MY- -Kazuya 2

MY- -Kazuya
Chapter # 2 X’mas



24 December, x’mas



หลังประชุมเสร็จแล้ว.. จินเดินออกจากบริษัท..ตรงไปยังที่จอดรถอย่างเหนื่อยหน่าย.. ก็จะอะไรซะอีกละ นอกจากจะประชุมเรื่องซิงเกิ้ลใหม่แล้ว.. ยังโดนว่าเรื่องข่าวกะบรรดานางแบบทั้งหลายด้วย..


“ เซ็งชะมัด.. “ บ่นขึ้นขณะไขกุญแจเปิดประตูรถ

“ เดี๋ยวๆ จิน.. อย่าเพิ่งไป “ ยูอิจิรีบวิ่งกระหืดกระหอบไล่หลังมา..

“ อะไรกันจะรีบไปใหนเนี่ย.. เจ้าเฟอรารี่ไม่หนีไปใหนหรอกน่า.. รึนัดสาวที่ใหนไว้ละเนี่ย” ยูอิจิที่วิ่งตามมาจนทันบ่นขึ้น.. พลางเอามือไปตบกระโปงรถของจินเล่นเบาๆ สองสามที...

“ นายก็รู้..ว่าวันนี้คริสต์มาส.. ฉันไม่ไปใหนกับใครหรอก.. ก็แค่อยากอยู่คนเดียว “ ทำหน้าเซ็งๆ เบือนหน้าหนี..

“ งั้นก็ดี…” ส่งยิ้มแบบมีเลสนัยให้จิน
“ ยิ้มแบบนี้หมายความว่ายังไงเนี่ยยูอิจิ“  คิ้วขมวดจ้องหน้า…
“ ไปซื้อของเป็นเพื่อนก่อนนะ…แปบเดียวเอง..น่านะ 1 ชั่วโมง”   ยื่นหน้าเข้าไกล้.. แต่พอเห็นเพื่อนรักทำหน้าเซ็งๆ แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง…
“ ครึ่งชั่วโมงก็ได้..นะจินนะ… ไปคนเดียวฉันอาย..”  ยกสองมือขึ้นไหว้..หลับตาปี๋..ทำหน้าทำตาขอร้อง.. จินเห็นแล้วก็อดขำในท่าทางตลกๆ ของยูอิจิไม่ได้
“ หึๆ.. ก็ได้..ฉันเองก็ไม่ได้รีบอะไรอยู่แล้ว.. ไปซื้อของให้เด็กข้างบ้านคนนั้นละซิ..” จินหัวเราะขรึม พร้อมทั้งส่งยิ้มแบบรู้ทันให้
“ ก็แหงละ ฉลองคริสมาสต์ด้วยกันทุกปีนี่นา”  ยิ้มเขิน ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ
“ คงเป็นผู้หญิงที่ดีซินะคนที่นายชอบ…” พูดยิ้มๆ .. ไม่เคยเห็นซักทีคนที่ยูอิจิชอบ.. ดูท่าว่าคงน่ารักไม่หยอก ก็คนที่เพื่อนเค้าชอบทั้งคนนี่นะ..
“ ผู้ชายต่างหาก” เปรยขึ้นเบาๆ
“ เอ๊ะ!”
“ ป่าวๆ ไม่มีอะไรหรอกน่า” รีบดันหลังจินขึ้นรถทันที.. ก็เพื่อนคนนี้รับได้ซะที่ใหนกัน



ร้านเครื่องประดับในย่านอิเคบุกุโระ
“ เฮ้อ~....เสร็จซะที..ขอบใจมากนะจิน”   ยูอิจิที่เดินอยู่ด้านหลังพูดพลางเอาคางไปเกยไหล่จิน
“ เอาหน้านายออกไป..”   จินทำตาเหล่ๆ มอง…เอามือดันหัวยูอิจิออก
“ โธ่…หยอกนิดหยอกหน่อยก็ไม่ได้”   คราวนี้เลยยิ่งแกล้งหนักกว่าเดิม..เอาสองมือไปกอดจินจากข้างหลังแถมรัดแน่นซะด้วย
“ ปล่อยนะเจ้าบ้ายูอิจิ..เดี๋ยวคนก็เข้าใจผิดกันหมดหรอกว่าฉันเป็นเกย์” ตกใจรีบแกะแขนยูอิจิออก

“” คาซึยะ… คาซึยะ.. ชักช้าเดินเร็วๆ หน่อยซิ””  
เด็กหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเรียกเพื่อน จินรีบหันขวับไปตามเสียงเรียกทันที…

“ เฮ้อ~~ ไม่ใช่เหรอเนี่ย”   เปรยออกมาเบาๆ แต่ดังพอจะทำให้คนที่อยู่ข้างๆ ได้ยิน
“ อย่างเงี้ยนะหรอไม่ใช่เกย์…ยอมรับเหอะน่า..”  ยูอิจิทำเสียงล้อ…เอามือไปตบบ่าจินสองสามที
“ ก็ไม่ใช่นะซิ.. ก็แค่นึกเป็นห่วงเด็กคนนั้นเฉยๆ”   ทำเป็นไม่สนใจ..เบนหน้าหนี..ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ...

“ แต่หันขวับทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้เนี่ยนะ ?.” ยังคงแกล้งไม่เลิก..เจ้าเพื่อนไร้อารมณ์คนนี้..เพียงแค่ได้ยินชื่อของคนๆ นึงจะต้องหันขวับทุกครั้ง..แซวนิดแซวหน่อยก็ถึงกับแสดงออกทางสีหน้า…มันน่าสนใจไม่น้อยไม่ใช่รึไงละ…
“ ไม่ยุ่งกับนายแล้วกลับดีกว่า..”  หันหลังเดินหนีออกมา..
“ อ้าวเฮ้ย…รอด้วยดิ..แซวนิดแซวหน่อยก็ไม่ได้…เจ้าบ้าจิน…รอก๊อน…!!!..” หน้าตาตื่น..รีบวิ่งตามออกมาทันที..

“”” ทำไมถึงเป็นอย่างงี้เสมอเลยนะ… เวลาที่ได้ยินชื่อนี้จะต้องหันขวับทุกครั้ง… เป็นอย่างงี้มาตลอด… บ้าชะมัด…“”” ยกมือขึ้นเสยผมช้าๆ…ส่ายหน้าให้กับตัวเอง…


……………


“ ขอบใจมากนะจิน… “ เดินอ้อมมาทางด้านคนขับเอื้อมมือไปตบบ่าเพื่อนรักสองสามที
“ แล้วทำไมฉันต้องย้อนมาส่งนายที่บริษัทด้วยเนี่ย…แย่ชะมัด”
“ เออน่า…นายมันคนดีไง” ยิ้มมุมปากกำลังจะเดินกลับเข้าบริษัท..ก่อนที่จะหันหลังกลับเพราะนึกเรื่องบางอย่างออกพอดี
“ เฮ้ยๆๆๆ เดี๋ยวจินอย่าพึ่งไป” วิ่งกลับมาเคาะกระจกเรียกคนที่กำลังจะออกรถ
“ อะไรของนายอีกละเนี่ย” เลื่อนกระจกลงน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
“ เออๆ ฉันแค่จะเตือนนายเฉยๆ ได้ข่าวมาว่าพวกแฟนๆ ของยูกะมาป้วนเปี้ยน…ระวังโดนเล่นงานเอานะ.. เมื่อคืนนายก็ไปกับเจ้าหล่อนมาใช่มั้ยล่ะ” พูดเตือนออกไปอย่างเป็นห่วง.. เพราะรักจินเหมือนน้องชายคนนึง.. ส่วนคนถูกเตือนจะเอาไปคิดมั้ยก็อีกเรื่อง..
“ อือๆ ขอบใจมากนะ.. ไม่ต้องเป็นห่วง.. ไปละ”   รับคำแล้วขับรถออกไปทันที
“ เจ้าบ้าเอ๊ย… กะแล้วต้องไม่สนใจ”   ยูอิจิยืนบ่นอย่างหัวเสีย


……………………



ผับแห่งหนึ่งในย่านรบปงหงิ..

“ นี่.. จิน..คืนนี้ไปด้วยกันนะ” เสียงหวานกระซิบที่ข้างหู.. เบียดกายแนบชิด.. อุตส่าห์มาเจอจินทั้งที..ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือเป็นแน่
“ แล้วแฟนเธอละ..” ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม..แล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ ก็ช่างเค้าสิ..เมาไม่รู้เรื่องไปแล้วละ…อุตส่าห์มาเจอจินทั้งที..นะ..ไปด้วยกันนะจ๊ะ” ปรายตาไปยังแฟนตัวเองที่นั่งดื่มเหล้าอยู่อีกมุมหนึ่งของผับ
“ ขอโทษนะ..คืนนี้ไม่ว่าง.. ถ้าอยากมากก็ไปกับแฟนเธอก็แล้วกัน” ลุกขึ้นทันทีจนร่างที่เอนพิงอยู่ถึงกับเซถลาไปอีกทาง หยิบกุญแจรถเดินออกไปโดยไม่หันมาแลอีกคนแม้แต่น้อย…. แล้วก็ไม่ทันสังเกตุด้วยซ้ำว่ามีคนเดินตามไปจนกระทั่งถึงที่จอดรถ....

# ผั๊วะ #
“ ไอ้บ้าเอ๊ย… แกอยากมายุ่งกับยูกะจังของพวกเราเองนะ” เสียงสุดท้ายที่จินได้ยิน กับภาพเลือนๆ ของผู้ชายราว 3-4 คนยืนล้อมรอบร่างของเค้าก่อนจะหมดสติลงไปกองอยู่กับพื้น..


……………………



ร้านอาหารสไตล์อิตาลีแห่งหนึ่ง

วันนี้ลูกค้าเข้าร้านมากกว่าทุกวันเนื่องจากตรงกับวันคริสต์มาส…ตั้งแต่พ่อครัว..ไปจนถึงเด็กเสริฟต่างเหน็ดเหนื่อยด้วยกันทุกคนจนกระทั่งถึงเวลาปิดร้าน..
“ คาเมะนาชิคุงขอบคุณมาก...เหนื่อยหน่อยนะวันนี้..” มาสเตอร์ของร้านเดินมาแตะไหล่คาเมะที่ยืนถอนหายใจอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน..คาเมะเองก็หันมาก้มหัวเล็กน้อย…แล้วยิ้มให้..
“ ไม่เป็นไรฮะ..” ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อ.. ทั้งที่เป็นหน้าหนาวแท้ๆ..
แต่ที่เหงื่อออกได้มากขนาดนี้…ก็คงเพราะ….เหนื่อยมากใช่มั้ย ?..
“ ถ้าเสร็จงานแล้วผมกลับเลยก็แล้วกันนะฮะ…” หันมาโค้งให้เจ้าของร้านอย่างสุภาพ…เดินเลี่ยงไปเปลี่ยนเสื้อ..


“ ..ฝนตกเหรอเนี่ย?....เหมือนในตอนนั้นไม่มีผิด.. แย่ชะมัด!..” คาเมะที่ยืนอยู่หน้าร้านเงยหน้าขึ้นมอง…แบมือยื่นออกไปรองรับเม็ดฝนที่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา.. ก่อนจะสาวเท้าวิ่งฝ่าฝนออกไปอย่างหัวเสีย…


……………………..



“”” ฝนตกเหรอเนี่ย….คริสต์มาสกับสายฝน ?.... ..หนาวจัง.. ความรู้สึกของเด็กที่นั่งตากฝนในวันนั้น…ก็คงเป็นแบบนี้ซินะ….เหน็บหนาว......โดดเดี่ยว…”””

ตั้งแต่เมื่อไหร่… ที่ถูกเอามาทิ้งไว้ตรงนี้… รู้สึกตัว.. แต่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้น…มองดูตัวเองที่น่าสมเพช.. ถูกเอามาทิ้งไว้ข้างกองขยะ…สกปรกจนแทบจะจำไม่ได้ซะด้วยซ้ำว่าเป็นคนเดียวกันกับ อาคานิชิ จิน.. นักร้องชื่อดังคนนั้น....


“ นี่….เป็นอะไรรึเปล่าหนะ?” เริ่มรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อมีมือมาสัมผัสเบาๆ …
“""""""หมดสภาพขนาดนี้ยังมีคนสนใจอีกอย่างงั้นเหรอ""""""
พยักหน้าให้ช้าๆ…พยายามจะลืมตาขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้า.. แต่หมดสติไปซะก่อน..

“ อ้าวเฮ้ย…. อย่างี่เง่าน่า…เจ้าบ้า..เฮ้… ฉันต้องรีบไปทำงานพิเศษนะ ..” พยุงร่างที่ฟุบอยู่กับพื้นขึ้นมา… แต่ต้องตกใจเมื่อสังเกตุตามเนื้อตัวมีรอยบอบช้ำเต็มไปหมด…สภาพของคนที่เพิ่งถูกซ้อมมาหมาดๆ…จะปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่ได้ซะด้วย....
 
“ เฮ้อ~~ คงต้องหยุดงานซะแล้วละมั้งเนี่ย..จะโดนหักเงินมั้ยน้า~~” คาเมะเงยหน้าเปรยขึ้นเบาๆ …ก่อนจะออกแรงยกคนที่นอนสลบอยู่กลับไปด้วย



………………………………


“......คริสต์มาสกับสายฝนอีกแล้วซิ…. ปีนี้..จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงชีวิต……..อีกมั้ยนะ ?..“

………………………………..




to be con 3.