2009.11.08 Sun
Endless story # 2
(Since 08 Nov 98 - 08 Nov 09)
7423 『Remember, you're love』
เดินกลับออกมาจากห้องของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นใหญ่ที่สุดในบริษัทอย่างสิ้นหวัง..
คำตัดสินสุดท้าย.. ได้ถูกตัดสินแล้ว... ทั้งหมดเพราะตัวเค้าเองทั้งนั้น
ที่รังแต่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง............... สองขาทรุดลงอย่างอ่อนแรง..
....จินนั่งชันเข่าพิงหลังกับกำแพง พาดแขนข้างขวาเรียบไปกับหัวเข่า..พลางจ้องแหวนเล็กๆ ที่อยู่บนนิ้วก้อยนั้น เลื่อนมันมาจูบเบาๆ แล้วกุมไว้ด้วยมืออีกข้างอย่างคนใช้ความคิด... ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ใช้หลังมือปิดทั้งสองตาของตัวเองไว้ อย่างคนไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว...
"จิน...!!!!" ภาพที่เห็นทำให้คาเมะไม่รอช้า...
รีบวิ่งเต็มกำลังตรงมายังจิน คุกเข่าลงเบื้องหน้าพลางเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่
"เป็นอะไรรึเปล่า?..... เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความเป็นห่วง
จินยกหลังมือขึ้นช้าๆ ก่อนค่อยๆ เปิดเปลือกตามองคนที่มีสีหน้าระคนตกใจ
เค่นยิ้มที่พยายามให้เหมือนปกติที่สุดกลับไป...
"ไม่มีอะไร... แต่หน้ามืดหนะ"
แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทำท่าจะลุกขึ้นแต่เรี่ยวแรงที่ไม่รู้หายไปใหนทำให้เซเล็กน้อยจนเกือบล้ม คาเมะยื่นมือมาฉุดแล้วดึงให้เค้าลุกขึ้นมายืนพิงกำแพงไว้ ตัวก็เล็กกว่าไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงเยอะแยะแบบนี้มาจากที่ใหน... จินยืนได้เป็นปกตินี่แหละคาเมะถึงกอดอกจ้องหน้าคนที่เอาแต่หลบสายตาตรงๆ...
"มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆนะ .... ห้ามปิดบัง" ทำไมจะจับไม่ได้กับไอ้การโกหกที่จินเป็นอยู่ มีเรื่องอะไรแน่ๆ แต่ไม่ยอมบอกเค้า แล้วไอ้อาการหลบสายตานั้นอีก..
"ไม่มีอะไรจริงๆ...."
"แน่นะ....ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับจอนนี่ซังใช่มั้ย"
เลิกคิ้วถามเอาแบบคาดคั้น... เพราะนึกเอะใจว่าจินนานเกินไปจนผิดสังเกตุถึงได้เข้ามาที่บริษัท กลับเจอคนที่ตามหา ท่าทางไม่ค่อยดีอยู่ตรงนั้ัน จะให้คิดว่ายังไง...
"ไม่มีอะไรหรอกน่า.... เมื่อกี้ฉันแค่เวียนหัวจริงๆ" จินถึงกับสะอึกไปกับคำถาม ช่างคาดคั้นเค้าได้ตรงประเด็นจริงๆ พยายามฝืนยิ้มที่คิดว่าทำได้ดีที่สุดในตอนนี้กลับไป
"นี่รู้รึเปล่า คนที่ไม่ค่อยได้ใช้สมอง.. โกหกไม่เก่งหรอกนะ" แกล้งพูดให้ติดตลกแต่สำหรับจินตอนนี้แล้วมันไม่ขำเลยสักนิด..คนที่จะรู้จักจินดีไปเสียหมดก็คงไม่พ้นคนๆ นี้..ปิดอะไรไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
"เฮ้อ..... เอาเถอะ.. ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร" ถอนหายใจหน่ายเมื่อจนปัญญาที่จะคาดคั้นเอากับคนที่ยืนกระต่ายขาเดียวอย่างจิน หวังแค่ว่าเรื่องที่จอนนี่ซังเรียกพบคงไม่ร้ายแรงอะไร
"แต่ที่จริงก็โดนดุนิดหน่อย....แย่ชะมัดเลย.. นี่จะให้ฉันระวังตัวทุกฝีก้าวเลยรึไงนะ ไม่ต้องออกจากบ้านกันพอดี" แสร้งทำท่าร่าเริงเข้าไปออดอ้อน รู้ๆ อยู่ในไม่ช้าคาเมะก็ต้องรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่จินก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกกับคาเมะในตอนนี้....ขอยื้อเวลาแห่งความสุขนี้อีกสักนิดก็ยังดี
"ว่าแล้วเชียว... คราวนี้โดนว่าเรื่องอะไรอีกหละ แล้วจอนนี่ซังโกรธมากมั้ย.. หายโกรธรึยัง?" ถามรัวเป็นชุดด้วยความเป็นห่วง ไม่ผิดไปจากที่คิดไว้เลย
"อืม...คุยกันเข้าใจแล้ว.... ไม่มีเรื่องอะไรแล้วหละ" อ้อมแอ้มตอบส่งๆ ไป
"เฮ้อ....ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งนะจิน....ทำอะไรระวังหน่อยสิ....พวกเราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะได้รับการให้อภัยทุกครั้งที่ทำผิดอีกแล้วนะ.......โตแล้วต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองรู้มั้ย" อีกครั้งที่ต้องถอนหายใจออกมาแรง จินชอบทำอะไรไม่คิดให้เป็นกังวลได้ตลอด กับคาเมะที่เอาแต่ให้อภัยจินได้ทุกครั้ง.....
"ก็มีคนอ่อนโยนที่ใจกว้างเหมือนแม่น้ำอยู่ตรงหน้านี้ไง............ไม่ว่าเมื่อไหร่... ก็ให้อภัย...ฉันเสมอ" กอดเอวหลวมๆ ซบหน้าพักสายตากับไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่า
"ก็เพราะนายเป็นแบบนี้ไง... ถึงได้ถูกว่าบ่อยๆ ว่าไม่รู้จักโตเสียที" เปรยออกมาอย่างเหนื่อยใจก่อนยีเรือนผมยุ่งๆของจินที่ซบหน้าอยู่ตรงบ่าเค้าให้ยุ่งไปมากกว่าเดิมอย่างอดไม่ได้
กับคาเมะหนะใช่ที่จินจะได้รับการให้อภัยอยู่เสมอ.... แต่กับคนอื่น.... คนที่เป็นใหญ่ที่สุดในบริษัทนี้....คาเมะยังไม่รู้ว่าหรอกว่าผลของมันคราวนี้แตกต่างจากทุกครั้ง...และจินก็จะไม่ได้รับการให้อภัยอีกแล้ว....
.......................................................................
"จิน..... เป็นอะไรรึเปล่า".. คาเมะเดินเข้าไปถามจินที่นั่งท้าวคางเหม่อมองลอยๆ มาได้สักพักแล้ว...
"อ๊ะ...อืม....ป่าวนี่... อย่าห่วงไปเลย ช่วงนี้นอนไม่ค่อยพอหนะ" ชะงักจากอาการเหม่อ ส่งยิ้มกลบเกลื่อนไปให้
จินไม่ได้เหม่ออะไรหรอก......... แค่มองเท่านั้น..........
เฉพาะช่วงเวลานี้เท่านั้น ที่ไม่อยากคลาดสายตาไปใหน........
................... แทบไม่อยากจะละสายตาเลยก็ว่าได้...............................
อยากเก็บภาพคนตรงหน้าไว้ให้มากที่สุด............เผื่อเวลาที่เหงาจะได้จำได้.....
ว่า....เวลาทำงาน.....คาซึยะมักจะดูจริงจังอยู่เสมอ....
.....คาซึยะตอนยิ้ม...........เป็นยังไง....
.....................ตอนหัวเราะ.......ทำหน้าแบบใหน.........
...........คิ้วที่ขมวดนิดๆ แบบนี้....คือหน้าตาที่กำลังเป็นห่วงใช่มั้ย?.....
รวมทั้งตอนโกรธ.... ตอนไม่พอใจ....รึตอนที่กำลังกลุ้มใจเรื่องของจินก็ด้วย....
.........จำได้ทั้งหมด...............ราวกับของมีค่า..................
"นอนไม่ค่อยหลับเหรอ?"
แล้วก็อีกครั้งที่เผลอเหม่อกับการเก็บภาพของคนตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว... อึ้งไปนิดกับคำถาม... ปฏิกิริยาทุกอย่างที่จินแสดงออก คาเมะจับจุดและรับรู้มันทั้งหมด อย่าว่าแต่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย ต่อให้จินไม่พูดคาเมะก็รู้ได้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่....... แต่จินที่ไม่ยอมพูดออกมานี่สิ... ยิ่งทำให้คาเมะไม่สบายใจขึ้นไปอีก...
"อืม...........คิดถึงคาซึยะตลอดเวลาจนไม่ได้นอนเลย...มีเวลาให้ฉันมากกว่านี้หน่อยสิ... จะได้หายคิดถึง" แกล้งทำเสียงอ้อนกลบเกลื่อน... พลางช้อนตาเหลือบมองอีกคนที่ยังทำสีหน้าสงสัยรวมกับเป็นกังวลไม่หาย
"เฮ้อ..... ไม่มีอะไรหรอกน่า... อย่าห่วงไปเลย.... แต่ตอนนี้ฉันต้องการกำลังใจนะ...ได้มั้ย?" จินจึงได้แต่ถอนหายใจแรง..... ก่อนเอื้อมไปจับมือคนตรงหน้ามาวางบนเรือนผมของเค้า แล้วจับมือคาซึยะยีผมยุ่งๆของตัวเองแบบที่เจ้าตัวชอบทำอยู่บ่อยๆ...
"ยิ้มให้ฉันหน่อยสิ.... ไม่เอาน่าอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่มีอะไรจริงๆ" มือหนึ่งยังจับมือที่อยู่บนเรือนผมยุ่งๆ ของเค้า... อีกมือเอื้อมไปกอดเอวคาเมะที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้เข้ามาไกล้...
หน้าตาแบบนี้จะให้เชื่อได้ยังไงว่าไม่มีอะไร........สายตาเศร้าของจิน....คาเมะไม่อยากมองมันนักหรอก
เอื้อมกดศรีษะของจินมาแนบไว้กับอกตัวเองเสียเอง..... กอดแน่นอยู่แบบนั้น....
จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น.......เค้าไม่รู้....แต่ที่รู้ตอนนี้.....จินที่ดูอ่อนแอลงราวกับคนสิ้นหวัง.....
แล้วจะให้เชื่อได้ยังไง ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ.............
.............................................................................
ผ่านไปเพียงไม่กี่วันตารางงานของคัทตุนถูกปรับเปลี่ยนจนคาเมะรู้สึกผิดสังเกตุ มันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เค้าไม่ได้คิดไปเองแน่นอนว่าจินทำงานน้อยลง พอลอบมองไปยังจินก็ได้รับรอยยิ้มที่พร้อมจะส่งกลับมาราวกับรู้ตัวตลอดเวลาว่าคาเมะจับตาดูการแสดงออกทางสีหน้ายังไงยังงั้น... เหมือนกับว่าจินเองก็จับตาดูการแสดงออกทางสีหน้าของเค้าเหมือนกัน..... เกิดอะไรขึ้นกันนะ...........จิน.............
.............รวมทั้งตารางงานที่แทบจะว่างเปล่าของจินสำหรับอาทิตย์หน้า พอเค้ามองหน้าสมาชิกแต่ละคนในวงก็ทำท่าเป็นปกติกันจนดูเกินปกติ ราวกับไม่มีใครสงสัยในเรื่องนี้จนผิดสังเกตุ ยิ่งทำให้คาเมะอึดอัด... เค้าตัดสินใจแล้วว่าต้องไปถามใครสักคนให้รู้เรื่อง..........
.......................................................................
"อยากจะถามเรื่องจินใช่มั้ย...."
ถามราวกับรู้ล่วงหน้าว่ายังไงคาเมะก็ต้องมาแน่
"ครับ..จอนนี่ซังคงไม่ได้คิดจะพักงานจินใช่มั้ย?" กลั้นใจถามออกไปตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม ใช่ว่าจะเดาอะไรไม่ได้เลยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
"กับพวกนายที่รักเหมือนลูก เห็นมาตั้งแต่เด็ก จะให้บอกว่าหวังดี ในขณะที่มีเรื่องธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก และพวกนายก็คงจะไม่คิดที่จะเชื่อตาแก่คนนี้" ชายสูงวัยไม่ได้ตอบคำถาม กลับพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่คาเมะสงสัยสักนิดขึ้นมา
"ขอให้จำไว้ว่าสิ่งได้ตัดสินใจไปแล้ว.. ไม่ได้หวังร้ายกับพวกนายเลย" พูดช้าๆ ก่อนหมุนเก้าอี้ที่นั่งหันหลังให้กับคาเมะแล้วมองออกไปด้านนอกหน้าต่างแทน
"จินทำผิดถึงขนาดให้อภัยไม่ได้เลยเชียวเหรอครับ.... ขอร้องหละไม่ว่าจะเรื่องอะไร ก็ให้โอกาสจินได้แก้ตัว.. ผมรับรองว่าจะไม่ให้จินก่อเรื่องอะไรอีก..." .... คาเมะหวั่นใจกับปฏิกิริยาของชายสูงวัยตรงหน้า กับบรรยากาศและท่าทางที่ดูเครียดจนผิดสังเกตุ....
"ผมไม่รู้หรอกนะว่าจินทำอะไรถึงขนาดที่จอนนี่ซังให้อภัยไม่ได้.... แต่ว่าขอโอกาสให้จิน.. คัทตุนจำเป็นต้องมีอาคานิชิ จิน นะครับ"
คิตางาว่าที่นิ่งเงียบไป.... คาเมะจึงมองตามออกไปเบื้องนอกกระจกใสบานกว้าง... คัตเอ้าท์ขนาดใหญ่ที่คิตางาว่าซังทอดสายตามองอยู่ก็คือ........คัทตุน.... คือพวกเค้าทั้งหก.......ความภูมิใจของคนที่ผลักดันและสร้างมากับมือ....
"มันจะไม่มีอะไรแย่ลง.... ทุกอย่างจะดีขึ้น... ฝากอาคานิชิด้วย แค่ช่วยให้เจ้าเด็กหัวแข็งนั่นเข้มแข็งให้ได้สักครึ่งของนาย... เมื่อนั้นตาแก่อย่างฉันก็สบายใจแล้ว"
คาเมะไม่เข้าใจอะไรมากนักกับสิ่งที่คนที่เค้าเคารพเสมือนดังญาติผู้ใหญ่พยายามจะบอกในตอนนี้ แต่ก็รู้ได้โดยสัญชาติญาณลางๆ แล้วว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น....และคนตรงหน้าต้องการจะให้เค้าทำอะไร... ต้องยืนที่จุดใหน.............จึงจะดีต่อจินที่สุด...
.......................................................................
......................................
........................
'ฉันเคยบอกไปแล้วใช่มั้ย?.....ต่อให้เกิดอะไรขึ้น...ก็จะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด.....'
'......หืม....'
'......เพราะฉะนั้น......อย่าปล่อยมือจากฉันนะ.... สัญญา.....?......'
to be con. 3
TALK : ตอบคนอ่านค่ะ คือว่าจริงๆ ในเรื่องจินไม่ได้จงใจจะสร้างข่าวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปซะหมดหรอกค่ะ จริงๆ แล้วก็เป็นเพราะนิสัยรักสนุก แล้วก็ทำอะไรไม่คิดด้วยทำให้เกิดเรื่องราวขึ้นมา(เรามองจินเห็นเป็นอย่างงี้อ่ะ T^T) ขอโทษแฟนๆ จินด้วยน่ะ^^" เรื่องนี้มีทั้งหมดห้าตอนจบค่ะ เพราะไม่ได้ตั้งใจที่จะแต่งเป็นเรื่องยาวแต่เป็นฟิคฉลองอาคาเมะเดย์ ที่บังเอิญยาวเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง^^
แล้วก็ต้องขอโทษคนที่รอเรื่องมายคาซึยะด้วยจริงๆค่ะ รับปากว่าจะแต่งให้จบแน่นอน^^" แต่เวลาคิดที่จะแต่งเรื่องนั้นทีไร แต่งไปไม่เท่าไหร่ก็เครียดซะเอง สงสัยจะอินจัดกับฟิคมากไปหน่อย T^T
(Since 08 Nov 98 - 08 Nov 09)
7423 『Remember, you're love』
เดินกลับออกมาจากห้องของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นใหญ่ที่สุดในบริษัทอย่างสิ้นหวัง..
คำตัดสินสุดท้าย.. ได้ถูกตัดสินแล้ว... ทั้งหมดเพราะตัวเค้าเองทั้งนั้น
ที่รังแต่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง............... สองขาทรุดลงอย่างอ่อนแรง..
....จินนั่งชันเข่าพิงหลังกับกำแพง พาดแขนข้างขวาเรียบไปกับหัวเข่า..พลางจ้องแหวนเล็กๆ ที่อยู่บนนิ้วก้อยนั้น เลื่อนมันมาจูบเบาๆ แล้วกุมไว้ด้วยมืออีกข้างอย่างคนใช้ความคิด... ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ใช้หลังมือปิดทั้งสองตาของตัวเองไว้ อย่างคนไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว...
"จิน...!!!!" ภาพที่เห็นทำให้คาเมะไม่รอช้า...
รีบวิ่งเต็มกำลังตรงมายังจิน คุกเข่าลงเบื้องหน้าพลางเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่
"เป็นอะไรรึเปล่า?..... เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความเป็นห่วง
จินยกหลังมือขึ้นช้าๆ ก่อนค่อยๆ เปิดเปลือกตามองคนที่มีสีหน้าระคนตกใจ
เค่นยิ้มที่พยายามให้เหมือนปกติที่สุดกลับไป...
"ไม่มีอะไร... แต่หน้ามืดหนะ"
แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทำท่าจะลุกขึ้นแต่เรี่ยวแรงที่ไม่รู้หายไปใหนทำให้เซเล็กน้อยจนเกือบล้ม คาเมะยื่นมือมาฉุดแล้วดึงให้เค้าลุกขึ้นมายืนพิงกำแพงไว้ ตัวก็เล็กกว่าไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงเยอะแยะแบบนี้มาจากที่ใหน... จินยืนได้เป็นปกตินี่แหละคาเมะถึงกอดอกจ้องหน้าคนที่เอาแต่หลบสายตาตรงๆ...
"มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆนะ .... ห้ามปิดบัง" ทำไมจะจับไม่ได้กับไอ้การโกหกที่จินเป็นอยู่ มีเรื่องอะไรแน่ๆ แต่ไม่ยอมบอกเค้า แล้วไอ้อาการหลบสายตานั้นอีก..
"ไม่มีอะไรจริงๆ...."
"แน่นะ....ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับจอนนี่ซังใช่มั้ย"
เลิกคิ้วถามเอาแบบคาดคั้น... เพราะนึกเอะใจว่าจินนานเกินไปจนผิดสังเกตุถึงได้เข้ามาที่บริษัท กลับเจอคนที่ตามหา ท่าทางไม่ค่อยดีอยู่ตรงนั้ัน จะให้คิดว่ายังไง...
"ไม่มีอะไรหรอกน่า.... เมื่อกี้ฉันแค่เวียนหัวจริงๆ" จินถึงกับสะอึกไปกับคำถาม ช่างคาดคั้นเค้าได้ตรงประเด็นจริงๆ พยายามฝืนยิ้มที่คิดว่าทำได้ดีที่สุดในตอนนี้กลับไป
"นี่รู้รึเปล่า คนที่ไม่ค่อยได้ใช้สมอง.. โกหกไม่เก่งหรอกนะ" แกล้งพูดให้ติดตลกแต่สำหรับจินตอนนี้แล้วมันไม่ขำเลยสักนิด..คนที่จะรู้จักจินดีไปเสียหมดก็คงไม่พ้นคนๆ นี้..ปิดอะไรไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
"เฮ้อ..... เอาเถอะ.. ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร" ถอนหายใจหน่ายเมื่อจนปัญญาที่จะคาดคั้นเอากับคนที่ยืนกระต่ายขาเดียวอย่างจิน หวังแค่ว่าเรื่องที่จอนนี่ซังเรียกพบคงไม่ร้ายแรงอะไร
"แต่ที่จริงก็โดนดุนิดหน่อย....แย่ชะมัดเลย.. นี่จะให้ฉันระวังตัวทุกฝีก้าวเลยรึไงนะ ไม่ต้องออกจากบ้านกันพอดี" แสร้งทำท่าร่าเริงเข้าไปออดอ้อน รู้ๆ อยู่ในไม่ช้าคาเมะก็ต้องรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่จินก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกกับคาเมะในตอนนี้....ขอยื้อเวลาแห่งความสุขนี้อีกสักนิดก็ยังดี
"ว่าแล้วเชียว... คราวนี้โดนว่าเรื่องอะไรอีกหละ แล้วจอนนี่ซังโกรธมากมั้ย.. หายโกรธรึยัง?" ถามรัวเป็นชุดด้วยความเป็นห่วง ไม่ผิดไปจากที่คิดไว้เลย
"อืม...คุยกันเข้าใจแล้ว.... ไม่มีเรื่องอะไรแล้วหละ" อ้อมแอ้มตอบส่งๆ ไป
"เฮ้อ....ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งนะจิน....ทำอะไรระวังหน่อยสิ....พวกเราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะได้รับการให้อภัยทุกครั้งที่ทำผิดอีกแล้วนะ.......โตแล้วต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองรู้มั้ย" อีกครั้งที่ต้องถอนหายใจออกมาแรง จินชอบทำอะไรไม่คิดให้เป็นกังวลได้ตลอด กับคาเมะที่เอาแต่ให้อภัยจินได้ทุกครั้ง.....
"ก็มีคนอ่อนโยนที่ใจกว้างเหมือนแม่น้ำอยู่ตรงหน้านี้ไง............ไม่ว่าเมื่อไหร่... ก็ให้อภัย...ฉันเสมอ" กอดเอวหลวมๆ ซบหน้าพักสายตากับไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่า
"ก็เพราะนายเป็นแบบนี้ไง... ถึงได้ถูกว่าบ่อยๆ ว่าไม่รู้จักโตเสียที" เปรยออกมาอย่างเหนื่อยใจก่อนยีเรือนผมยุ่งๆของจินที่ซบหน้าอยู่ตรงบ่าเค้าให้ยุ่งไปมากกว่าเดิมอย่างอดไม่ได้
กับคาเมะหนะใช่ที่จินจะได้รับการให้อภัยอยู่เสมอ.... แต่กับคนอื่น.... คนที่เป็นใหญ่ที่สุดในบริษัทนี้....คาเมะยังไม่รู้ว่าหรอกว่าผลของมันคราวนี้แตกต่างจากทุกครั้ง...และจินก็จะไม่ได้รับการให้อภัยอีกแล้ว....
.......................................................................
"จิน..... เป็นอะไรรึเปล่า".. คาเมะเดินเข้าไปถามจินที่นั่งท้าวคางเหม่อมองลอยๆ มาได้สักพักแล้ว...
"อ๊ะ...อืม....ป่าวนี่... อย่าห่วงไปเลย ช่วงนี้นอนไม่ค่อยพอหนะ" ชะงักจากอาการเหม่อ ส่งยิ้มกลบเกลื่อนไปให้
จินไม่ได้เหม่ออะไรหรอก......... แค่มองเท่านั้น..........
เฉพาะช่วงเวลานี้เท่านั้น ที่ไม่อยากคลาดสายตาไปใหน........
................... แทบไม่อยากจะละสายตาเลยก็ว่าได้...............................
อยากเก็บภาพคนตรงหน้าไว้ให้มากที่สุด............เผื่อเวลาที่เหงาจะได้จำได้.....
ว่า....เวลาทำงาน.....คาซึยะมักจะดูจริงจังอยู่เสมอ....
.....คาซึยะตอนยิ้ม...........เป็นยังไง....
.....................ตอนหัวเราะ.......ทำหน้าแบบใหน.........
...........คิ้วที่ขมวดนิดๆ แบบนี้....คือหน้าตาที่กำลังเป็นห่วงใช่มั้ย?.....
รวมทั้งตอนโกรธ.... ตอนไม่พอใจ....รึตอนที่กำลังกลุ้มใจเรื่องของจินก็ด้วย....
.........จำได้ทั้งหมด...............ราวกับของมีค่า..................
"นอนไม่ค่อยหลับเหรอ?"
แล้วก็อีกครั้งที่เผลอเหม่อกับการเก็บภาพของคนตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว... อึ้งไปนิดกับคำถาม... ปฏิกิริยาทุกอย่างที่จินแสดงออก คาเมะจับจุดและรับรู้มันทั้งหมด อย่าว่าแต่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย ต่อให้จินไม่พูดคาเมะก็รู้ได้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่....... แต่จินที่ไม่ยอมพูดออกมานี่สิ... ยิ่งทำให้คาเมะไม่สบายใจขึ้นไปอีก...
"อืม...........คิดถึงคาซึยะตลอดเวลาจนไม่ได้นอนเลย...มีเวลาให้ฉันมากกว่านี้หน่อยสิ... จะได้หายคิดถึง" แกล้งทำเสียงอ้อนกลบเกลื่อน... พลางช้อนตาเหลือบมองอีกคนที่ยังทำสีหน้าสงสัยรวมกับเป็นกังวลไม่หาย
"เฮ้อ..... ไม่มีอะไรหรอกน่า... อย่าห่วงไปเลย.... แต่ตอนนี้ฉันต้องการกำลังใจนะ...ได้มั้ย?" จินจึงได้แต่ถอนหายใจแรง..... ก่อนเอื้อมไปจับมือคนตรงหน้ามาวางบนเรือนผมของเค้า แล้วจับมือคาซึยะยีผมยุ่งๆของตัวเองแบบที่เจ้าตัวชอบทำอยู่บ่อยๆ...
"ยิ้มให้ฉันหน่อยสิ.... ไม่เอาน่าอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่มีอะไรจริงๆ" มือหนึ่งยังจับมือที่อยู่บนเรือนผมยุ่งๆ ของเค้า... อีกมือเอื้อมไปกอดเอวคาเมะที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้เข้ามาไกล้...
หน้าตาแบบนี้จะให้เชื่อได้ยังไงว่าไม่มีอะไร........สายตาเศร้าของจิน....คาเมะไม่อยากมองมันนักหรอก
เอื้อมกดศรีษะของจินมาแนบไว้กับอกตัวเองเสียเอง..... กอดแน่นอยู่แบบนั้น....
จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น.......เค้าไม่รู้....แต่ที่รู้ตอนนี้.....จินที่ดูอ่อนแอลงราวกับคนสิ้นหวัง.....
แล้วจะให้เชื่อได้ยังไง ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ.............
.............................................................................
ผ่านไปเพียงไม่กี่วันตารางงานของคัทตุนถูกปรับเปลี่ยนจนคาเมะรู้สึกผิดสังเกตุ มันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เค้าไม่ได้คิดไปเองแน่นอนว่าจินทำงานน้อยลง พอลอบมองไปยังจินก็ได้รับรอยยิ้มที่พร้อมจะส่งกลับมาราวกับรู้ตัวตลอดเวลาว่าคาเมะจับตาดูการแสดงออกทางสีหน้ายังไงยังงั้น... เหมือนกับว่าจินเองก็จับตาดูการแสดงออกทางสีหน้าของเค้าเหมือนกัน..... เกิดอะไรขึ้นกันนะ...........จิน.............
.............รวมทั้งตารางงานที่แทบจะว่างเปล่าของจินสำหรับอาทิตย์หน้า พอเค้ามองหน้าสมาชิกแต่ละคนในวงก็ทำท่าเป็นปกติกันจนดูเกินปกติ ราวกับไม่มีใครสงสัยในเรื่องนี้จนผิดสังเกตุ ยิ่งทำให้คาเมะอึดอัด... เค้าตัดสินใจแล้วว่าต้องไปถามใครสักคนให้รู้เรื่อง..........
.......................................................................
"อยากจะถามเรื่องจินใช่มั้ย...."
ถามราวกับรู้ล่วงหน้าว่ายังไงคาเมะก็ต้องมาแน่
"ครับ..จอนนี่ซังคงไม่ได้คิดจะพักงานจินใช่มั้ย?" กลั้นใจถามออกไปตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม ใช่ว่าจะเดาอะไรไม่ได้เลยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
"กับพวกนายที่รักเหมือนลูก เห็นมาตั้งแต่เด็ก จะให้บอกว่าหวังดี ในขณะที่มีเรื่องธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก และพวกนายก็คงจะไม่คิดที่จะเชื่อตาแก่คนนี้" ชายสูงวัยไม่ได้ตอบคำถาม กลับพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่คาเมะสงสัยสักนิดขึ้นมา
"ขอให้จำไว้ว่าสิ่งได้ตัดสินใจไปแล้ว.. ไม่ได้หวังร้ายกับพวกนายเลย" พูดช้าๆ ก่อนหมุนเก้าอี้ที่นั่งหันหลังให้กับคาเมะแล้วมองออกไปด้านนอกหน้าต่างแทน
"จินทำผิดถึงขนาดให้อภัยไม่ได้เลยเชียวเหรอครับ.... ขอร้องหละไม่ว่าจะเรื่องอะไร ก็ให้โอกาสจินได้แก้ตัว.. ผมรับรองว่าจะไม่ให้จินก่อเรื่องอะไรอีก..." .... คาเมะหวั่นใจกับปฏิกิริยาของชายสูงวัยตรงหน้า กับบรรยากาศและท่าทางที่ดูเครียดจนผิดสังเกตุ....
"ผมไม่รู้หรอกนะว่าจินทำอะไรถึงขนาดที่จอนนี่ซังให้อภัยไม่ได้.... แต่ว่าขอโอกาสให้จิน.. คัทตุนจำเป็นต้องมีอาคานิชิ จิน นะครับ"
คิตางาว่าที่นิ่งเงียบไป.... คาเมะจึงมองตามออกไปเบื้องนอกกระจกใสบานกว้าง... คัตเอ้าท์ขนาดใหญ่ที่คิตางาว่าซังทอดสายตามองอยู่ก็คือ........คัทตุน.... คือพวกเค้าทั้งหก.......ความภูมิใจของคนที่ผลักดันและสร้างมากับมือ....
"มันจะไม่มีอะไรแย่ลง.... ทุกอย่างจะดีขึ้น... ฝากอาคานิชิด้วย แค่ช่วยให้เจ้าเด็กหัวแข็งนั่นเข้มแข็งให้ได้สักครึ่งของนาย... เมื่อนั้นตาแก่อย่างฉันก็สบายใจแล้ว"
คาเมะไม่เข้าใจอะไรมากนักกับสิ่งที่คนที่เค้าเคารพเสมือนดังญาติผู้ใหญ่พยายามจะบอกในตอนนี้ แต่ก็รู้ได้โดยสัญชาติญาณลางๆ แล้วว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น....และคนตรงหน้าต้องการจะให้เค้าทำอะไร... ต้องยืนที่จุดใหน.............จึงจะดีต่อจินที่สุด...
.......................................................................
......................................
........................
'ฉันเคยบอกไปแล้วใช่มั้ย?.....ต่อให้เกิดอะไรขึ้น...ก็จะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด.....'
'......หืม....'
'......เพราะฉะนั้น......อย่าปล่อยมือจากฉันนะ.... สัญญา.....?......'
to be con. 3
TALK : ตอบคนอ่านค่ะ คือว่าจริงๆ ในเรื่องจินไม่ได้จงใจจะสร้างข่าวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปซะหมดหรอกค่ะ จริงๆ แล้วก็เป็นเพราะนิสัยรักสนุก แล้วก็ทำอะไรไม่คิดด้วยทำให้เกิดเรื่องราวขึ้นมา(เรามองจินเห็นเป็นอย่างงี้อ่ะ T^T) ขอโทษแฟนๆ จินด้วยน่ะ^^" เรื่องนี้มีทั้งหมดห้าตอนจบค่ะ เพราะไม่ได้ตั้งใจที่จะแต่งเป็นเรื่องยาวแต่เป็นฟิคฉลองอาคาเมะเดย์ ที่บังเอิญยาวเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง^^
แล้วก็ต้องขอโทษคนที่รอเรื่องมายคาซึยะด้วยจริงๆค่ะ รับปากว่าจะแต่งให้จบแน่นอน^^" แต่เวลาคิดที่จะแต่งเรื่องนั้นทีไร แต่งไปไม่เท่าไหร่ก็เครียดซะเอง สงสัยจะอินจัดกับฟิคมากไปหน่อย T^T