MY- -Kazuya 8

MY- -Kazuya
Chapter # 8  Bubbly



“นี่บ้านของนายเหรอ?…” เหลียวซ้ายแลขวากวาดตามองไปทั่ว.. ก้าวเข้ามาก็เจอแต่กับเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง.. จะว่าไปตกใจตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตึกนี้แล้ว.. คอนโดชั้นสูงในย่านธุรกิจ ท่าทางแพงจนไม่คิดว่าจะได้มาเหยียบที่นี่
“อืม..ฉันอยู่คนเดียวหนะ”.. ตอบเสียงเรียบ.. เดินเข้าห้องนู้นออกห้องนี้จะหาผ้าเช็ดตัวมาให้.. แต่เพราะไม่ได้กลับมาหลายวันเลยออกจะลืมๆ ไปบ้าง แถมห้องรกซะจนจะหาอะไรก็ลำบาก
“มิน่าล่ะ…” เอานิ้วชี้จิ้มไปที่โซฟา คราบฝุ่นขาวติดนิ้ว.. คาเมะมองรอบห้องอย่างเอือมๆ.. ห้องก็สวย เฟอร์นิเจอร์ก็หรู เสียดายรกไปหน่อย… กระป๋องเบียร์เกลื่อนกลาด....เจ้าของห้องนี้ดื่มแทนน้ำรึไงกัน…

เดินตรงไปยังม่านผืนใหญ่..รูดมันออกช้าๆ ที่คิดว่าจะเป็นผนังรึไม่ก็หน้าต่างกลับเป็นกระจกใสทั้งหมด มองออกไปเบื้องนอกเห็นทิวทัศน์ของโตเกียวแทบทั้งเมือง..ยิ่งทำให้คาเมะอ้าปากค้าง..

“ โห..สวยชะมัดเลย” เผลออุทานออกมาอย่างลืมตัว..
“ ใช่มั้ยหละ.. ฉันเปลี่ยนผนังให้เป็นกระจก” เดินกลับมาเอาผ้าคลุมหัว…เช็ดให้อย่างเบามือ..
“อ๊ะ…ทำอะไรหน่ะ” จับมือจินที่กำลังเช็ดหัวของเค้าอยู่.. ดึงผ้าที่ปิดหน้าปิดตาออกหันกลับมาหา
“ ก็เช็ดหัวให้นายไงเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก..ฮะ..ชิ้ว..”
เผลอจามออกมาซะเอง..ปลายนิ้วชี้ขยี้จมูกแรงจนเริ่มแดงนิดๆ..
“ฉันว่านายไปอาบน้ำเหอะ.. เดี๋ยวไม่สบายเอาจะแย่...ฉันเช็ดเองได้” ทำมือปัดๆ ไล่ให้ไป จินพยักหน้ารับทำตามที่บอก…ผ่านไปไม่ถึงนาทีก็กลับออกมาพร้อมกวักมือเรียกคาเมะให้ไปอาบต่อเค้า

“..หวา..” หลังจากอาบน้ำเสร็จ คาเมะเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองก็เจอแต่เสื้อผ้าเปียก..หน้าเสียออกมาไม่รู้ตัว

#ก๊อกๆๆ# ตัดสินใจเดินไปเคาะประตูเรียก..
“..มีอะไรเหรอ” เปิดประตูออกมารวดเร็วทันทีที่ได้ยินเสียง..เพิ่งแต่งตัวเสร็จก็มัวเดินหาไดร์เป่าผมให้ทั่วห้องเพราะกลัวคนที่พากลับมาจะเป็นหวัด จนลืมนึกไปว่ากระเป๋าเสื้อผ้าที่คาเมะหอบหิ้วติดมือมาด้วยนั้นเปียกฝนไปหมดแล้ว

“ แต่งตัวอะไรของนายเนี่ย.. โป๊นะ!!” รีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเอง.. อีกมือยกกันห้ามไม่ให้คาเมะเดินเข้ามาไกล้ หน้าแดงไปถึงใบหู….
“..โป๊บ้าอะไรของนายเล่า.. ฉันก็นุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่ ไม่เห็นรึไง..” ดึงมือจินที่ปิดตาตัวเองอยู่ออก..
“.....ก็นายโป๊อ่ะ…” ยกมือขึ้นมาปิดตาแบบห่างๆ ชี้ๆ ไปที่ท่อนบนของคาเมะ…
“..เจ้าบ้า…ของฉันกับของนายก็เหมือนกันนั่นแหละ…ประสาท!!..” โดนว่าเข้าให้จนได้..
“อ่ะแฮ่มๆ…นั่นแหละแต่นายตัวเล็กกว่าฉันไง..” ทำท่ากระแอมแก้เขิน..เฉไฉไปคนละเรื่อง
“..ไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงใหนเลย..” คิ้วชนกัน..ไม่เข้าใจสิ่งที่จินกำลังเป็นอยู่.. ก่อนเหลือบมองผ่านแผงไหล่ไปเห็นกระจกใสบานกว้าง
“โห…..สวยชะมัดเลย..” ถือวิสาสะเดินเฉียดไหล่จิน..ผ่านเข้าไปในห้อง..
“ห้องนี้นายก็เปลี่ยนผนังให้เป็นกระจกเหมือนข้างนอกเหรอ” เกาะกระจกดูวิวเบื้องนอกท่าทางสนอกสนใจ.. ก่อนเหลียวหันกลับมาถามจิน..
“อืม..สวยเนอะ..” เดินตามเข้าไกล้.. ท้าวแขนคล่อมคนตัวเล็กกว่าที่ยืนเกาะกระจกอยู่จากทางด้านหลัง..

....ตาสบตา…บรรยากาศเป็นใจ.. ถ้าคาเมะเป็นผู้หญิงทุกอย่างคงง่ายดายกว่านี้..
....แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่.......จึงมีแค่เพียงฝ่ายเดียวที่รู้สึก.…

“..เอ้อ..ใช่.. ฉันจะมายืมชุดนอนนายนี่นา.. เดี๋ยวพรุ่งนี้ซักคืนให้..”
เห็นจินเงียบอยู่นาน.. ตัวเองก็มัวแต่สนใจวิวข้างนอกจนเกือบลืม
“..อะ..อ๋อ…ได้ๆ” ถอยตัวเองห่างออกมา.. หันหลังให้คาเมะ.. เอามือวางทาบเหนือหัวใจ

..............เต้นแรงอีกแล้ว..........เต้นถี่อีกแล้ว........เกือบไปแล้วรู้ตัวมั้ย?.............

“เอ๊ะ!......นั่นๆ ตึกตรงนั้นมีโปสเตอร์นายด้วยแหนะเห็นมั้ย?.....” ชี้ไม้ชี้มือออกไปข้างนอก
“ อืม…เท่ห์มากใช่มั้ยล่ะ” เดินกลับมาเอาเสื้อคลุมหัวคาเมะ..
“ก็งั้นๆ.. ฉันว่าฉันเท่ห์กว่านายอีกนะ” จัดแจงดึงเสื้อลงใส่ให้เรียบร้อย..
รับกางเกงจากมือจินมาถือไว้..ทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง….
“จะไปใหน” คว้าไหล่กดให้ลงนั่งที่เก้าอี้.. ก่อนหยิบไดร์มาค่อยๆ เป่าผมให้
“ไม่เป็นไรฉันทำเองได้” เอื้อมจับไดร์ที่จินกำลังถืออยู่..กลับโดนตีเบาๆ ที่มือทีนึง
“ นายนี่ชอบปฏิเสธความหวังดีของคนอื่นจังนะ.. บอกว่าจะทำให้ก็จะทำให้สิ”
“ ก็บอกว่าจะทำเองก็ทำเองสิ.. เอ๊ะ! พูดไม่รู้เรื่องรึไง” เริ่มเถียงกลับ
“ ไม่ต้อง..เสร็จแล้วนายก็ต้องเป่าผมให้ฉันคืนเหมือนกัน..จะได้หายกันไง” โต้กลับไป..
คาเมะเห็นท่าเถียงไปก็ไร้ผลจึงเงียบนั่งเฉยๆ ให้จินเป่าผมให้จนเสร็จ

“ เป่าดีๆ สิ ฉันรู้สึกว่ามันร้อนเกินไปแล้วนะ” จินเริ่มโวยวาย.. เค้ารู้สึกเหมือนกับว่าคาเมะกำลังแกล้งเค้าอยู่
“ ก็นี่แหละดีแล้วไง.. จะให้ดีกว่านี้ฉันทำไม่ได้หรอก.. ไม่งั้นนายก็ทำเอง” ยัดไดร์เป่าผมใส่มือจิน หน้าตาบูดบึ้ง
“ พูดแบบนี้อยากผ้าหลุดเหรอ..” ส่งยิ้มเจ่าเล่ห์กวนๆ ใส่…
“ ก็เอาสิ.. ของฉันก็ไม่ต่างกับของนายหรอก” ยักไหล่ทำท่าเฉย..
แต่ถ้ามองสายตาของอีกคนซะหน่อย…จะยังกล้าพูดคำนี้อยู่อีกมั้ยคาเมะ
“นายพูดเองนะ… หึๆๆ” หัวเราะโรคจิตจนคาเมะเริ่มระแวง
“ เฮ้ยๆๆ ไม่เอานะ.. ฉันไม่เล่นกับนายแล้วไปดีกว่า” รีบคว้ากางเกงวิ่งหนีออกนอกห้อง
“เดี๋ยว!…” เดินตามไปรั้งข้อมือไว้ก่อน…
“ทำไมอีก..” หันกลับมาจ้องหน้า
“นายอย่าแต่งตัวอย่างนี้มาเที่ยวเดินอีกนะ..มันไม่ดีรู้มั้ย” จริงจังนะ..คิดแบบนี้จริงๆ.. ไม่ได้มองคาเมะเป็นผู้ชาย..แต่มองว่าเป็นคนที่เค้ารัก.. เพราะเหตุนี้ความรู้สึกที่ออกมาทางสายตาของคนสองคนถึงได้แตกต่างกัน…
“ประสาท!!” โดนว่าอีกครั้งจนได้.. คาเมะเหล่ตามองนิดนึงก่อนเดินหนีไป..

………………………
………………
………..


“ตื่นได้แล้ว!!” มือเรียวรูดม่านในห้องนอนจินออกช้าๆ… แสงของพระอาทิตย์ยามเช้าช่วยปลุกได้เป็นอย่างดี..
“อืม..ม” ยกมือข้างนึงขึ้นบังแสง..ค่อยหลี่ตามอง เพื่อปรับระดับสายตาให้ชินกับแสงยามเช้า..

ภาพคนผมสีอ่อนที่ยืนมองวิวออกไปเบื้องนอกตกกระทบเลนส์ตา.. แค่นี้ก็ให้ความรู้สึกคุ้มค่าของการลืมตาในเช้าวันนี้... เผลอคลี่ยิ้มออกนิดๆ อยากให้ภาพแบบนี้คงอยู่ทุกเช้าตลอดไป.....

“ดีนะ.. ไม่จากไปเงียบๆ อีก…. เหมือนตอนนั้น” นึกถึงเรื่องราวที่เคยได้พบกับคาเมะครั้งแรก..
“ตอนใหนเหรอ” หน้าสงสัยเดินเข้ามาไกล้.. ไม่เห็นจำได้ว่าเคยจากใครไปเงียบๆ
“เปล่าๆ” ยิ้มให้จนตาหยี.. บิดขี้เกียจ..พาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป

จินที่แต่งตัวเสร็จนั่งรอคาเมะอยู่บนโซฟา.. ไม่นานนักคาเมะก็เปิดประตูออกมาจากห้องข้างๆ ห้องของเค้า พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า..
“จะไปใหน” คำถามมีขึ้นในทันที.. ตรงไปแย่งกระเป๋าจากมือของคาเมะ
“เอ่อ… ยังไงเมื่อวานก็ต้องขอบใจนายมากนะ แต่ฉันคงไม่อยู่รบกวนแล้ว” ดึงกระเป๋าในมือจินมาถือไว้ตามเดิม
“ นายมีที่ไปงั้นเหรอ” ยิงคำถามเข้าใส่..แผนการที่เค้าวางไว้..ยังไงก็ไม่มีทางจบที่คาเมะไปอยู่ที่อื่นแน่นอน
“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” คาเมะฉุนขึ้นทันที เข้าใจว่าจินสบประมาทเค้า..
“เปล่า.. ไม่ใช่แบบนั้น..” รีบโบกไม้โบกมือปัดๆ เป็นการใหญ่ กลัวว่าคาเมะจะเข้าใจผิด
“อือ.. ไปละ” เดินผ่านหน้าจินแต่ก็ถูกดึงข้อมือเอาไว้ พร้อมแย่งกระเป๋ามาถืออีกครั้ง

“ก็อยู่ซะที่นี่ซิ.. จะไปที่อื่นทำไมกัน” เสียงเรียบจ้อง… ใบหน้านิ่งเฉย
จะรู้มั้ยว่าภายในตื่นเต้นแทบระเบิด.. ลุ้นกับคำตอบที่จะได้รับ…
“ฉัน….(นิ่งไปสักพัก)…..ที่นี่เนี่ยนะ!!??” ตกใจอยู่เหมือนกัน นึกหาเหตุผลอยู่นาน.. ก็ไม่ยักนึกได้ว่าคนแบบเค้ามีเหตุผลอะไรในการอยู่ที่นี่?….
“อืม…ที่นี่แหละ…รึนายไม่เห็นฉันเป็นเพื่อน” ก้มหน้านิ่งฉายแววตาเศร้าให้คาเมะได้เห็น
“....กับนายไม่ได้สนิทกันถึงกับต้องรบกวนขนาดนั้นซักหน่อย” พูดออกไปแบบปกติ.. จินยิ่งทำหน้าเศร้าเข้าไปอีกจนคาเมะไม่สบายใจ

“ ขอโทษที่พูดไม่ดี.. แต่ฉันเกรงใจนาย อย่าให้ฉันต้องมารบกวนนายเลยนะ” แตะบ่าให้เงยหน้ามาคุยกับเค้า
“ ถ้าอยากขอโทษจริงๆ เปลี่ยนเป็นอยู่กับฉันที่นี่ซะสิ..” จับมือที่แตะบ่าของเค้าอยู่เอาไว้..หันสบตา
“ คือ…”
“ เอางี้ๆ นายมารับจ้างฉันดีกว่า.. ต่อไปไม่ต้องไปทำงานพิเศษที่นายทำอยู่แล้ว.. นายอยู่ที่นี่ มีหน้าที่ทำความสะอาด ทำอาหาร ปลุกฉัน แค่นี้ก็พอ… นายจะได้มีเวลาซ้อมเบสบอลมากขึ้นด้วยไง.. ดีใช่มั้ยละ..”  หน้าตายิ้มแย้มพอนึกข้อเสนอที่แม้แต่ตัวเองก็เพิ่งจะคิดมันขึ้นได้เมื่อกี้

“ แต่…” มองหน้าจิน.. ยังลังเลในการตัดสินใจ
“ไม่ต้องแต่แล้ว.. ฉันอยู่คนเดียวนายก็รู้ ดูซิห้องรกขนาดนี้” กวาดตามองรอบห้อง.. คาเมะก็มองตามพยักหน้าเห็นด้วยสุดๆ ว่าห้องรกมากจริงๆ
“จะไปจ้างคนไม่รู้จักก็กลัวไว้ใจไม่ได้.. แถมห้องก็ยังว่าง อยู่คนเดียวก็เหงาจนบางครั้งอยากฆ่าตัวตาย.. บางทีก็ไม่มีอะไรจะกิน ตอนกลางคืนก็เงียบจนกลัวผีหลอก….ฯลฯ…”  และอีกสารพัดเหตุผลร้อยแปดพันเก้าที่ยกขึ้นมาอ้างจนคาเมะส่ายหน้ายอมแพ้…
“พอๆ นายไม่ต้องร่ายแล้ว” ยกมือขึ้นเบรกบอกให้จินหยุดพูด..
“แล้วจะให้ฉันอยู่ห้องใหน.. ห้องนี้เหรอ..” ชี้ไปยังห้องที่ตัวเองนอนเมื่อคืน.. จินพยักหน้าให้ ยิ้มกว้างพาเดินเข้าไปในห้อง..

“นี่…” นั่งขัดสมาธิท้าวคางอยู่บนเตียงมองจ้องคาเมะที่กำลังวุ่นกับการจัดเสื้อผ้าในกระเป๋าออกมาผึ่งไว้..
“ทำไม” หยิบเสื้อขาวออกมาสลัดๆ ก่อนวางพาดไว้กับเก้าอี้
“ฉันว่าวันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนกันดีกว่า นายว่าดีมั้ย” เอนตัวลงนอนตะแคง.. ยกศรีษะขึ้นท้าวด้วยแขน..
“ไปสิ...ฉันขยันเรียน ไม่เหมือนกับนายหรอก” หันกลับมายุ่งกับเสื้อผ้าในกระเป๋าตัวเองต่อ..
“กล้าไปเหรอ.. ชุดนายเหม็นอับเชียวรู้ตัวมั้ยเนี่ย” คลานจากเตียงลงมาไกล้ๆ แกล้งเอามือบีบจมูกของตัวเองทำหน้าเบ้..
“..จริงด้วยแหะ.. ไม่ไหวเลยสงสัยเพราะเปียกฝนเมื่อวาน” … คาเมะยกแขนเสื้อนักเรียนที่ใส่อยู่ขึ้นดมทำจมูกฟุตฟิตก่อนทำหน้าแหยๆ ออกมาอีกคน..
“ งั้นยืมชุดนักเรียนนายใส่หน่อยได้มั้ย”
“ อะไรกัน?!?… นายยังคิดจะไปอยู่อีกเหรอเนี่ย” หน้าตาผิดหวังสุดฤทธิ์ที่คาเมะไม่ยอมหยุด.. แต่ก็รีบไปหยิบชุดนักเรียนตัวเองมาให้.. หายไปซักพักก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับชุดนักเรียนในมือ

“ เอ้า.. ใส่เสร็จแล้วไม่ต้องซักนะ เอามาคืนฉันก่อน…(เว้นช่วงไว้นิดนึงจ้องหน้าคาเมะ)……เผื่อกลิ่นของนายจะติดมาบ้าง” หยุดยืนตรงหน้า.. ยืดแขนยื่นเสื้อไปให้.. ไม่ได้พูดเล่นนะ…พูดจริง…!…
“ประสาท!!” ครั้งที่เท่าไหร่แล้วกับคำนี้นับจากคาเมะก้าวเข้ามาที่นี่..จินได้แต่รับมันไว้ด้วยรอยยิ้ม...

…………………………
…………………
………….

“ เอี๊ยด !!! “ เสียงเหยียบเบรคจนมิด..ไม่นานนักคนขับก็เปิดประตูก้าวลงจากรถ..ชายหนุ่มรูปร่างสง่าผ่าเผย ผมสีน้ำตาลเข้ม…เด่นสะดุดตา… หากแต่วันนี้แตกต่างจากทุกวัน.. เพราะคนที่ก้าวตามออกมาจากเฟอรารี่สปอร์ตคันนี้อีกคนคือ…คาเมะนาชิ คาซึยะ… สองคนที่ไม่น่าจะมาด้วยกันได้..!!…

นักเรียนที่เดินผ่านต่างเหลียวไปมองบุคคลทั้งคู่แทบทั้งนั้น.. ร่างเล็กกว่าเริ่มรู้สึกไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่ตกเป็นเป้าสายตา.. คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ตาคมฉายแววบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด รีบจ้ำเท้าเดินออกห่างหนีขึ้นตึกเรียนไปรวดเร็ว.. ส่วนอีกคนได้แต่ยืนยิ้ม..แค่นี้ก็มีความสุขจนอธิบายไม่ถูกอยู่แล้วเมื่อคิดว่าต่อไปจะเป็นแบบนี้ทุกวัน..มีคาเมะอยู่ข้างเค้า….ถึงแม้ในตอนนี้จะอยู่ในฐานะอะไรก็ตาม…

“เอ่อ…. คาเมะนาชิคุงรอก่อนฮะ” เสียงหวานเอ่ยเรียกค่อนข้างดังรีบวิ่งเข้ามาหา…ทั้งจินและคาเมะที่กำลังจะเดินเข้าห้องหยุดยืนกันทั้งคู่… จินขมวดคิ้วมองเจ้าของเสียงอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก…
“มีอะไรเหรอ..” คาเมะก้มถามเมื่อเห็นอีกคนเอาแต่ก้มหน้า
“อ่ะ…เอ่อ…คือ”
“ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวก่อนนะ” เสียงเรียบทำท่าจะเดินเข้าห้อง…
“เดี๋ยว..” หน้าเสียเล็กน้อย…มือเล็กๆ รีบคว้าเอาชายเสื้อดึงไว้ก่อน..
“คะ….คือว่า…ฉันยามาชิตะ…จำได้ใช่มั้ย” ปล่อยมือจากชายเสื้อ..
พอเห็นคาเมะพยักหน้าหงึกหงักจึงมีรอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าอีกครั้ง..
“ฉันทำเอง… หวังว่าคาเมะนาชิคงชอบ…เอ่อ..รับไว้หน่อยได้มั้ยถือว่าขอบใจเรื่องวันนั้น”  ยื่นถุงคุ๊กกี้เล็กๆ ไปตรงหน้า… คาเมะดันมือนั้นกลับไป
“ขอโทษนะฉันไม่ชอบของหวานๆ แล้วก็ไม่ได้ช่วยนายไว้เพราะจะให้มาเป็นหนี้บุญคุญอะไรหรอกนะสบายใจได้” ปฏิเสธอย่างสุภาพ ทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องแต่ร่างบางทรุดลงต่อหน้าต่อตาซะก่อน..รีบเข้าไปช่วยประคองไว้.. จินเองยืนมองอยู่นาน.. หงุดหงิดตั้งแต่ทีแรกที่วิ่งเข้ามาหา.. ใหนจะท่าทางแบบนี้อีก ดูก็รู้ว่าจงใจสำออยชัดๆ..
“มานี่… ฉันพาไปห้องพยาบาลเอง” ดึงตัวยามะมาจากมือคาเมะ ร่างบางเซถลาตามแรงดึง
“เบาๆ ซิ เค้ากำลังไม่สบายนะ” คาเมะดุเสียงเข้ม..
“ขอโทษคร๊าบ.. ขอโทษ” บอกปัดๆ พลางกึ่งพยุงกึ่งลากยามะออกมา
“นี่.. เดินเองได้แล้วละมั้ง” ยังไม่ทันพ้นจากหน้าห้องไปได้เท่าไหร่ก็พูดออกมาอย่างสุดทน..
“รู้ด้วยเหรอ” ผละออกจากจิน.. เอามือจัดทรงผมให้เข้าที่..เบ้ปากใส่ ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้..
“ก็มีแต่คาซึยะนั่นแหละ ที่บ้าเชื่อมารยาของนาย”
สองมือล้วงกระเป๋า หน้าหล่อเบนกลับไปยังทิศทางเดิมที่เดินผ่านมาเมื่อกี้..
“นาย!! นายได้เรียกคาเมะนาชิคุงว่าคาซึยะงั้นเหรอ..” สองมือเขย่าตัวจินแรงจนเซ  จินตกใจเล็กน้อยมือที่ล้วงกระเป๋าอยู่เปลี่ยนมาเป็นดันไหล่อีกคนให้ออกไปห่างๆ แทน

“สงบสติอารมณ์หน่อยหนูน้อย.. เรื่องแค่นี้จะอิจฉาอะไรนักหนา”…รอยยิ้มเย้ยหยัน..อีกคนแทบเดือด
“.....ฉันชอบเค้ามาก่อนนายอีก…รู้เอาไว้ซะด้วย” มือเรียวปัดแขนจินที่ดันอยู่ออกจากไหล่ของตัวเอง ตากลมโตมองจ้องอีกคนเขม็ง เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนตัดสินใจเดินเลี่ยงหนีไปซะเอง..  จินมองตามแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป..คนๆ นี้ก็ชอบคนที่เค้ารัก.. เสน่ห์แรงจริงนะ…คาซึยะ…

………………………
………………
………..

..................เวลาเพียงไม่นานนักที่ได้มาอยู่ด้วยกัน..........ชีวิตประจำวันเป็นยิ่งกว่าความสุขทั้งชีวิตที่เคยได้รับ……….ช่วงเวลาในตอนนี้เรียกว่าอะไร...สำหรับจิน….. คงพูดได้แค่คำเดียว..ว่าช่วงเวลาแห่งความสุข…ได้ใช่มั้ย..?

.......แบบนี้รึเปล่าที่เค้าเรียกว่ามีความสุขจนจะจุกอกตาย!........ได้อยู่กับนายทำให้เรียกห้องเงียบๆ นี้ว่าบ้านได้เต็มปากเต็มคำ…. ถ้าห้องนี้ไม่มีนาย..จะอยู่ต่อไปเพียงลำพังได้รึเปล่า…นึกภาพนั้นไม่ออกเลยจริงๆ……….

“ตื่นได้แล้ว!!!!!” คาเมะเดินเข้ามาปลุกจินเหมือนทุกวัน… เผลอไปหยุดยืนมองวิวข้างนอกอยู่นานสองนานจึงหันหลังกลับมายืนอยู่ข้างกับเตียงของจิน…

#เคร้งๆๆๆ# เคาะกระทะเสียงดัง โหวกเหวกหนวกหูแต่เช้า.. จินรีบลุกขึ้นนั่งเอาสองมืออุดหูตัวเองทั้งๆ ที่เปลือกตาทั้งสองข้างยังปิดสนิทอยู่อย่างนั้น
“โอ้ยๆๆๆ ตื่นแล้วคร๊าบๆๆ ปลุกดีๆ ก็ได้น้าที่รัก” อันที่จริงตื่นตั้งแต่ได้ยินเสียงเรียกครั้งแรกแล้ว แต่ชอบที่จะแอบหรี่ตาขึ้นมองภาพคนผมสีอ่อนที่กระทบแสงอาทิตย์ยามเช้ามากกว่า… แอบอมยิ้มเล็กๆ ให้กับภาพตรงหน้าอยู่เสมอ... จะรู้มั้ยว่าภาพของนายสวยกว่าสีส้มของพระอาทิตย์ซะอีก..…

“ที่รักบ้าบออะไรของนาย.. ไปอาบน้ำได้แล้วชิ่วๆ เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย” ทำมือปัดๆ ไล่ให้จินไปอาบน้ำ.. เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นให้… ก่อนกลับไปยืนมองวิวข้างนอกต่อ
“ชอบเหรอ” ลุกขึ้นมายืนซ้อนหลังของคาเมะ…ท้าวแขนคล่อมคนตัวเล็กกว่า
“อืม…” ตอบรับสั้นๆ หันหน้ากลับมาหา ก็เจอหน้าจินที่ห่างกันไม่ถึงคืบ..
“เฮ้ย!…” คาเมะอุทานเสียงดังรีบผละออกรวดเร็ว…กลับเป็นจินที่หน้าแดงเสียเอง.. อีกนิดเดียวก็จะ……ปากเค้า…กับปากคาเมะ…
“ฉันไปอาบน้ำก่อนละกัน” จินขยี้หัวตัวเองแรง...ละจากกระจกเดินเข้าห้องอาบน้ำไป…

“เสร็จรึยังคร๊าบ~~~~เคร้งๆๆ~~~~ ” จินที่นั่งอยู่บนโต๊ะเอาช้อนกับส้อมขึ้นมาเคาะกัน ตะโกนเร่งคาเมะที่กำลังวุ่นอยู่ในครัว..
“เดี๋ยวดิ..ไกล้เสร็จแล้ว” ตะโกนกลับมา..
“อ้าว…มากินซิ… จิน” เดินออกจากห้องครัวมาเรียก… จินยิ้มกว้างให้เอามือชี้มาที่โต๊ะกลมตัวเล็กที่เค้านั่งอยู่ก่อนเปลี่ยนเป็นกวักมือให้คาเมะมานั่งตรงนี้..

“เอ้า” ซักพักก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับอาหารง่ายๆ ในมือสองจาน…ถอดผ้ากันเปื้อนพาดไว้บนเก้าอี้
“ถอดทำไมน่ารักดีออก” ท้าวคางมองยิ้มๆ
“น่ารักมากกกก… รสนิยมนายเป็นยังไงกันนะ ผ้ากันเปื้อนถึงได้ลายหวานแหววขนาดนี้” ส่ายหน้าระอา..เมื่อนึกถึงผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายสตอเบอรี่ที่เค้าต้องใช้มันทุกวัน..
“ฮะๆๆๆ ก็เห็นว่าน่ารักดี… ดูซิพวกเราเหมือนคู่แต่งงานใหม่เลยเนอะ” หยอกคาเมะเล่นไปตามเรื่อง..
“รีบๆ กินเถอะจิน… พูดมากจริง เดี๋ยวก็ได้สายกันทั้งคู่หรอกเนี่ย”..มือนึงตักข้าวเข้าปาก มืออีกข้างที่ยังว่างเอื้อมไปดันมือจินที่ถือช้อนค้างอยู่เข้าปาก…

“ อับๆๆๆ อ่าแอ่อายไอ่อู้อึกอิดอั๋งเอดอ้างเอ๋อเอี่ย (ครับๆๆๆ ว่าแต่นายไม่รู้สึกผิดสังเกตุบ้างเหรอเนี่ย)” เคี้ยวไปก็พูดไป..
“อะไรไม่รู้เรื่อง…..เวลากินห้ามพูด..” หน้าเฉย..น้ำเสียงเฉียบ…….
“ ก็โต๊ะเนี่ยซื้อมาใหม่เห็นมั้ย…” รีบกลืนข้าวลงคอ..
“อืม…ซื้อใหม่แล้วทำไมเหรอ” หน้าตาสงสัยอยู่เหมือนกัน
“ก็เห็นชอบดูวิวนอกกระจก..เลยมานั่งกินข้าวชมวิว” เริ่มหน้าบูด
“อืม…สวยดี”
“แค่เนี้ยน่ะ” หน้าตาเริ่มน้อยใจ…อุตส่าห์แอบไปเดินหาซื้อมาเมื่อวานนี้.. นึกว่าจะได้เห็นสีหน้าดีใจมากกว่านี้ซะอีก…ไม่พูดด้วยแล้ว ก้มหน้าก้มตากินรวดเร็วไม่สนใจคาเมะ…

“อิ่มมั้ย…ถ้านายไม่อิ่มเดี๋ยวแบ่งของฉันให้” เลื่อนจานตัวเองไปข้างหน้า.. จินเหลือบตามองก่อนเลื่อนจานคาเมะทั้งจานมาตั้งหน้าตั้งตากิน..
“บอกว่าจะแบ่ง.. ไม่ได้บอกว่าให้หมดซะหน่อย” คาเมะหน้าเหวอเมื่อเห็นอีกคนกินเอากินเอา..
“กินเก่งจังนะ….จะอ้วนเป็นหมูอยู่แล้วนายหน่ะ”
เห็นท่าว่าตัวเองควรต้องอิ่ม..จึงเปลี่ยนมาเป็นนั่งกอดอกมองจินแทน
“ถ้าฉันเป็นหมูนายก็เป็นเต่าแหละ.. เต่าน้อยด้วยเพราะนายตัวเล็กกว่าฉัน ฮ่าๆๆๆ” หัวเราะเสียงดัง..
“ประสาท!” ประโยคเดิมๆ… และจินก็รับมันไว้ด้วยรอยยิ้มเช่นเคย


“...สายแล้ว ๆ ” พูดจบคว้ากระเป๋าวิ่งลงจากรถ.. 
นึกได้ว่าอีกคนยังอยู่ที่เดิม… หันหลังวิ่งย้อนกลับมาหาจินที่ยังนั่งอยู่บนรถ…
“อ้าว… นายไม่ไปเรียนเหรอ…เร็วๆ ซิ สายแล้วนะ” ก้มหน้าลงมาตรงกระจกฝั่งคนขับ
“อืม…วันนี้ฉันมีอัดเสียง.. ช่วงนี้คงไม่ค่อยได้มาเรียนแต่เดี๋ยวตอนเย็นจะแวะมารับนายนะ” เลื่อนกระจกลงมาสนทนาด้วย... คาเมะพยักหน้าว่าเข้าใจก่อนออกวิ่งเข้าตึกเรียนไปรวดเร็ว…จินมองตามยิ้มๆ.. จนกระทั่งแผ่นหลังนั้นหายเข้าไปในตึกเรียนจึงได้ขับรถออกมา…

……………
……….
…..

“อ้าว…เฮ้ย…!!..” ยูอิจิผลักประตูสตูดิโอเข้ามาก็ถึงกับตกใจสะดุ้งถอยหลังเล็กน้อยที่เห็นจินนั่งอยู่คนเดียว…
“ทำท่าตกใจยังกับเห็นผี” ลดบุหรี่ที่สูบอยู่ลงก่อนหันหาหน้าตาไม่พอใจ
“มาซะเร็วตกใจหมด… เค้านัดกัน 10 โมงเช้านี่ รึว่านายจำเวลาผิด” เดินมาลงนั่งข้างจิน
“ไม่ผิดหรอก.. แต่อยากไปส่งคาซึยะก่อน”
“อ๋อ… แล้วใส่ชุดนักเรียนมาเลยเนี่ยนะ” ผละออกห่างทำท่ามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า…
“เผื่ออัดเสร็จเร็ว…จะได้กลับไปเรียน” น้ำเสียงเรียบ.. พูดเสร็จก็ยกบุหรี่ในมือขึ้นมาสูบต่อ
“รักเรียนจังนะ… ว่าแต่บุหรี่เนี่ย ขอทีเถอะมันไม่ดีต่อเสียง…นายก็รู้”
ยูอิจิแย่งบุหรี่ในมือจินมาขยี้ลงกับที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะ…
“จะเสร็จกี่โมงเนี่ย… เริ่มกันเลยไม่ได้เหรอ.. ใหนๆ นายก็มาแล้ว”
“จะบ้าเหรอจิน… ทำยังกับอัดเสียงครั้งแรกในชีวิตนาย.. เคยวันเดียวเสร็จซะที่ใหนกันเล่า.. วันหลังไม่ต้องใส่มาแล้วนะไอ้ชุดนักเรียนเนี่ย เห็นแล้วมันขัดลูกหูลูกตา”
“ เออๆ"  ตอบปัดๆ ไป …

ช่วงนี้จินงานยุ่งมากเพราะต้องออกซิงเกิ้ลใหม่ในวันวาเลนไทน์ที่จะถึงนี้ จึงวุ่นวายอยู่ไม่น้อยทำให้ไม่ค่อยได้ไปเรียน…….……หงุดหงิดเสมอ........ทั้งที่อยากไปคอยอยู่ไกล้แต่ทำไมมักมีเรื่องให้ต้องห่างออกมาอีกก้าวอยู่ตลอด..……คนที่กำลังคิดถึงจะทำอะไรอยู่.……หน้าตาบึ้งตึงแบบนั้นกำลังยิ้มร่าให้ใครอยู่รึเปล่า?...ความคิดยามว่างในตอนนี้.....ทำให้ฟุ้งซ่านจนนั่งเฉยไม่ได้เลยจริงๆ!!!!!


## Tulululululu Tulululu… ## เสียงโทรศัพท์มือถือทำให้คาเมะเหลียวมองรอบตัว.. ก่อนมาหยุดลงที่กระเป๋าเป้ของตัวเค้าเอง.. เข้าใจว่าเป็นโทรศัพท์ของจินแต่สงสัยอยู่เหมือนกัน ว่ามาลืมไว้ในกระเป๋าเป้เค้าได้ยังไง...

“””” สุดที่รัก””””” ชื่อเบอร์ที่โทรเข้าทำเอาคาเมะคิ้วขมวดนิดนึง…

“คนอะไรรสนิยมใหนการเม็มชื่อเห่ยชะมัด…” บ่นขึ้นเบาๆ ก่อนกดรับ
“ครับ…ตอนนี้จินไปอัดเสียงครับ” คิดว่าแฟนจินคงจะโทรมา…
“ครับ….รู้แล้วครับ” เสียงคุ้นเคยกรอกตามปลายสายกลับมา
“จิน!!! นายเองเหรอ.. ” อุทานออกมา..
“อยู่กับแฟนละซิเจ้าบ้า..แล้วมาอ้างว่าไปอัดเสียง ไม่อยากเรียนก็บอกกันตรงๆ ก็ได้นะ” เผลอเทศออกมาอย่างลืมตัว
“อยู่กับแฟนที่ใหนกันเล่า.. ฉันอยู่ที่สตูดิโอ เนี่ยพักกินข้าวเที่ยงอยู่เลยมาโทรหา”
“อ้าวก็โทรศัพท์นายมันขึ้นเบอร์ว่าสุดที่รักนี่หว่า”
“นั่นหนะโทรศัพท์นาย...ฉันซื้อให้” ขำออกมาเบาๆ คาเมะจะคิดยังไงกันพอรู้ว่าเค้ามาแอบเม็มเบอร์ตัวเองเป็นชื่อนี้… อยากเห็นสีหน้านัก
“เหรอ…อืม.. อย่าบอกนะว่าเบอร์สุดที่รักเนี่ยมันเบอร์นาย” คาเมะหน้าแหยสุดฤทธิ์
“ก็ใช่นะซิ ฮ่าๆๆๆๆ” จินหัวเราะเสียงดัง แต่คาเมะไม่ขำด้วย
“เบอร์ฉันกดหมายเลข 1 แล้วโทรหาได้เลยนะ ฉันตั้งให้นายเรียบร้อยแล้ว…ฯลฯ..” อธิบายเสร็จสรรพ คาเมะไม่ได้สนใจฟังนั่งกินขนมปังต่อ เคี้ยวตุ้ยๆ ไม่สนใจให้จินพูดไปเรื่อย…
“ว่าไง….มีอะไรก็โทรมาได้นะ” ยังหน้าระรื่นอยู่.. แต่พอไม่ได้ยินเสียงคาเมะตอบนานๆ ก็ชักสีหน้าขึ้นมาได้เหมือนกัน
“เฮ้ๆๆๆ ได้ยินมั้ย นายทำอะไรอยู่เนี่ย” คิ้วขมวด..เริ่มไม่พอใจ…ปล่อยให้เค้าพูดคนเดียวอยู่นานแล้วนะ!!
“กินขนมปัง” ตอบสั้นๆ ก่อนดื่มนมกล่องตาม.. “ดื่มนมด้วย”
“เหรอ….อยู่ที่ใหน?”
“ดาดฟ้า”
“อยู่กับใคร?” ยังซักต่อ
“ก็อยู่คนเดียวหนะซิ” ชักรำคาญมาไล่เลียงจะเอาอะไรกับเค้า
“ดีมาก..” คลี่ยิ้มโล่งอก…นึกว่านั่งอยู่กับใครที่ใหนซะอีก ถ้าที่นั่นไม่มีเค้าอยู่ก็ไม่อยากให้ใครมานั่งข้างคนๆนี้เลย
“”จินมาอัดเสียงต่อได้แล้ว..นานแล้วนะ”” เสียงยูอิจิตะโกนเข้ามาตามสายได้ยินมาถึงคาเมะ..
“เค้าเรียกแล้วแหนะ” คาเมะบอกลุกขึ้นยืนเตรียมไปเข้าเรียนแล้วเหมือนกัน
“ยังไม่อยากวางเลยเพิ่งเคยคุยโทรศัพท์กับนายครั้งแรก” หน้ามุ่ยหันไปมองหน้ายูอิจิเคืองๆ
“ประสาท!” พูดขึ้นพร้อมกันทั้งสองคน
“ฮะๆๆๆ นึกแล้วว่านายต้องพูดคำนี้….. งั้นไปก่อนนะครับ.. ตอนเย็นเจอกันนะ… รีบไปเข้าเรียนละ”
“อืม..” คาเมะเป็นฝ่ายกดวางซะเองขืนไม่วางซักทีเดี๋ยวจะได้ยืดยาวไม่จบ…
“” พูดซะเพราะ… เจ้าบ้า! ซ้อมพูดกับแฟนรึไงกัน”” เปรยขึ้นเบา ก้มลงหยิบเป้ ก่อนเดินลงจากดาดฟ้า

“””” ครืด~~~“””” ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้สำหรับวันนี้กับการสั่นของมือถือ..
คาเมะมองทีไรหงุดหงิดทุกทีกับชื่อที่จินตั้งเอาไว้ “””” สุดที่รัก”””””
เห็นชื่อคนส่งถึงกับส่ายหน้า…กดเปิดข้อความที่เพิ่งเข้ามาออกอ่าน
”””เรียนเลขอยู่ละซิ… ตั้งใจเรียนเข้านะ”””

จะว่าไปวิชาที่แล้วจินก็ส่งมา…
”””เรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่ละซิ… ตั้งใจเรียนเข้านะ””” ก่อนหน้านี้ก็เหมือนกัน

ยิ่งข้อความแรกที่ได้รับ…..
”””ส่งหานายครั้งแรก….ดีใจชะมัดเลย…^-^v ”””

เล่นเอาคาเมะอ่านแล้วอึ้งไปหลายวินาที…เจ้าหมอนี่เกิดมาไม่เคยส่งข้อความรึไง…รึไม่มีใครให้ส่งหา?….แต่ก็อดหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้......

”””นี่ๆๆ ส่งหาฉันบ้างซิ… ตั้งใจเรียนมากเลยเหรอ”””
ข้อความล่าสุดที่ได้รับทำให้คาเมะกดข้อความส่งตอบกลับไปบ้าง..

”””ประสาท””” จินที่อยู่ในห้องอัดเสียงถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ
“สมกับเป็นนายเลยนะข้อความนี้”

ข้อความยังถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง.. แต่พอชักบ่อยเข้าทำเอาคาเมะหมั่นไส้ได้เหมือนกัน
“เปลี่ยนชื่อซะเลย..นี่แหนะๆ” ลงมือเปลี่ยนชื่อเสร็จสรรพเรียบร้อย….ตลกชะมัด….


## Tulululululu Tulululu… ## คาเมะหลังจากซ้อมเบสบอลเสร็จได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังก็รีบวิ่งมารับ… ก็รู้ๆ อยู่หรอกว่าใครโทรมา เพราะคนโทรเข้ามีอยู่แค่คนเดียว ””””” หมูจิน”””””

“ฮ่าๆๆๆๆ ..มีอะไรโทรมาทำไมเหรอ…ฮ่าๆๆ” เห็นชื่อคนโทรเข้าเผลอปล่อยก๊ากออกมาอย่างลืมตัว
“ขำอะไรหน่ะ” เลิกคิ้วสูงสงสัย
“ก็ชื่อนายไง…มันขำ ฮ่าๆๆ” ยังขำไม่หาย
“อ๋อ….ที่รักหนะเหรอ” ยิ้มกว้างอยู่คนเดียว
“อืม…ใช่มั้ง”
“แล้วมันขำตรงใหน…. จริงๆ แล้วชอบก็บอกมาซี่” ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่…นึกว่าคาเมะจะเปลี่ยนชื่อที่เค้าเม็มเอาไว้ให้ซะอีก(จริงๆก็เปลี่ยนไปแล้วแหละ เหอๆ)…

“ชอบบ้าบออะไรกัน… ว่าแต่นายอยู่ที่ใหนละเนี่ย”
“ข้างหลังนาย”
“เหรอ” คาเมะเหลียวหลังหันไปมอง… ก็เห็นจินยืนโบกมือมาให้ไม่ไกลนัก…ท่าทางยิ้มแย้มอารมณ์ดีทำเอาลืมตัวพลอยยิ้มตามไปด้วย…..
“ฉันมารับนาย… จะยืนรออยู่ตรงนี้นะ..” เอานิ้วชี้ทำท่าชี้ลงดินก่อนยกมือซ้ายขึ้นป้องปากตะโกนเสียงดัง ลืมไปว่ายังคุยโทรศัพท์กันอยู่.. คาเมะหน้านิ่วยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูแทบไม่ทัน…
“ขอโทษคร๊าบ….” หน้าแหยหัวเราะแหะๆ… ยกมือขึ้นลูบท้ายท้อยโค้งหัวให้เป็นพัลวัน…
“…งั้นไปเปลี่ยนชุดก่อน..”.. ส่ายหน้าช้า มุมปากยกขึ้นยิ้มนิดๆส่งให้ ท่าทางของคนตรงหน้าพลอยให้โกธรไม่ลง พูดเสร็จก็กดวาง รีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อ.... จินเองได้แต่ยิ้มกว้างมองตามไป..................มีความสุข...............




...............แค่เรื่องเล็กน้อย…..แค่นี้ก็มีความสุขจะแย่อยู่แล้ว.............
................................แค่เรื่องง่ายๆ.......................ก็มีความสุข ...............
...................รู้มั้ย.......?.............................คาซึยะ ......................................




To be con 9.

TALK : ตอนนี้เรื่อยๆ ละน่ะ ไม่ค่อยจะมีอะไรเลย แถมยังยาวซะด้วย ^^”  แต่ว่าแต่งไปก็ยิ้มไป… เหอๆ เรื่อยๆ ล่ะ คาเมะกับจินน่ารักเนอะรักสองคนนี้จังเลย ^-^


คาเมะไม่ใช่กระเทย(แต่เป็นเกย์??) เห็นด้วยกับผู้อ่านทุกท่านสุดๆ เลยค่ะ