........คนที่ยืนมองอยู่ตรงมุมนึงของสนามอิจฉาจนทำอะไรไม่ถูก… แทบอยากจะเข้าไปกระชากผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างคาเมะออกไปให้ห่างซะเดี๋ยวนี้.. ที่ๆ ควรจะเป็นเค้าไม่ใช่เหรอ…สถานที่ข้างคาเมะคือของเค้า.. ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นด้วย!!!


“......เอาผู้หญิงคนนั้นไปที เอาไปห่างๆ อย่าให้เข้าไกล้คาซึยะ......อย่าให้คาซึยะมอบความรักให้....!!...“   กัดฟันพูดกับตัวเองอย่างเหลือจะทน..กำมือแน่น…สะกดกั้นเอาไว้…. จะเก็บได้ถึงเมื่อไหร่กัน?.... ถ้าทนไม่ไหว.... ทั้งนายและผู้หญิงคนนั้นจะต้องเดือดร้อนทั้งคู่....คอยดูซิ....!!....


…………….
……..


เฝ้ามองคาเมะไปใหนมาใหนกับคนที่ไม่ใช่เค้าอยู่หลายวันมีเหรอคนอย่างจินจะทนได้… ในที่สุดก็ต้องหาทางทำอะไรซักอย่าง……..

#ครืด#
“รุ่นพี่คาเมะนาชิ… อยู่ใช่รึเปล่าค่ะ” เลื่อนประตูออก…ส่งเสียงทัก.. ได้รับจดหมายที่ใส่ไว้ในตู้รองเท้าบอกว่าให้มาหาที่ห้องจึงรีบออกมา… ห้องเรียนในเวลาเย็นอย่างตอนนี้… บนตึกทั้งตึกแทบจะไม่มีคนอยู่แล้วด้วยซ้ำยังใจกล้าขึ้นมาคนเดียว…ช่างซื่อเหลือเกินนะ..

“…. คาซึยะไม่อยู่… เข้ามาก่อนซิ..” หัวเราะเสียงเบาในลำคอ…เค่นยิ้มที่ไม่อาจแปลความหมายได้…รอยยิ้มเย็น… คิดจะทำอะไรอีกเหรอ….อาคานิชิ….….

“..ค่ะ…” เลื่อนเก้าอี้ออกนั่ง… เข้าใจว่าคาเมะนัดให้มาจริงๆ จึงตั้งใจจะนั่งรออยู่ที่นี่…

“นี่…เธอหนะ….ชอบคาซึยะเหรอ…” ลุกขึ้นก้าวเข้าหา…ท้าวแขนคล่อมร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้…
“..อืม…ใช่ค่ะ…”
“..เหรอ….ชอบขนาดใหนกัน…. ชอบมากมั้ย…” โน้มใบหน้าลงไปไกล้… สัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปาก..
“ถ้าให้เลือกฉันกับเค้า………..เธอจะเลือกใคร….” ถอนจูบออกมา….ยิ้มเจือจางให้ที่มุมปาก…
“.....รุ่นพี่……อาคานิชิ…” …ที่ออกมาไม่ใช่คำตอบ…หากแต่ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าคิดจะทำอะไรกันแน่….

“รุ่นพี่ไม่ได้ชอบฉัน....ฉันรู้... ทำแบบนี้ทำ...” …ออกแรงผลักจินออกไปให้ห่าง......
“เธอเองก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว…จะถามไปทำไมกัน…” สาวเท้าเข้าไกล้...กดอีกคนลงบนโต๊ะนักเรียน...

“.....รักฉันซิ อย่ารักคาซึยะเลย....”  รสจูบรุนแรง… ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าใต้สาบเสื้อ…ลุกล้ำล่วงเกิน… กับแค่นี้จะไปรู้สึกรู้สาอะไรสำหรับผู้ชายแบบเค้า… จะกอดผู้หญิงสักคนไม่เคยมีปัญหาอะไรอยู่แล้ว......

“พอเถอะ…อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย…” ทั้งดิ้นทั้งผลักจินที่กำลังฝากรอยไว้ที่ซอกคอ…
“ปล่อย…ขอร้องล่ะ…” คว้ากระเป๋าที่ถือติดมือมาด้วยฟาดจินแรงๆ ทีนึง… ใช้จังหวะนี้ผละออก…วิ่งหนีออกไปนอกห้อง............

“เฮ้อ....” ....ถอนหายใจ........ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้..........ไม่คิดตาม...........

..........................อ่อนแอ.....................รู้ได้ถึงความอ่อนแอของตัวเอง............... ถ้าเมื่อกี้ปล่อยเลยตามเลยจะเป็นยังไง..... คงได้ถูกนายเกลียดจนแม้แต่หน้าก็ยังไม่อยากจะมองใช่มั้ย?............

......................กลัว......ฉันกลัว.....................คาซึยะ..........ฉันกลัว...................

# ครืด # เสียงเลื่อนเปิดประตูห้อง…จินไม่แม้แต่จะสนใจหันไปมองบุคคลที่ก้าวเข้ามาแม้แต่น้อย

“นายหนะ.. มันรักมากจนกลายเป็นคนขี้ขลาดไปแล้วรู้ตัวมั้ย......” น้ำเสียงหวานลึก....ในตอนนี้มันดูเย็นเฉียบที่สุดเท่าที่จินเคยได้ยินมา.................ขี้ขลาดงั้นเหรอ?...........คนอย่างเค้า.........?..............

“....................” เงยหน้าขึ้นมองหน้าหวานตรงหน้า...... ก่อนก้มลงใช้สองมือเอื้อมประคองศรีษะตัวเอง.... คิดอะไรไม่ออก..........สั่น..........กลัว..........??..........

“กลัวโดนเกลียดละซิ...นายรู้มั้ยถ้าคาเมะนาชิรู้ว่านายทำแบบนี้จะเป็นยังไง....คงได้ถูกเกลียดจริงๆ แน่...” 

น้ำเสียงเย้ยหยัน......หัวเราะเสียงเบาในลำคอ......สำหรับจินแล้วใบหน้าสวยน่ารักตรงหน้าในตอนนี้มันดูน่าเกลียดจนเค้าไม่อยากจะมองมันเอาเสียเลย............ สายตาดูแคลน ใบหน้าเย้ยหยัน ริมฝีปากอิ่มแดงที่ยกมุมปากขึ้นยิ้มน้อยๆ ให้......ยิ่งดูน่ารังเกียจซะจนต้องเบือนหน้าหนี............

“ร้ายนะ.........เห็นหน้าตาแบบนี้แต่ร้ายนัก...........”
“.........ไม่เท่านายหรอกมั้ง........…” ........เดินเข้าไกล้........ นั่งลงบนโต๊ะเรียนด้านหน้าจิน....ยกขาขึ้นไขว่ห้างยื่นใบหน้าหวานเข้าไปไกล้.........

“จะบอกอะไรให้ไม่ใช่แค่นายหรอกนะ....รักของฉันมันก็รุนแรงไม่แพ้นายรู้มั้ย.....ถ้านายไม่ทำแบบนี้ฉันก็จะทำเหมือนกัน"  แตะบ่าจินให้หันมามองหน้า.....

“ฉันหนะอยากจะได้รับความรักจากเค้านะ....แต่หัวใจมันไม่เข้มแข็งขนาดนั้น” 

.........ไม่ได้บอกจะตัดใจ....แต่.... ในเมื่อยิ่งเข้าไกล้.....
ก็ยิ่งอ่อนแอ.....หัวใจ...........มันเต้นช้าลงเรื่อยๆ......

“..นายต้องการจะบอกอะไรกันแน่ยามาชิตะ…” น้ำเสียงเคลือบแคลงสงสัยกับสีหน้างุนงงของจินทำให้ยามะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ... แต่จินก็ไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ....

“ไปละ” กระโดดลงจากโต๊ะเรียนเดินหนีไปซะดื้อๆ….
“เดี๋ยว……” เรียกเอาไว้ ยามะหันกลับมาตามเสียงเรียก…
“นายสินะ....คือคู่แข่งที่น่ากลัว….”.....
“....................” ไม่ตอบอะไร........ส่งยิ้มเรียบให้............

.....".....เราสองคน....ก็แค่......รักคนๆ เดียวกัน.......ก็แค่นั้นแหละ..."...

…………….
……..

## ปิ๊งป่องๆ ## เสียงกดกริ่งหน้าประตูบ้านทำให้รีบออกมาเปิดประตูรวดเร็ว.. แต่พอเห็นว่าเป็นใครเท่านั้น… รีบดึงประตูปิดคืนทันที….
“เดี๋ยวซิ…” จินใช้แรงที่มากกว่าดึงประตูให้เปิดไว้ตามเดิม….
“รุ่นพี่อาคานิชิ….มีอะไรถึงมาที่นี่…” หันหน้าหนี…
“ขอโทษ” ก้มหัวให้…
“ตลกรึเปล่า….คนอย่างรุ่นพี่เนี่ยนะจะมาขอโทษฉัน” หัวเราะเสียงเบา…เงยหน้ามองจินตรงๆ

”อย่าเอาเค้าไปจากฉันเลยนะ.…ขอร้อง”.. น้ำเสียงสั่นเบา…
“รุ่นพี่ว่าอะไรน่ะ…” ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน…ไม่แปลกหากจะคิดแบบนี้..
ก็ในเมื่อแม้แต่ตัวจินเองยังไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ตัวเค้ากำลังทำอยู่ในตอนนี้เลย….

“ขอร้องละ…..อย่าเอาคาซึยะไปเลย…”
“เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วยสินะ…” สองมือไขว้หลังกำแน่นปลายเล็บสีอ่อนจิกฝังลงไปในเนื้อ..
“รุ่นพี่เป็นผู้ชาย…. รุ่นพี่คาเมะนาชิก็เป็นผู้ชาย….รักกันไม่ได้หรอก…”
กลั้นใจพูดออกมา..เบือนหน้าหนี.. สิ่งที่ได้ฟังเกินกว่าที่จะทำใจยอมรับได้….

“งั้นถ้าคาซึยะเป็นผู้หญิงเธอจะยังรักเค้าอยู่มั้ย..?........”
“...........................” นั่นสินะ..?......... ไร้คำตอบจะโต้กลับไปได้….

“..ตอบไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ.........สำหรับฉัน.......กับคำถามแบบนี้แทบไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ..."
“..ฉันเหรอ......ที่ต้องเป็นฝ่ายแพ้......”

“......ไม่มีใครแพ้หรือว่าชนะ.....พวกเราก็แค่...........รักผู้ชายคนนั้น........” ..

หันหลังก้าวเดินออกมาเงียบๆ.........ไม่คิดว่าใครจะยอมรับมันได้..... ผู้หญิงคนนั้นจะทำยังไง.........ทุกคนกำลังสับสน.........แล้วก็เจ็บปวด.........คำตอบอยู่ที่คนเพียงคนเดียว.....................

“............................................คาซึยะ....................................................."

คนตรงหน้าที่ได้เห็นเล่นเอาก้าวขาไม่ออกอยู่เหมือนกัน...........ในจินตนาการเห็นนายอยู่เสมอก็จริง แต่ไม่ได้เห็นไกล้ๆ แบบนี้มาหลายวันแล้ว..........ผอมลงไปน่ะ.....ที่ข้อมือข้างซ้ายมีรอยแปะของพาสเตอร์อยู่ด้วย.......รอยแผลนั้นเกิดจากอะไรกัน?..........ขอบตาช้ำ.....นอนไม่หลับอย่างนั้นเหรอ?....ปอยผมด้านหน้าสั้นลงไปรึเปล่า?........ยังใส่ใจในทุกรายละเอียดของนายอยู่เสมอ.................ยังอยากรู้ในเรื่องของนายอยู่..............จะรู้บ้างมั้ย.........................

“นาย..............มาทำอะไรที่นี่.....” ตกใจเล็กน้อยที่เห็นจิน สีหน้าสงสัย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน....เสียงของคาเมะช่วยให้จินที่เผลอมองอยู่นานรู้สึกตัว รีบหลบตาลงต่ำ ก้าวขารวดเร็วเดินออกจากรั้วบ้านทันที.....

“รุ่นพี่คาเมะนาชิ… เข้ามาข้างในก่อนซิ” เดินเข้ามาหา คลี่ยิ้มให้....
“ไม่ล่ะ…ฉันแค่แวะมาดูเฉยๆ เพื่อนของเธอบอกว่าเธอไม่สบายนี่นะ....”  หันมองตามแผ่นหลังของจินไป....ยกมือขึ้นห้ามมือที่กำลังจะดึงเค้าเข้าไปข้างในบ้าน...

“..........." ตาสวยมองคาเมะแววตาเศร้าอยู่ครู่นึง...ก่อนตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างออกมา....

“อาทิตย์หน้าฉันจะไปอเมริกาแล้วรุ่นพี่รู้มั้ย?” เสียงเล็กๆ เอ่ยทำลายความเงียบ...
“.....เลิกกันเถอะนะ.....ฉันอยากบอกลารุ่นพี่ด้วยความรู้สึกดีๆ”

คาเมะสีหน้าตกใจเล็กน้อย...แท้จริงแล้วรู้สึกโล่งมากกว่า เค้าหลอกใช้ความรู้สึกคนอื่น.......กว่าจะรู้ตัวทุกอย่างก็เลยตามเลย.... ปฏิเสธอะไรไม่ได้ในเมื่อความสัมพันธ์แบบนี้เค้าเริ่มมันขึ้นเอง....

“โล่งอกละซิ....ตอนนั้นคงพูดขึ้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบใช่มั้ย.... พอนึกขึ้นได้ก็คงไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยปล่อยให้เป็นแบบนี้” รอยยิ้มเจือจางส่งให้ทั้งที่ตอนนี้แทบร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว....
“ขอโทษนะ.....ฉันขอโทษ......” คาเมะก้มหัวให้.....ไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่าคำนี้......
“พอเถอะรุ่นพี่......วันนี้ฉันได้ยินคำนี้มามากพอแล้ว...” หันหลังให้.... ยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง....

“รุ่นพี่ไปเถอะ....มีคนที่รักรุ่นพี่มากกว่าฉัน......” สะอื้นเบาๆ
“.....รุ่นพี่ต้องมีความสุขแน่......” ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ..... พูดทั้งที่ยังหันหลังให้อยู่อย่างนั้น.. “....เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากนะ.......” ตะโกนไล่หลัง......
......เป็นผู้หญิงที่น่ารัก......แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รัก.....แล้วจะมีความหมายอะไร?......

“.....นาย......ยังไม่กลับไปอีกงั้นเหรอ"  ผลักประตูรั้วสีขาวเดินกลับออกมาก็เห็นจินยืนพิงกำแพงอยู่ที่ด้านนอก....หยุดหันมองนิดนึงก่อนออกเดินต่อ แต่แขนเรียวโดนรั้งเอาไว้ซะก่อน

.....“......กลับบ้านเราเถอะนะ......ฉันขอโทษ.....”....

“...................................” คาเมะไม่รู้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังสีหน้าเป็นยังไง..... แต่รับความรู้สึกผ่านมืออุ่นที่จับแขนของเค้าอยู่ได้........... ยังไงก็คงไม่ปล่อยไปใช่มั้ย....?.......

“.......จะไม่พูดอะไรกับฉันซักคำเลยเหรอ..............จะไม่พูดคำว่ารักอีกแล้ว......จะไม่พูดว่ารักอีก.....กลับบ้านเถอะนะ........ ขอโทษ......” หมดแรง.....ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น.....อย่าเมินเฉยสิ.....ทนไม่ได้รู้บ้างมั้ย.........

“..............” เหมือนแรงดึงลงต่ำหันหลังกลับก็เห็นจินคุกเข่าอยู่ที่พื้น.... แทบไม่อยากเชื่อสายตา  คนที่คิดว่าเย่อยิ่งกว่านี้.......... ถือดีกว่านี้........จะยอมทิ้งศักดิ์ศรีเอาดื้อๆ เพียงเพราะคนอย่างเค้า........

“....ลุกขึ้นสิ....”
“...ไม่....."
“..บอกให้ลุก..."
“....ไม่!!..."
“.....อาคานิชิ..จิน!! ....”
“......................................”

“.....รับปากสิ.....ว่าจะกลับบ้าน....”
“......งั้นนายก็นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ......”

ก้มแกะมือที่กำแน่นอยู่ออกกลับถูกดึงให้ลงไปอยู่ในอ้อมอกของจิน.....อ้อมกอดแนบแน่น....ถูกรัดแน่นอยู่อย่างนั้น.....แวบนึงอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก.......รู้สึกสงบ......เผลอหลับตาลงชั่วครู่.....พักกาย....พักใจ.......

จินหลับตาโอบหน้าเรียวซบลงที่อกข้างซ้าย..ไม่พูดอะไรอีก..... วินาทีนี้ต่างคนต่างเงียบไร้ซึ่งเสียงใดๆ.... ได้ยินแต่เสียงชีพจรการเต้นของหัวใจของคนทั้งคู่........จินนิ่งให้ร่างกายและลมหายใจช่วยบอกคาเมะแทนคำพูด......

“.......นายได้ยิน.......เสียงหัวใจ.......ฉันมั้ย......ได้ยินใช่มั้ย...?....”
“...................." เงียบนิ่ง....เฉยอีกแล้ว.....ไม่ตอบอีกแล้ว...... เจ็บมากรู้มั้ย......
ทำแบบนี้เหมือนกับว่าฉันไม่มีตัวตน.....ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ....

“....จะไม่ทำเรื่องให้นายลำบากใจ.....ฉันสัญญา.....ได้ยินใช่มั้ยเสียงจากหัวใจของฉัน....”

“....ได้สิ.....เต้นแรงออกแบบนี้....แต่.....ขอโทษนะจิน.....ขอเวลาให้ฉันหน่อย....แล้ว....ฉันจะกลับไปเอง....”

ผละออกจากอ้อมอกลุกขึ้นยืนก้มหน้าลงมองไปที่จิน......สีหน้าแบบนั้น.....แววตาแบบนั้นคาเมะอยากมองมันซะที่ใหน..........จินมีแววตาที่สงบนิ่งแต่ดูเจ็บปวดเสียจนคนที่มองดูอย่างเค้าแทบอยากร้องไห้ออกมาแทน...............อดทนมองอยู่ได้ไม่นานจึงเบนหน้าหนีหันหลังก้าวเดินออกมา..............แต่เรียวขากลับถูกรั้งไว้ด้วยฝ่ามือเดิม..................

.........คาเมะหยุดยืนนิ่งไม่พูดอะไร เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าครุ่นคิดตัดสินใจ...........ทำไมกันนะ...สีส้มของท้องฟ้ายามเย็นในตอนนี้ถึงได้ดูเจ็บปวดไม่ต่างอะไรกับเค้าแล้วก็จินเลยสักนิด...... สำหรับเค้า จินเป็นคนสำคัญ แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อไม่ได้รัก.........ลมหนาวพัดมาประทะผิวหน้าของคนทั้งคู่จนแสบ.........

ฝ่ามือที่จับเรียวขาอยู่ตอนนี้มันเย็นเฉียบซะจนบาดขั้วหัวใจ........ คาเมะหลับตาเม้มริมฝีปากแน่น..... ก้าวขาออกเดินโดยไม่คิดจะหันกลับมามองคนที่อยู่เบื้องหลัง...... จินจำต้องปล่อยมือ..............ปล่อยให้เดินจากไป........................


“............อ.....ย่า..............................”      ....อย่าไป!........อยากจะเรียกไว้...... อยากจะรั้งเอาไว้......แต่ลำคอมันแห้งผาก....... เสียงที่เล็ดลอดออกมาเบาเสียยิ่งกว่าเสียงกระซิบ ....... คำพูดมากมายที่อยากพูดเพื่อฉุดรั้งอีกคนเอาไว้ ถูกกลืนหายลงไปทั้งที่ใจไม่อยากให้เป็นเช่นนี้............ ถูกทิ้งจริงๆ แล้วใช่มั้ย.............หมดแรงนั่งอยู่อย่างนั้น........ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน............จริงๆ.........................

............................นายใจร้ายนะ............................ทิ้งกันได้ลงคอ...............................
ทั้งที่นายสำคัญกับฉัน......................มากขนาดนี้แท้ๆ..............................................

 

To be con. 11

 

TALK  :  จินในความคิดของเราหน่ะดูเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองอยู่มาก แล้วเหมือนกับจะไม่ค่อยแคร์คนอื่น อยากได้อะไรก็คงได้มาโดยไม่ยากเท่าไหร่ อืม…ก็ประมาณเหมือนคนไม่ใส่ใจกับความรักแล้วก็สิ่งรอบตัวมากนัก.. อธิบายไม่ถูกแฮะ --"--  นั่นแหละน่ะ เหอๆ แต่นั่นก็ความคิดเรานะ …ขอย้ำว่าความคิดเรา แบบมองเผินๆ แล้วคิดออกมา (ไม่ได้ว่าจินนะ)
เราก็เลยมาลองคิดว่า ถ้าคนแบบจินเกิดรักใครจริงๆ ขึ้นมาจะเป็นยังไง สิ่งที่อยากได้แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง แล้วแบบว่าไม่ง่ายด้วยในการที่จะได้สิ่งๆ นั้นมา(ค่อนข้างเครียด โทษทีแหะๆ ^^”) ก็เลยเกิดเป็นฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา ♡ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามฟิคอย่างดีตลอดมา ก็ช่วยติดตามต่อไปด้วยน้า… ติชมได้น่ะจ๊ะ ^-^